De S650 Pullman Maybach: een statement, geen auto

De eerste keer dat je een S650 Pullman Maybach ziet, schrik je. Niet vanwege het design – dat is klassiek Mercedes-Maybach met een grote grille en veel chroom – maar vanwege de lengte. Met 6,3 meter is dit een van de langste productieauto's ter wereld. Het is geen auto, het is een rijdend statussymbool dat vraagt om een chauffeur met een opleiding in fijn parkeren.

De proporties zijn indrukwekkend, maar niet per se mooi. De achterdeuren zijn enorm en de wielbasis is zo lang dat de achteras ver naar achteren lijkt te staan. Het geheel komt wat log over, maar dat is precies de bedoeling. Iedereen weet dat er iemand van belang achterin zit. Het interieur is al net zo overdreven: overal leder, hout en aluminium. Het is een mix die je alleen in een Maybach ziet.

Als je achter het stuur kruipt, voelt de Pullman aan als een enorme boot. De besturing is licht en vaag, maar dat is niet erg, want je wilt niet te veel feedback van de weg – die is er niet. De luchtvering slikt hobbels weg alsof ze er niet zijn, maar in bochten voel je het gewicht. Met 630 pk en 1.000 Nm is er genoeg kracht, maar de acceleratie van 6,5 seconden naar 100 km/u is voor dit vermogen teleurstellend. Dat komt door het gewicht, dat ruim boven de 2,5 ton ligt.

Op de snelweg is de Pullman op zijn best. Hij glijdt stabiel en stil, en je vergeet dat je in een auto van 6,3 meter zit – tot je een afrit neemt. Remmen is een kunst: de remmen zijn krachtig, maar je moet anticiperen. Het is geen auto om snel te rijden, maar om rustig te cruisen. De motor loopt zijdezacht, maar het geluid is gedempt. Het is een machine die je niet hoort, maar voelt in je portemonnee.

De S650 Pullman Maybach is er in één motorversie: een 6,0-liter V12 met 630 pk en 1.000 Nm. Dat is een monster van een motor, maar in deze auto voelt hij niet zo. De acceleratie van 6,5 seconden naar 100 km/u is voor een auto met dit vermogen bijna traag – een VW Golf GTI is sneller. Maar de Pullman is niet gebouwd voor sprintjes; hij is gebouwd voor souplesse. Het koppel van 1.000 Nm is beschikbaar vanaf laag toerental, waardoor hij moeiteloos optrekt zonder te schakelen.

De negentrapsautomaat schakelt onzichtbaar en past perfect bij het karakter. Je kunt handmatig schakelen, maar waarom zou je? De topsnelheid is begrensd op 250 km/u, wat met dit vermogen makkelijk haalbaar is, maar je wilt niet te hard rijden met zo'n lange auto. De V12 is een uitstervend ras – dit is een van de laatste auto's met een 12-cilinder. Dat is een reden om hem te waarderen, ook al is het verbruik schrikbarend. Met 14,6 l/100 km en 330 g/km CO2 is hij slechter dan 98% van de concurrentie. Maar als je dit koopt, boeit dat je waarschijnlijk niet.

Het comfort in de Pullman is buitenaards. De luchtvering met actieve stabilisatie zorgt ervoor dat je niets voelt van de weg. Zelfs op slecht asfalt blijft de auto vlak en stil. Het is alsof je in een eersteklas treincoupé zit, maar dan zonder het geratel. De stoelen achterin zijn het middelpunt: ze zijn elektrisch verstelbaar, verwarmd, geventileerd en hebben een massagefunctie. Je kunt ze bijna helemaal plat leggen, wat het een rijdende suite maakt.

Voorin is het comfort ook prima, maar de bestuurder is vooral een chauffeur. De stoel is ondersteunend, maar je zit hoog en hebt weinig zijsteun. Dat is niet erg, want je wilt niet sportief rijden. Het geluidsniveau is extreem laag: je hoort de wind niet, de banden niet en de motor amper. Het is een van de stilste auto's die er bestaat, wat perfect is voor lange ritten. Als je achterin zit, kun je een boek lezen of slapen – de bestuurder doet de rest.

Het interieur van de Pullman is een mix van klassieke luxe en moderne technologie. Overal leder, hout en aluminium, maar het is niet overdreven – het is smaakvol. De afwerking is perfect, zoals je van Mercedes-Maybach mag verwachten. Er zijn fysieke knoppen voor de airco en het audiosysteem, wat fijn is, maar het infotainment wordt bediend via een touchpad dat niet altijd even intuïtief is. Het is een systeem dat je moet leren, maar als je het eenmaal kent, werkt het prima.

Een opvallend detail is de scheidingswand tussen voor- en achterin. Die is elektrisch en kan mat worden geschakeld, zodat de passagiers privacy hebben. De achterpassagiers hebben hun eigen klimaatregeling, een koelkast en opklapbare tafeltjes. Het is alsof je in een zakenjet zit. Maar de bestuurder heeft het nakijken: het interieur voorin is hetzelfde als in een gewone S-Klasse, maar het voelt een beetje als een kantoor – functioneel, maar niet speciaal. De materialen zijn top, maar het is duidelijk dat het echte geld achterin zit.

Praktisch? Deze auto is allesbehalve praktisch. Met 6,3 meter lengte en een wielbasis van ruim 4 meter is parkeren een nachtmerrie. Zelfs met een camera en parkeersensoren is het een uitdaging. Je hebt een oprit nodig die groot genoeg is, en in de stad is hij onhandelbaar. De draaicirkel is enorm, en smalle straatjes zijn een drama. Als je een chauffeur hebt, is het prima – die moet er maar mee dealen. Maar voor eigenaren die zelf rijden, is dit een straf.

De achterbank is waar het om draait. Er is ruimte voor vier passagiers, met twee comfortstoelen achterin die tegenover elkaar kunnen draaien – er is een optie voor een middenconsole met een bank. De kofferbak is met 340 liter klein voor een auto van dit formaat, maar dat is logisch: de ruimte gaat naar de passagiers. Instappen is makkelijk dankzij de grote deuren, maar je moet wel oppassen dat je niet je hoofd stoot. Het zicht naar buiten is goed, maar naar achteren is het beperkt – je ziet vooral de scheidingswand.

De Pullman zit boordevol technologie, maar het is niet allemaal even goed geïntegreerd. Het infotainmentsysteem is hetzelfde als in de S-Klasse, met een groot touchscreen en een touchpad op de middenconsole. Het werkt redelijk, maar het is niet zo intuïtief als bijvoorbeeld een Tesla. De spraakbediening is beter dan voorheen, maar nog niet perfect. Er zijn genoeg rijassistenten, zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist, maar die zijn soms te voorzichtig – ze grijpen in wanneer je het niet verwacht.

De achterpassagiers hebben hun eigen schermen in de rugleuningen van de voorstoelen, waarmee ze het entertainment kunnen bedienen. Er is een Burmester-audiosysteem met 3D-geluid dat fantastisch klinkt, maar dat is ook wel nodig om de stilte te doorbreken. De slimme functies, zoals het automatisch sluiten van de deuren, werken goed. Maar de technologie is niet het belangrijkste – het is de luxe die telt. En die luxe is er in overvloed, zij het met een prijskaartje dat de technologie-gadgets in de schaduw stelt.

Het verbruik is om te huilen. 14,6 l/100 km is het officiële gemiddelde, maar in de praktijk zul je eerder 20 liter verbruiken. De CO2-uitstoot van 330 g/km betekent dat je in Nederland heel wat bijtelling betaalt als je dit als zakelijke auto hebt – als je dat al kunt. De prijs van de Pullman is niet officieel bekendgemaakt, maar schattingen liggen rond de 500.000 euro. Dat is een serieus bedrag voor een auto, maar je krijgt er ook een hoop voor: een V12, een rijke geschiedenis en een unieke status.

De onderhoudskosten zijn ook niet mals. Een V12 heeft regelmatig onderhoud nodig, en banden zijn speciaal – ze zijn waarschijnlijk op maat gemaakt voor dit model. De wegenbelasting is exorbitant, en de verzekering is alleen betaalbaar voor de allerrijksten. Maar goed, als je dit koopt, maak je je waarschijnlijk geen zorgen over de kosten. Het is een auto die je koopt met je hart, niet met je verstand. En dan nog: voor het geld van een Pullman kun je een McLaren GT én een Lamborghini Huracán kopen – en die zijn een stuk leuker om te rijden.