SL 63 AMG: een raket in smoking, maar de koffer past net een weekendtas

De R231-generatie van de SL was een statement: geen zweverige roadster meer, maar een technologisch hoogstandje met een aluminium spaceframe. De AMG-versie zet dat kracht bij met een agressievere voorbumper, zijskirts en vier uitlaatpijpen die geen twijfel laten over de intenties. De verhoudingen zijn klassiek cabriolet: lang, laag en met een korte achterkant die het 241-liter kofferdeksel nauwelijks ruimte geeft.

Toch is het geen auto die schreeuwt. De SL 63 AMG is meer een gentleman die toevallig 537 pk onder de motorkap heeft. De lijnen zijn strak, maar niet overdreven. Je moet echt kijken om de subtiele AMG-details te spotten. Dat maakt hem voor sommigen misschien te bescheiden, maar het past bij de filosofie: prestaties zonder poespas, al is die 1.845 kg wel aan de zware kant voor een sportwagen.

Met 800 Nm koppel dat al vanaf lage toeren beschikbaar is, voelt de SL 63 AMG aan als een express-trein. De achterwielaandrijving zorgt ervoor dat je respect moet hebben voor het gaspedaal, maar de elektronische hulpsystemen houden je netjes in het gareel. De besturing is hydraulisch en dat merk je: ze is zwaar, maar biedt een directheid die moderne elektrische systemen vaak missen. Op de snelweg is de auto rotsvast, maar in de stad voelt hij log aan door zijn gewicht en afmetingen.

Het onderstel is een wonder van techniek: actieve rolstabilisatie en adaptieve dempers toveren de SL om van een comfortabele cruiser naar een bochtenmonster. Toch blijft er een zekere afstandelijkheid hangen. Je voelt niet alles wat het asfalt te bieden heeft, alsof de auto een filter over de weg legt. Dat is prima voor een grand tourer, maar als je op zoek bent naar rauwe feedback, dan is dit niet de auto. De remmen zijn krachtig, maar met 1.845 kg moet je ze wel vertrouwen, vooral bij herhaaldelijk hard remmen.

De 5,5-liter V8 met biturbo is een meesterwerk. 537 pk en 800 Nm zijn cijfers die 97% van de concurrentie overtreffen, en dat voel je. De acceleratie van 0 naar 100 in 4,3 seconden is indrukwekkend, maar het is vooral het koppel dat je naar je stoel duwt. De 7-trapsautomaat schakelt vloeiend in Comfort-stand, maar in Sport+ wordt hij agressief en gooit hij de versnellingen erdoorheen alsof hij geen tijd te verliezen heeft.

Het geluid is een hoofdstuk op zich: een diepe, basachtige grom die bij vol gas overgaat in een woeste brul, maar zonder het hysterische gekrijs van een Italiaanse V10. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat met dit vermogen voelt als een aanslag op je vrijheid. Het verbruik van 9,9 l/100 km is voor een auto met deze prestaties bijna bescheiden, maar in de praktijk zul je met een vrolijk rechterbeen al snel boven de 12 liter zitten. Een diesel is er niet, en dat is ook niet waar je deze auto voor koopt.

De stoelen zijn een lust voor je rug: elektrisch verstelbaar, met ventilatie en massagefunctie. Ze zijn zacht maar bieden genoeg steun voor een lange rit. De vering is afgestemd op comfort, maar in de sportiefste stand wordt hij duidelijk stugger, al blijft hij beschaafd. Op de Duitse Autobahn of een Franse snelweg is dit de auto die je wilt hebben: stil, stabiel en met een cockpit die je het gevoel geeft in een eersteklas treincoupé te zitten.

Toch is er een keerzijde: de windruis bij hoge snelheid met het dak open is aanwezig, maar dat is inherent aan een cabriolet. Met het dak dicht is het stil, al hoor je de V8 altijd op de achtergrond, wat geen straf is. De airscarf die warme lucht in je nek blaast, is een geniale vondst voor frisse dagen. Als je van plan bent om met z'n tweeën naar Zuid-Frankrijk te rijden, dan is dit een van de meest comfortabele manieren om dat te doen, zolang je je bagage beperkt.

Het interieur is een mix van klassieke Mercedes-luxe en AMG-sportiviteit. Je krijgt veel leder, carbon of hout, en een afwerking die solide is, maar niet op het niveau van een Bentley. De knoppen voelen wat gedateerd aan, zeker vergeleken met moderne touchscreens, maar ze zijn wel functioneel. Het infotainment wordt bediend via een draaiknop op de middenconsole, wat in het begin wennen is, maar al snel intuïtief blijkt.

De ergonomie is goed, al is het instappen een sport op zich: de dorpels zijn breed en de auto staat laag. Eenmaal gezeten heb je een uitstekend zicht naar voren, maar de achteruitkijkspiegel is vooral een herinnering aan het bestaan van een achterruit. De materialen zijn aangenaam, maar sommige harde plastics op lagere delen van het dashboard verraden dat dit platform zijn jaren begint te tonen. Het is geen auto die je koopt om het interieur, maar het is zeker geen straf om erin te zitten.

Hier wreekt de SL zich. De kofferbak van 241 liter is amper genoeg voor twee softshells en een toilettas. Met het dak open wordt dat nog minder, want dan moet je de rolbeugels of het windscherm kwijt. De achterbank is een wassen neus: twee noodstoeltjes die alleen geschikt zijn voor kinderen die niet klagen over ruimtegebrek. Dit is een tweezitter met een noodoplossing, niet meer.

Parkeren in de stad is een uitdaging door de lengte van 4,6 meter en de beperkte zichtbaarheid naar achteren. Gelukkig zijn er parkeersensoren en een camera, maar die hadden er in 2012 al bij moeten zitten. De deuren zijn lang, dus op een krappe parkeerplaats moet je opletten dat je ze niet beschadigt. Het is een auto voor het grote rijden, niet voor de boodschappen.

De SL 63 AMG was in 2012 een technologisch paradepaardje. Het aluminium spaceframe, actieve rolstabilisatie en adaptieve dempers waren topklasse. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd: het scherm is klein, de graphics zijn ouderwets en de reactiesnelheid is traag. Navigatie werkt, maar het duurt even voordat je een adres hebt ingevoerd. Smartphone-integratie is er niet, dus je bent aangewezen op Bluetooth of een aux-kabel.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot cruise control en een waarschuwingssysteem voor dode hoek, als die optie is aangevinkt. Adaptieve cruise control was er nog niet in dit model, wat opvalt gezien het comfortkarakter. De head-up display is een welkome aanvulling, maar de bediening via de pook op de stuurkolom is wennen. Kortom: technisch is deze auto niet meer van deze tijd, maar de kernfuncties doen wat ze moeten doen.

Met een officieel verbruik van 9,9 l/100 km en een CO2-uitstoot van 231 g/km zit de SL 63 AMG in de hoogste belastingcategorie. In Nederland betaal je flink wat wegenbelasting en in België is de BIV niet mals. Voor wie veel rijdt, is dit een dure grap, maar dat wist je van tevoren. De V8 is dorstig, maar niet zo dorstig als sommige concurrenten met een grotere cilinderinhoud.

De prijs van een gebruikte SL 63 AMG uit deze periode is gedaald, maar het onderhoud is dat niet. Een grote beurt bij een dealer kost al snel meer dan duizend euro, en banden voor een auto met 537 pk zijn niet goedkoop. De 7-trapsautomaat is betrouwbaar, maar als hij stuk gaat, is dat een dure reparatie. Het is een auto voor liefhebbers die de kosten voor lief nemen, maar voor wie hem dagelijks gebruikt, is het een financiële uitdaging.