Mercedes SLS AMG Black Series: de laatste echte AMG-hamer

De SLS AMG Black Series is niet subtiel. Met zijn 1.966 mm breedte en 1.260 mm hoogte lijkt hij op een breedgeschouderde atleet in een strak pak. De gull-wing deuren zijn nog altijd een spektakel, en de Black Series voegt daar een agressieve voorsplitter, een vaste achterspoiler en een diffuser aan toe die eruitziet alsof hij is ontworpen door iemand die geen compromissen kent. Dit is geen auto voor mensen die onopgemerkt willen blijven.

Het interieur straalt een mix uit van rauwheid en luxe. Overal carbon, alcantara en rode stiksels. Het is geen plek waar je rustig een kop koffie drinkt, maar een cockpit die je meteen aan het werk zet. De stoelen zijn diep en houden je vast, ook al zit je er nog maar net in. De eerste indruk is overweldigend, en dat is precies de bedoeling.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je aandacht vraagt. Met 631 pk op de achterwielen en een gewicht van 1.550 kilo is de gewichtsverdeling cruciaal. Mercedes plaatste de motor ver naar achteren, wat de neus relatief licht maakt. Dat moet de auto wendbaar maken, maar ook nerveus. De besturing is hydraulisch, wat betekent dat je meer gevoel hebt dan in moderne elektrische systemen, maar ook dat je bij lage snelheden flink moet sturen.

De 7-traps automaat met dubbele koppeling is razendsnel, maar niet zo soepel als een moderne DCT. Bij normaal rijden schakelt hij comfortabel, maar in de sportmodus wordt hij agressief en hard. De remmen zijn carbon-ceramisch en moeten moeiteloos deze snelheid eruit halen, maar ze vragen ook om een stevige trapleer. Dit is geen auto voor een rustige zondagochtend; dit is een auto die je wakker houdt.

De 6.2-liter V8 is het hart van deze auto. Met 631 pk en 635 Nm koppel is hij goed voor een 0-100 sprint van 3,6 seconden en een topsnelheid van 315 km/u. Dat zijn cijfers die 98% van zijn tijdgenoten overtreffen. De motor is atmosferisch, wat betekent dat hij pas echt tot leven komt boven de 5.000 toeren. Het geluid is een van de beste die ooit uit een productieauto kwam: een diepe, rauwe grom die overgaat in een scheurende scream.

De enige motorversie is deze V8, en dat is meteen zijn charme. Geen turbo's, geen hybrides, geen compromissen. Het verbruik van 13,7 l/100 km is aan de hoge kant, maar wie deze auto koopt, telt geen liters. De versnellingsbak is een 7-traps automaat die goed is afgestemd op het karakter van de motor, maar je moet hem wel in de handmatige modus zetten om er echt plezier aan te beleven.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een Black Series, maar het is niet zo slecht als je zou vrezen. De stoelen zijn hard maar ondersteunend, en de vering is stug maar niet oncomfortabel op de snelweg. Het grootste minpunt is het geluid: de V8 is constant aanwezig, en dat wordt na een uur wel vermoeiend.

In de stad is de SLS een uitdaging. De hoge dorpels maken instappen lastig, en het zicht naar achteren is beperkt. De auto is breed en laag, waardoor je voorzichtig moet zijn met hobbels en parkeergarages. Dit is geen auto voor dagelijks gebruik, maar wie hem af en toe meeneemt voor een lange rit, zal merken dat hij verrassend goed overweg kan met de snelweg.

Het interieur van de SLS Black Series is een mix van klassiek en rauw. Het dashboard is overzichtelijk, met grote analoge tellers en een centrale display die in 2013 al wat gedateerd was. De materialen zijn top: veel alcantara, echt carbon en aluminium. De afwerking is goed, maar er zijn hier en daar wat plastic delen die niet passen bij de prijs.

Er is weinig opbergruimte, en de bekerhouders zijn klein en onhandig geplaatst. De stoelen zijn geweldig, maar het instappen vergt een gymnastische oefening vanwege de hoge dorpels. De gull-wing deuren zijn spectaculair, maar ze maken het in- en uitstappen ook lastig, vooral in krappe parkeergarages. Het is een interieur dat je vergeeft als je eenmaal rijdt, maar het is niet praktisch.

De kofferbak van 176 liter is klein, maar past nog net een weekendtas. De achterbank is symbolisch: twee zitjes die onbruikbaar zijn voor volwassenen. Dit is een tweezitter met een noodoplossing voor extra bagage. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het alsof je door een brievenbus kijkt.

Parkeren is een uitdaging vanwege de brede carrosserie en de beperkte zichtbaarheid. De auto heeft parkeersensoren voor en achter, maar geen camera, wat in 2013 nog niet standaard was. Met een draaicirkel van meer dan 12 meter is manoeuvreren in de stad een sport op zich. Dit is geen auto voor de dagelijkse praktijk, maar dat wist je al.

De technologie in de SLS Black Series is gedateerd naar moderne maatstaven. Het COMAND-systeem werkt traag en heeft geen Apple CarPlay of Android Auto. De navigatie is bruikbaar maar niet meer van deze tijd. Er zijn rijmodi, waaronder een Sport- en Race-modus, die de gasrespons en de versnellingsbaklogica aanpassen.

Wat technologie betreft is dit een auto die je koopt voor de rijervaring, niet voor de gadgets. Er is een launch control, maar die werkt alleen als je alle systemen uitschakelt, wat een beetje omslachtig is. De rijhulpsystemen zijn minimaal: geen adaptieve cruise control, geen rijstrookassistent. Dat is misschien maar goed ook, want dit is een auto die je zelf wilt besturen.

Het officiële verbruik van 13,7 l/100 km is in de praktijk waarschijnlijk hoger, zeker als je het geluid van de V8 niet kunt weerstaan. Met een CO2-uitstoot van 321 g/km betaal je in Nederland een flinke bijtelling, maar dat is niet de grootste zorg van de eigenaar. Het onderhoud is duur: regelmatige beurten, dure banden en een motor die gevoelig is voor slijtage als je hem niet warm rijdt.

De prijs van deze auto is hoog, maar de Black Series is een limited edition met een sterke waardevastheid. Vergeleken met de concurrentie, zoals de Rolls-Royce Wraith of de McLaren 12C, biedt hij een unieke combinatie van drama en Duitse degelijkheid. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor de verzamelaar die waarde hecht aan een van de laatste grote V8's.