Mercedes SLS AMG GT: de laatste echte AMG met een hart zo groot als een meer

De SLS AMG GT is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn lange motorkap, laag silhouet en die kenmerkende vleugeldeuren is hij een statement. De proporties zijn klassiek, met een neus die eindeloos lijkt en een cabine die ver naar achteren is geplaatst. Het is een design dat in 2012 al retro was, maar nog steeds tijdloos oogt.

De deuren die verticaal opengaan zijn niet alleen voor de show; ze maken instappen in krappe parkeergarages makkelijker, maar het blijft een ceremonie. Het interieur ademt de sfeer van een dure lounge, met veel leer en carbon, maar ook wat knoppen die je terugziet in een C-klasse uit die tijd. Het is een mix die eigenlijk wel past bij het karakter: een rauw beest met een net pak aan.

Op basis van de specificaties is de SLS AMG GT een auto die je aandacht vraagt. Met 591 pk en 649 Nm aan het achterwiel is het een klassieke grand tourer met een voorliefde voor overstuur. De vering is aan de stevige kant, maar niet oncomfortabel; je voelt de weg, maar het is niet vermoeiend. Het stuur is direct, maar niet zo scherp als in een moderne Porsche.

In de stad is de SLS een uitdaging: de brede 1938 mm en de lange neus maken manoeuvreren lastig, en het zicht naar voren is beperkt. Op de snelweg komt hij tot zijn recht, met een topsnelheid van 320 km/u die hij moeiteloos lijkt te bereiken. Het rempedaal is stevig en de carbon-keramische remmen (optioneel) zijn grensverleggend, maar het gewicht van 1695 kg is voelbaar in scherpe bochten.

De 6.2 V8 is het kloppende hart van de SLS. Met 591 pk en 649 Nm is het een atoomreactor die je met je rechtervoet bedient. De acceleratie van 0-100 in 3,7 seconden is nog steeds indrukwekkend, maar het is de manier waarop de motor dat doet die je bijblijft: lineair, met een brul die je in je borstkas voelt. Het is een atmosferische motor die je moet laten draaien, en hij beloont je met een soundtrack die geen turbo ooit kan evenaren.

De 7-traps automaat met dubbele koppeling is snel, maar in de stad soms wat schokkerig. Het is een bak die gemaakt is voor prestaties, niet voor comfort. De motor is de enige keuze, en dat is prima. In een tijd van downsizing is deze V8 een anachronisme, maar wel een die je elke dag zou willen koesteren. Het verbruik van 13,1 l/100 km is een logisch gevolg van dit vermogen, en de CO2-uitstoot van 308 g/km is een belastingnachtmerrie, maar dat neem je op de koop toe.

De stoelen zijn stevig en bieden veel zijdelingse steun, maar voor lange ritten zijn ze niet ideaal. De instap is laag, maar met de vleugeldeuren is het verrassend makkelijk om plaats te nemen. Eenmaal binnen zit je als gegoten, met een goede zitpositie en een stuur dat in alle richtingen verstelbaar is.

De geluidsisolatie is niet de beste van zijn klasse; je hoort de motor altijd, wat op zich geen straf is. Het onderstel is aan de harde kant, met een duidelijke feedback van de weg. Op een slecht wegdek kan het vermoeiend worden, maar op een mooie bochtige weg is het een feest. Dit is geen auto voor een reis van 1000 kilometer, maar voor een rit van een uur met een glimlach op je gezicht.

Het interieur van de SLS is een mix van high-end materialen en wat minder geslaagde details. Het leer is van topkwaliteit en het carbon ziet er goed uit, maar de middenconsole is overgenomen uit de SL en oogt wat gedateerd. De knoppen voor de ventilatie zijn klein en onlogisch geplaatst, en het infotainmentsysteem is duidelijk van voorbijgaande tijd.

Toch heeft het interieur charme. De grote toerenteller met zijn gele wijzer en de metalen pook die doet denken aan een scheermes zijn details die je niet snel vergeet. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Bentley. Het is een interieur dat vooral gericht is op de bestuurder, en als je eenmaal zit, begrijp je dat alle overbodige luxe er niet toe doet.

De SLS is niet praktisch. De kofferbak van 176 liter is klein en de opening is smal, dus je moet creatief zijn met je bagage. De achterbank is eigenlijk een hoedenplank met gordels, en de ruimte is nihil. Dit is een tweezitter met een pretentie van een 2+2, maar niemand zal achterin willen zitten.

Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met de hoge schouderlijn en de kleine achterruit. Parkeren is een uitdaging, maar met parkeersensoren voor en achter is het te doen. De vleugeldeuren zijn een pluspunt in krappe ruimtes, maar ze vragen wel om voldoende hoogte. Dit is een auto die je niet dagelijks gebruikt, maar dat wist je al toen je hem kocht.

Het infotainmentsysteem van de SLS is gedateerd, zelfs voor 2012. Het heeft navigatie, Bluetooth en een goed geluidssysteem, maar de bediening via het draaiwiel is omslachtig en de graphics zijn basic. Het is geen systeem waar je lang mee wilt spelen.

De rijhulpsystemen zijn beperkt: je hebt ESP dat je kunt uitschakelen, en een launch control die je helpt bij de acceleratie. Maar er is geen adaptive cruise control of lane assist, wat in deze klasse niet ongebruikelijk was. De techniek die er wel is, is gericht op prestaties: de transmissie heeft een race-modus en de demping is aan te passen. Het is een auto die je niet afleidt met technologie, maar je laat focussen op het rijden.

Het officiële verbruik van 13,1 l/100 km is een optimistische schatting. In de praktijk zul je eerder richting 18-20 liter gaan als je het vermogen benut. Met een CO2-uitstoot van 308 g/km betaal je in België een fortuin aan belastingen, en de wegenbelasting zal je ook niet blij maken.

De prijs van de SLS AMG GT is hoog, maar inmiddels is hij aardig afgeschreven. Het onderhoud is duur: een grote beurt kan al snel 2000 euro kosten, en de banden zijn specifiek en prijzig. De V8 is robuust, maar als er iets kapot gaat, zijn de kosten exorbitant. Dit is een auto voor iemand die niet op een paar duizend euro per jaar kijkt.