Mini Cabrio JCW: 231 pk onder de kap, maar de koffer past net een weekendtas

De Mini Convertible ziet er precies uit zoals je verwacht: een gezellige, ietwat stuiterige verschijning met korte overhangen, grote ronde koplampen en een dak dat je in enkele seconden elektrisch laat zakken. De JCW-uitvoering voegt daar wat agressievere bumpers en grotere wielen aan toe, maar het blijft een auto die meer doet denken aan een feestje dan aan een circuitmonster.

Met 3.820 millimeter lengte is het een van de kleinste cabrio's op de markt, maar dat vertaalt zich niet in een fragiel voorkomen. De brede wielkasten en de aflopende achterkant geven hem een gedrongen, zelfverzekerde houding. Het interieur oogt direct vertrouwd Mini: grote ronde teller, schakelaars als vliegtuigknoppen en een bouwkwaliteit die stevig aanvoelt, al is het geheel vooral speels in plaats van luxueus.

Op basis van de cijfers – 231 pk, 320 Nm en een gewicht van 1.320 kilo – mag je een levendige indruk verwachten, en dat klopt vermoedelijk ook. De voorwielaandrijving zorgt bij dit vermogen voor een zekere neiging tot onderstuur bij hard accelereren uit bochten, maar Mini staat bekend om een goedgevulde besturing die veel gevoel biedt. In de stad is de auto wendbaar, met een kleine draaicirkel die parkeren makkelijk maakt.

Op de snelweg zul je echter meer wind- en bandengeruis ervaren dan in de gesloten versie – een compromis dat elke cabrio kent. De vering is aan de stevige kant, zeker met de grotere JCW-wielen, waardoor oneffenheden duidelijk voelbaar zijn. Het is geen auto die je urenlang op de autobahn wilt rijden, maar op bochtige B-wegen komt hij vermoedelijk het best tot zijn recht, waar het lage gewicht en de directe besturing voor een speels karakter zorgen.

De JCW-motor is een 2,0-liter viercilinder turbobenzine met 231 pk en 320 Nm. Daarmee sprint je in 6,5 seconden naar 100 km/u, een cijfer dat beter is dan 59% van de concurrentie. De topsnelheid van 240 km/u is aardig, maar op een open dak zul je die zelden willen benaderen – het haarwaai-gehalte wordt dan al snel onprettig. De motor klinkt vermoedelijk lekker rauw, met een uitlaat die bij het schakelen knallen produceert, iets wat bij een cabrio extra goed tot zijn recht komt.

De 6-traps automaat in de geteste uitvoering schakelt naar verwachting vlot, maar puristen kiezen misschien liever voor de handgeschakelde versie, die ook nog eens iets lager in verbruik is. Binnen het modelgamma is de Cooper S met 192 pk eigenlijk de beste keuze voor de meeste kopers: die levert bijna net zoveel prestaties maar is een stuk goedkoper in aanschaf en rijdt zuiniger (vanaf 5,8 l/100 km). De diesel – Cooper D – is een vreemde eend in de bijt voor een cabrio, maar voor wie veel kilometers maakt, is het verbruik van 4,0 l/100 km verleidelijk, al past een diesel niet echt bij het vrije-zintuigen-concept.

De stoelen in de JCW zijn stevig maar bieden vermoedelijk goede zijdelingse steun, wat prettig is bij sportief rijden. De zitpositie is laag, zoals je van een Mini mag verwachten, en het stuur is in alle richtingen verstelbaar, zodat je een goede houding kunt vinden. Voor lange ritten is het interieur echter niet ideaal: de beenruimte is beperkt en de hoofdruimte is krap als je groter bent dan 1,85 meter, zeker met dak dicht.

De geluidsisolatie is bij een cabrio uiteraard niet het sterkste punt. Met het dak dicht is het nog redelijk stil, maar op snelweg hoor je duidelijk windgeruis rond de dakranden. Met het dak open is het natuurlijk een heel ander verhaal – dat is juist de charme. De verwarming en ventilatie zijn krachtig genoeg om ook bij wat koeler weer met het dak open te rijden, en de winddeflector achter de stoelen vermindert turbulentie, al is die bij deze Mini optioneel.

Het interieur van de Mini Convertible is een mengelmoes van retro-elementen en moderne techniek. De grote centrale ronde teller is een blikvanger, maar het infotainmentscherm is erin verwerkt, wat betekent dat je soms moet turen naar kleine iconen. De schakelaars voor de elektrische ramen en het dak zitten op een centrale console – een typische Mini-eigenaardigheid die even wennen is, maar wel karakter geeft.

De materialen zijn overwegend van goede kwaliteit, met zachte kunststoffen op het dashboard en stevige knoppen, al zijn er ook harde plastics op de deurpanelen die wat minder aanvoelen. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Audi of BMW. Het dakmechanisme werkt naar verwachting vlot – je kunt het tot 30 km/u bedienen – en de C-stijl is slank, wat het zicht naar achteren redelijk goed houdt, al is het achterraam klein.

De kofferbak van 161 liter is het grote zwaktepunt van deze Mini. Dat is beter dan slechts 3% van zijn concurrenten – een van de slechtste scores in zijn klasse. Een weekendtas voor twee personen past er net in, maar vergeet een golfclub of boodschappen voor een week. Het dak zakt in de kofferbak wanneer je het open doet, waardoor de ruimte nog verder krimpt, en er is geen achterklep – alleen een kleine opening, wat het laden lastig maakt.

De achterbank is vooral een formaliteit: twee zitplaatsen die alleen geschikt zijn voor kinderen of voor korte ritjes met volwassenen die geen hekel aan elkaar hebben. De beenruimte is minimaal, en met het dak dicht is de hoofdruimte nagenoeg nihil. Instappen achterin vereist een lenige buiging, maar dat is bij elke compacte cabrio het geval. Het zicht naar voren is prima dankzij de dunne A-stijlen, maar de brede C-stijl en het kleine achterraam maken achteruitrijden een kwestie van vertrouwen op de parkeersensoren.

De Mini Convertible uit deze periode heeft een infotainmentsysteem dat gebaseerd is op een verouderde interface, maar wel werkt met een draai-knop op de middenconsole – een fysieke bediening die veel fijner is dan alleen aanraakscherm. Navigatie is optioneel, en de kaartweergave is niet de meest moderne, maar wel functioneel. Smartphone-integratie via Apple CarPlay of Android Auto ontbreekt in deze bouwjaren, wat een gemis is voor moderne gebruikers.

Het systeem reageert naar verwachting redelijk snel, maar de menu's zijn soms onlogisch opgebouwd. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping waren in deze periode optioneel, en de Mini biedt niet de geavanceerde systemen die je in nieuwere auto's vindt. Wat wel aanwezig is, is een head-up display dat optioneel was – een handige functie die de snelheid en navigatie in je blikveld projecteert. Het dak kan op afstand worden bediend via de sleutel, wat een leuke feature is, maar het blijft eenvoudig.

De JCW met automaat heeft een officieel verbruik van 5,9 liter per 100 kilometer, wat resulteert in een CO2-uitstoot van 138 g/km. Dat is beter dan 59% van de concurrentie, maar in de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 8 liter uitkomen. De handgeschakelde versie is met 6,5 liter juist onzuiniger – een zeldzaam geval waarbij de automaat efficiënter is door de extra versnelling.

De prijs van een JCW ligt fors, zeker in vergelijking met een Cooper S, die al veel rijplezier biedt voor minder geld. De onderhoudskosten zijn typisch Mini: niet goedkoop, maar ook niet exorbitant. Banden voor de grotere wielen zijn prijzig, en de remmen van de JCW zijn groter en duurder in vervanging. Verzekering is vanwege het vermogen en het cabrio-karakter eveneens aan de dure kant. Een diesel is zuiniger, maar voor een auto die je vooral in het weekend rijdt, is de meerprijs lastig terug te verdienen.