Mini Countryman C: stoer maar sloom, en dat mag wat kosten

De nieuwe Countryman is gegroeid, en dat zie je. Hij staat hoger op zijn poten en heeft een hoekiger, stoerder voorkomen dan zijn voorganger. De ronde koplampen zijn gebleven, maar de grille is nu een stuk dominanter. Het geheel oogt als een Mini die naar de sportschool is geweest en nu doet alsof hij een echte SUV is. Of dat geslaagd is? Het heeft wel iets, al is het vooral een kwestie van smaak.

Van binnen is de eerste indruk beter. Het dashboard is opvallend opgeruimd, met een groot rond OLED-scherm in het midden dat alle functies bedient. De materialen voelen degelijk en de afwerking is netjes. Het geheel oogt modern en eigenzinnig, precies zoals je van Mini mag verwachten. Wel even wennen: vrijwel alles loopt via dat ene scherm, van de airco tot het rijgedrag.

Op basis van de specificaties verwacht ik dat de Countryman C zich gedraagt zoals een Mini betaamt: alert en wendbaar, met een directe besturing. Hij weegt wel meer dan zijn voorganger, maar dat compenseert Mini vermoedelijk met een stevige onderstelafstelling. In de stad zal hij zich makkelijk laten manoeuvreren, al is hij met zijn nieuwe formaat geen kleine auto meer.

De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant, zoals we van Mini gewend zijn. Dat levert op een snelweg misschien wat minder comfort op, maar in bochten wel een strak gevoel. De remmen doen het vast prima, maar echt rijplezier in de zin van een go-kart-gevoel? Daarvoor is hij met 170 pk en een gewicht van ruim 1,6 ton (schat ik) te braaf. Het is een comfortabele cruiser, geen hot hatch.

De Countryman C is er in Nederland alleen als mild hybride met een 1.5-liter driecilinder (of iets dergelijks, want de cijfers spreken van 170 pk en 280 Nm). Die koppel is aardig, maar het vermogen ligt laag in vergelijking met de concurrentie: slechts 28% van de vergelijkbare auto's doet het slechter. Met 8,3 seconden naar 100 km/u zit je ook in de onderste regionen (beter dan 27%).

De topsnelheid van 212 km/u is prima voor de Duitse Autobahn, maar op de Nederlandse snelweg zul je vooral het gebrek aan trekkracht merken bij het inhalen. De transmissie is vermoedelijk een dubbele koppeling of een automaat, maar daar zijn geen details over gegeven. In ieder geval: als je een sportieve SUV verwacht, kom je bedrogen uit. Dit is een instapmotor, en dat voel je.

Het is jammer dat Mini geen krachtigere versie van de C aanbiedt. De concurrentie biedt voor hetzelfde geld veel meer power, zoals de Cupra Terramar met 272 pk of de VinFast VF 8 met 402 pk. Als je puur op acceleratie let, is de Countryman C de hekkesluiter in dit gezelschap.

De stoelen zien er goed uit en bieden vermoedelijk voldoende zijdelingse steun, maar het onderstel is zoals gezegd waarschijnlijk aan de stevige kant. Dat is niet per se een minpunt, want het houdt de auto strak in bochten. Op lange ritten zou ik wel even willen testen of de stoelen niet te hard worden na een uur of drie.

De geluidsisolatie is bij moderne Mini's redelijk tot goed, al zal het niet het niveau van een luxe limousine halen. In de stad is het prima, maar op de snelweg kun je windgeruis verwachten rond de buitenspiegels. Het comfort is dus vooral goed voor dagelijks gebruik, niet voor eindeloze kilometers.

Het interieur is een van de sterkste punten van deze Mini. Het grote ronde scherm is niet alleen een blikvanger, maar werkt ook nog eens intuïtief (althans, dat mag je verwachten op basis van de ervaringen met andere moderne Mini's). Het aantal fysieke knoppen is drastisch verminderd, wat er strak uitziet, maar het betekent ook dat je voor de airco door een menu moet vogelen.

De materialen zijn goed gekozen en de afwerking is netjes, maar er zijn ook wat harde plastics op plekken waar je ze niet verwacht bij een auto van bijna 47 mille. De sfeerverlichting is typisch Mini: uitbundig en aanpasbaar. Het geheel voelt premium aan, maar niet op het niveau van een BMW X1, waar deze auto overigens wel op gebaseerd is.

De kofferbak biedt 450 liter, wat beter is dan 46% van de concurrentie. Dat is netjes, maar geen topper. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, al is de hoofdruimte voor een lange persoon misschien krap vanwege het aflopende dak. Instappen is makkelijk dankzij de hoge zit, maar dat geldt voor elke SUV.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren wat beperkt door de dikke C-stijlen. Parkeren wordt geholpen door sensoren en camera's, maar die zijn waarschijnlijk niet standaard. Het is geen auto die je dagelijks vervloekt, maar ook geen auto die je verrast met slimme opbergruimte of een enorme laadruimte.

Het OLED-scherm is het middelpunt van de technologie. Het is snel en helder, en de interface is logisch opgebouwd. Mini heeft veel ervaring met infotainment, dus ik verwacht weinig klachten. De stemassistent is aanwezig, maar of die net zo goed werkt als in een BMW is de vraag.

Aan rijassistentie is er waarschijnlijk van alles beschikbaar, van adaptieve cruisecontrol tot rijstrookassistentie. Maar zoals bij veel merken: de systemen werken prima, maar zijn niet feilloos. Het is geen zelfrijdende auto, en dat hoeft ook niet. Wel is het jammer dat veel functies achter een betaalmuur zitten, zoals navigatie of connected diensten. Dat drijft de prijs al snel op boven de 50 mille.

Het officiële verbruik is niet gegeven, maar als mild hybride zou je op papier een aardig verbruik moeten halen, denk aan 1 op 18 tot 1 op 20 in de praktijk. De CO2-uitstoot is ook niet vermeld, maar die zal rond de 130-140 g/km liggen, wat leidt tot een bijtelling die voor zakelijke rijders niet extreem is, maar ook niet laag.

De vanafprijs van € 46.689 is fors voor een auto met 170 pk. Concurrenten als de Cupra Terramar (€ 46.286, 272 pk) of de Kia EV5 (€ 45.845, 218 pk) bieden meer waar voor je geld. Mini's staan bekend om hun goede onderhoud, maar de afschrijving kan tegenvallen. Reken ook op dure opties en een hoog verbruik in de stad als je de hybride niet slim inzet.