Mitsubishi Mirage: lichtgewicht met een zuinig hart, maar zonder pit

De Mirage ziet er vanaf de buitenkant uit als een auto die is ontworpen met een rekenmachine in plaats van een potlood. Met 3.711 mm lengte is hij een van de kortste in zijn klasse, maar door de hoge daklijn van 1.491 mm lijkt hij eerder een opgeblazen stadsauto dan een gestroomlijnde hatchback. De korte overhangen en de hoge taille geven hem een ietwat onhandige, bijna vriendelijke uitstraling – niet lelijk, maar ook niet iets waar je elke ochtend naar omkijkt.

Het interieur dat je bij het instappen ziet, is voorspelbaar sober. Hard plastic overheerst, maar de afwerking is netjes genoeg om niet uit elkaar te vallen. Het dashboard is overzichtelijk met eenvoudige ronde klokken, maar het geheel voelt alsof Mitsubishi in 2012 nog dacht dat een cassettebandje een handige opbergplek was. Als eerste indruk is het vooral functioneel en dat is precies wat je krijgt – geen enkele opsmuk, maar ook geen enkele verrassing.

Achter het stuur van de Mirage word je geconfronteerd met de wetten van de fysica. Met een leeggewicht van 865 kg – beter dan 99% van de concurrentie – voelt hij licht en wendbaar aan in de stad, maar de elektrische stuurbekrachtiging geeft nauwelijks feedback. Hij stuurt makkelijk, maar niet communicatief; je weet waar de wielen naartoe gaan, maar niet wat ze precies voelen. Op snelwegen wordt het geheel nerveuzer: met 77 pk en 100 Nm moet je hard doorduwen om 120 km/u te halen, en dan is er weinig reserve voor inhaalacties.

Het onderstel is afgestemd op comfort, maar door het lage gewicht en de smalle banden (165/70 R14) voelt hij bij zijwind of in bochten snel onrustig. De remmen zijn voldoende voor een auto van 865 kg, maar ze hebben geen enkele bite – je moet wennen aan de lange pedaalweg. In de stad is hij wel een held: de korte wielbasis en het lichte gewicht maken parkeren en manoeuvreren een fluitje van een cent, en het zicht rondom is goed. Maar wie op een bochtige B-weg een glimlach verwacht, komt bedrogen uit: de Mirage is gemaakt om van A naar B te komen, niet om de route te beleven.

De 1.2-liter MIVEC-driecilinder is het hart van deze Mirage en levert 77 pk bij 6.000 tpm en 100 Nm – cijfers die beter zijn dan slechts 3% en 1% van de concurrentie. Dat betekent in de praktijk dat je de motor hard moet laten draaien om vooruit te komen. De acceleratie van 0-100 km/u is niet gespecificeerd, maar met deze vermogens mag je rekenen op een sprint die ver boven de 12 seconden ligt. Op papier klinkt dat niet als een probleem, maar op de snelweg voelt het vaak alsof je een berg op fietst met een tegenwind.

De handgeschakelde 5-bak is verrassend soepel voor een budgetauto, met een korte en precieze schakelweg. De koppeling is licht en vergevingsgezind, ideaal voor de stad. De 1.0-liter met 69 pk is eigenlijk alleen voor echte stadsduiven – op de snelweg is die nog kanslozer. De 1.2-liter is de beste keuze als je af en toe buiten de stad komt, maar verwacht geen wonderen. Het karakter van de driecilinder is ruw en brommerig, vooral boven de 4.000 toeren, maar dat hoort erbij als je een motor met zo weinig cilinders en vermogen hebt. De CVT-versie is vooral voor wie absoluut geen handmatig schakelen wil, maar die maakt de ervaring nog meer geluid en minder direct.

De stoelen van de Mirage zijn dun en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor een stadsauto zijn ze redelijk comfortabel. De vulling is stevig genoeg om een half uur in te zitten zonder rugpijn, maar op een lange rit van meer dan twee uur zul je merken dat de zitting te kort is en de rugleuning te recht. De vering slikt hobbels in de stad redelijk goed, maar bij grotere oneffenheden komt de auto onrustig over, mede door het lage gewicht en de korte wielbasis.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Mirage. Het motorgeluid is constant aanwezig, zeker bij hogere snelheden, en wind- en bandengeluid zijn duidelijk hoorbaar op de snelweg. Bij 120 km/u moet je je stem verheffen om een gesprek te voeren. In de stad is het geluidsniveau beter, maar nog steeds niet stil. De klimaatregeling – als die aanwezig is – doet zijn werk, maar het systeem is niet krachtig en blaast soms voornamelijk warme lucht in de zomer. Kortom: de Mirage is comfortabel voor korte ritten in de stad, maar geen auto voor lange reizen.

Het interieur van de Mirage is een les in minimalisme. Harde plastics overheersen, maar de pasvorm en afwerking zijn voor een budgetauto netjes. Het dashboard is overzichtelijk met eenvoudige analoge klokken en een klein infotainmentscherm dat in hogere uitvoeringen aanwezig is. De knoppen voor de ventilatie zijn groot en duidelijk, maar voelen goedkoop aan. Het stuurwiel is in hoogte verstelbaar, maar niet in diepte – een gemis voor lange bestuurders.

Ergonomisch is er weinig aan te merken: alle bedieningselementen zitten logisch en binnen handbereik. De opbergruimte is echter beperkt: er is een klein handschoenenkastje, een ondiep vakje voor de versnellingspook en twee bekerhouders. De portiervakken zijn te smal voor een fles water. Opvallend detail: de ramen achterin zijn van het portaaltype, wat het interieur luchtig houdt maar het inzittenden achterin benauwd maakt. Het geheel voelt robuust genoeg om jaren mee te gaan, maar je zult er geen enkele vorm van luxe of warmte in vinden.

De achterbank van de Mirage is krap. Met de voorstoelen in een normale positie is er weinig beenruimte en de hoofdruimte is beperkt door de aflopende daklijn. Twee volwassenen passen er wel in, maar drie is een straf. De kofferbak is met 235 liter – beter dan 21% van de concurrentie – aan de kleine kant voor deze klasse. Een boodschappentas of twee kleine koffers passen erin, maar een kinderwagen of grote boodschappen voor een week wordt lastig. De achterbank is neerklapbaar in een 60/40-verdeling, wat wat flexibiliteit biedt, maar de opening is klein en de laadrand hoog.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn en de brede deuropeningen, maar achterin moet je bukken. Het zicht rondom is goed: de dunne A-stijlen en de hoge zitpositie geven je een uitstekend overzicht in de stad. Parkeren is eenvoudig door de korte lengte – je past in vrijwel elk parkeervak. De spiegels zijn groot en geven een goed beeld, maar de achteruitrijcamera is alleen op de duurste uitvoering aanwezig. Over het algemeen is de Mirage praktisch voor de stad, maar niet voor wie veel spullen of passagiers moet vervoeren.

De Mirage is uit een tijd dat technologie in budgetauto's nog een luxe was. Het infotainmentsysteem – indien aanwezig – is een eenvoudig touchscreen met een trage reactie en een lage resolutie. Navigatie is niet beschikbaar, maar je kunt je telefoon via Bluetooth koppelen voor bellen en muziek. De bediening is niet intuïtief: je moet vaak meerdere keren op het scherm tikken voordat het reageert. Fysieke knoppen voor het volume zijn er wel, maar die voelen goedkoop aan.

Rijassistentiesystemen zijn vrijwel afwezig. De Mirage heeft geen adaptieve cruisecontrol, geen lane assist en geen automatische noodrem – dat was in 2012 ook niet standaard in deze klasse, maar de concurrentie bood soms al wel meer. Er is wel een eenvoudige bandenspanningscontrole en een start-stopsysteem op sommige uitvoeringen, maar dat laatste werkt schokkerig en is snel uitgeschakeld. De technologie in de Mirage is dus vooral functioneel en eenvoudig, maar niet meer dan dat. Wie moderne connectiviteit of geavanceerde veiligheidssystemen zoekt, moet elders kijken.

Het officiële verbruik van de 1.2-liter MIVEC is 4,6 l/100 km, wat beter is dan 90% van de concurrentie. In de praktijk zal dat met een lichte voet waarschijnlijk rond de 5,5 l/100 km liggen, maar nog steeds zuinig. De CO2-uitstoot is laag, wat zich vertaalt in een gunstige wegenbelasting in België. De 1.0-liter is nog zuiniger met 3,6 l/100 km, maar dat is alleen interessant voor wie nooit de snelweg op gaat. De Mirage is ook een van de lichtste auto's in zijn klasse, wat het verbruik ten goede komt.

De prijs van de Mirage was bij introductie concurrerend, maar tweedehands zijn de prijzen laag – dat is zowel een voor- als nadeel. Je koopt weinig auto voor je geld op het gebied van ruimte en comfort, maar de onderhoudskosten zijn laag: de motor is eenvoudig en betrouwbaar, en banden zijn klein en goedkoop. De wegenbelasting is gunstig door het lage gewicht en de lage CO2-uitstoot. Wel moet je rekening houden met een hoger verbruik in de praktijk dan de officiële cijfers, vooral bij snelwegritten. Over het algemeen is de Mirage een van de goedkoopste auto's om te rijden in deze periode, maar dat gaat ten koste van veel andere aspecten.