Mitsubishi Outlander PHEV: zuinig, maar de cijfers liegen niet

De Mitsubishi Outlander is geen auto die je hart sneller laat kloppen. Het design is vooral functioneel: een hoge neus, veel glas en hoekige lijnen die vooral praktisch ogen. De verchroomde grille doet zijn best om indruk te maken, maar het geheel oogt gedateerd, alsof hij nog uit 2016 stamt. Dat klopt ook wel, want de huidige generatie is al jaren op de markt en Mitsubishi heeft slechts licht opgepoetst.

Toch heeft hij wel een zekere degelijkheid. Je stapt in een auto die geen enkele ambitie heeft om te imponeren, en dat is op zich wel verfrissend in een wereld vol overladen design. De proporties zijn klassiek SUV: kort overhang voor en achter, een hoge daklijn. Het is geen beauty, maar hij zal ook niemand voor het hoofd stoten. Het interieur oogt direct wat ouderwets, met veel harde plastics en een infotainment dat zijn beste tijd heeft gehad.

Op basis van de specificaties voorspel ik een weinig opwindende rijervaring. Met een leeggewicht van 1.880 kg en 203 pk is de verhouding vermogen-gewicht niet bepaald sportief. De 0-100 km/u in 11,0 seconden bevestigt dat: je moet geduld hebben. De CVT-transmissie zal vermoedelijk veel lawaai maken bij acceleratie, maar de acceleratie zelf blijft beschaafd. In de stad is dat prima, maar bij het invoegen op de snelweg moet je je momenten goed kiezen.

De vierwielaandrijving is een pluspunt. Mitsubishi heeft jarenlange ervaring met AWD, en de Outlander zal vermoedelijk veel grip bieden op nat wegdek en onverharde wegen. Het onderstel is waarschijnlijk op comfort gericht, met veel veerweg, maar dat betekent ook dat hij in bochten behoorlijk zal overhellen. De besturing is naar verwachting licht en niet erg communicatief — typisch voor een SUV uit dit segment. Kortom: de Outlander is gemaakt om rustig van A naar B te komen, niet om je zondagmiddag mee te vullen.

De als-getest uitvoering is de 2.0L CVT AWD met 203 pk, maar let op: dit is de plug-in hybride. Die combineert een 2.0 benzinemotor met elektromotoren, en dat levert een systeemvermogen van 203 pk en 190 Nm koppel. Die cijfers klinken aardig, maar het koppel ligt onder het gemiddelde (36e percentiel) en de acceleratie is ronduit zwak (31e percentiel). Dat komt door het hoge gewicht van de accu's en de CVT-bak die het vermogen smoort.

Er zijn in totaal vijf motorversies: twee benzine (2.4 MIVEC met 169 pk, voor- of vierwielaandrijving), één diesel (2.2 DI-D met 150 pk en handbak), en de 3.0 V6 met 230 pk die in sommige markten wordt geleverd. De diesel is met 5,3 l/100 km en 139 g/km CO2 de beste keuze voor snelwegrijders, maar de hybride is de grote ster op papier met 1,7 l/100 km. Dat is beter dan 97% van de concurrentie, maar alleen als je regelmatig oplaadt. Met een lege accu zul je vermoedelijk rond de 7-8 l/100 km zitten, en dan is het voordeel verdwenen.

De stoelen in de Outlander zijn vermoedelijk comfortabel, maar niet bijzonder. Ze zijn zacht en breed, maar bieden weinig zijdelingse steun. Dat is geen probleem als je rustig rijdt, maar het onderstreept wel dat deze auto niet is gemaakt voor dynamisch rijden. De vering is waarschijnlijk aan de zachte kant, wat goed is voor hobbels in de stad, maar op de snelweg kan het leiden tot deinen.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van Mitsubishi. De CVT-bak zal bij acceleratie een dosis motorgeluid produceren, en windgeruis rond de grote buitenspiegels is waarschijnlijk aanwezig. Voor lange ritten is de Outlander echter prima, zolang je geen haast hebt. De hoge zitpositie en het goede zicht naar voren compenseren veel. Op de achterbank is er voldoende beenruimte voor twee volwassenen, maar het dak loopt iets af, waardoor lange passagiers misschien met hun hoofd tegen de hemel komen.

Het interieur van de Outlander is functioneel maar gedateerd. Veel harde plastics, een simpel dashboardontwerp en knoppen die rechtstreeks uit 2015 lijken te komen. De materialen zijn wel degelijk, maar voelen niet premium aan. Je krijgt er een hoop ruimte voor terug: er is een groot handschoenenkastje, deurvakken en een centrale opbergruimte. Het is jammer dat de afwerking niet beter is, want de prijs is niet mals.

Ergonomisch is het echter prima. De knoppen zijn groot en logisch geplaatst, en je hoeft niet lang te zoeken naar de bediening van de airco. Het infotainmentsysteem is echter een van de zwakke punten: het is traag, de graphics zijn ouderwets en het ondersteunt geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto (afhankelijk van het bouwjaar). Je kunt beter je telefoon in een houder klikken. Het is niet zo dat het systeem onbruikbaar is, maar je merkt dat Mitsubishi hier jaren heeft stilgestaan.

De kofferbak van 464 liter is kleiner dan je zou verwachten van een SUV van 4,69 meter lang. Dat is beter dan slechts 15% van de concurrenten, wat teleurstellend is. De oorzaak is de accu die onder de vloer ligt, waardoor de laadruimte hoger ligt en minder diep is. Je kunt de achterbank wel neerklappen, maar dan krijg je geen volledig vlakke laadvloer. Voor een gezin met een kinderwagen kan dit een probleem zijn.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge instap en de grote portieren. Het zicht naar voren is uitstekend, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera, maar de draaicirkel is met 5,3 meter niet klein. In de stad is de Outlander met zijn 1,81 meter breedte een behoorlijke auto, maar de hoge zitpositie geeft je een goed overzicht. Het is alleen jammer dat de bagageruimte niet beter is, want dat is een belangrijk argument in dit segment.

De Outlander is niet bepaald een technologiegadget. Het infotainmentsysteem is verouderd en traag, en de rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basis: adaptieve cruisecontrol (op sommige uitvoeringen), noodremassistent en rijbaanassistent. Die werken waarschijnlijk prima, maar ze zijn niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. De rijbaanassistent stuurt bijvoorbeeld soms onbedoeld bij, zo is bekend uit tests.

Wat wel interessant is, is de V2L-functie (vehicle-to-load) die op latere modellen beschikbaar is. Daarmee kun je de accu van de auto gebruiken om elektrische apparaten van stroom te voorzien, ideaal voor kamperen of een elektrische grill. Dat is een slimme toevoeging die past bij de hybride aandrijflijn. Verder ontbreken moderne snufjes zoals een head-up display of een digitaal instrumentenpaneel. Het is duidelijk dat Mitsubishi zich richt op eenvoud en betrouwbaarheid, niet op de nieuwste snufjes.

Het officiële verbruik van de hybride is 1,7 l/100 km, wat resulteert in een CO2-uitstoot van rond de 40 g/km (niet gespecificeerd, maar beter dan 43% van de concurrentie). Dat is indrukwekkend op papier, maar het is alleen haalbaar als je elke dag oplaadt en vooral korte ritten rijdt. Op de snelweg en met een lege accu zal het verbruik oplopen tot 7-8 l/100 km, wat het gemiddelde flink verhoogt. De diesel is met 5,3 l/100 km een betere keuze voor lange afstanden.

De prijs van de Outlander is niet laag, zeker voor een auto die al jaren meegaat. De afschrijving is echter relatief gunstig voor een hybride, en Mitsubishi heeft een goede reputatie op het gebied van betrouwbaarheid. Wel moet je rekening houden met hogere onderhoudskosten voor het hybride systeem, en de banden zijn door het gewicht van de auto sneller versleten. Als je de auto zakelijk rijdt, is de lage CO2-uitstoot een groot voordeel, maar als particulier moet je goed rekenen of de meerprijs ten opzichte van een benzine of diesel zich terugverdient.