Morgan 3 Wheeler: een goocheltruc op drie wielen

De Morgan 3 Wheeler ziet eruit alsof hij in 1935 is ontsnapt uit een stripboek en vervolgens door een steampunk-fan is opgevoerd. Met een lengte van 3.226 mm en een hoogte van nauwelijks 1.001 mm is hij kleiner dan de meeste motorfietsen, maar de brede 1.720 mm en de enorme wielen die uit de zijkanten steken maken hem visueel imposant. Dit is geen auto die je over het hoofd ziet – het is een rijdend kunstwerk dat overal de show steelt.

De eerste indruk binnenin is eveneens een trip terug in de tijd: een kale aluminium kuip, een houten dashboard en een stuur dat meer weg heeft van een stuurwiel van een jacht. Het interieur is verre van luxueus, maar dat is precies de bedoeling. Morgan verkoopt geen comfort, het verkoopt een levensstijl – en die levensstijl begint bij het moment dat je plaatsneemt en je realiseert dat je volledig buiten zit.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je wakker houdt. Met 117 pk en 190 Nm koppel op slechts 500 kg is de vermogen-gewichtsverhouding fenomenaal – beter dan 91% van de vergelijkbare auto's uit die periode in acceleratie. De achterwielaandrijving en het lage gewicht suggereren dat de besturing speels is, maar ook dat de achterkant bij nat wegdek liever dan goed wil schuiven. Het is een auto die je respect moet tonen, niet een die je achteloos door de bocht gooit.

Het stuurgedrag zal vermoedelijk direct en communicatief zijn, maar ook onverbiddelijk: zonder stuurbekrachtiging (een gegeven bij dit gewicht) en met een starre achteras is dit geen auto voor de snelweg. De topsnelheid van 193 km/u is theoretisch mogelijk, maar in de praktijk voelt dat vermoedelijk alsof je in een blikje over een snelweg wordt geslingerd. Dit is een auto voor bochtige B-weggetjes, niet voor lange rechte stukken.

De 2.0-liter motor is in twee vermogensversies leverbaar: 83 pk en 117 pk. De 117 pk-versie is de enige die logisch is – met 83 pk blijft dit een leuk curiosum, maar de 83 pk-versie mist het karakter dat dit ding nodig heeft. De 117 pk-versie accelereert in 4,5 seconden naar 100 km/u, wat sneller is dan 91% van de concurrentie uit die periode. Dat is niet alleen snel, dat is ronduit indrukwekkend voor een auto die minder weegt dan een grote motorfiets.

De handgeschakelde 5-versnellingsbak is een bewuste keuze: geen automaten, geen DSG's, geen elektronische hulpmiddelen. Het koppel van 190 Nm ligt laag in het toerengebied, dus je kunt lekker trekken vanaf het moment dat je het gas intrapt. Het verbruik van 10,2 l/100 km is fors voor een auto van 500 kg – dat is slechter dan 83% van de concurrentie – maar wie koopt zo'n ding om zuinig te zijn? Het geluid en de sensatie zijn de prijs waard, maar wees gewaarschuwd: de CO2-uitstoot van 225 g/km maakt dit geen politiek correcte keuze.

Comfort is een woord dat in het Morgan-woordenboek niet voorkomt. De stoelen zijn rechtstreeks uit een sportwagen uit de jaren '60 geplukt, de vering is vermoedelijk stug en de wind- en geluidsisolatie is nihil – je zit immers in de open lucht. Dit is geen auto voor lange ritten, tenzij je van plan bent om onderweg elke spier in je lichaam te voelen trillen. De 4,5 seconden naar 100 km/u zijn opwindend, maar na een uur op de snelweg zul je verlangen naar een warme, stille auto.

In de stad is het al niet veel beter: de wielen steken ver buiten de carrosserie, dus je moet wennen aan de breedte. Parkeren is een uitdaging, niet vanwege de lengte van 3.226 mm, maar omdat je constant bang bent dat een paaltje je spatbord raakt. Kortom: dit is een auto voor korte, zonnige ritten, niet voor dagelijks gebruik.

Het interieur is een mix van traditioneel vakmanschap en pure eenvoud. Het houten dashboard is een eerbetoon aan de jaren '30, maar het is ook gewoon een plank waarop je een paar meters zet. De materialen zijn authentiek – aluminium, leer en hout – maar er is geen enkele vorm van moderne luxe. Geen touchscreen, geen klimaatcontrole, geen elektrische ramen. Dat is niet per se een minpunt, want het draagt bij aan het karakter, maar het is wel een realiteit.

De ergonomie is bijzonder: je zit laag en ver naar achteren, met je benen bijna gestrekt naar voren. De pedalen zijn dicht bij elkaar geplaatst, wat het remmen en schakelen een uitdaging maakt voor wie grote voeten heeft. De knoppen en schakelaars zijn authentiek, maar sommige zitten op onlogische plekken – je moet soms voelen in plaats van kijken. Het is een interieur dat je leert kennen, maar het is niet intuïtief.

Als je op zoek bent naar een praktische auto, dan is dit het tegenovergestelde. De achterbank is niet meer dan een theorie – er is geen ruimte voor passagiers, en de kofferbak is een klein vak achter de stoel dat net genoeg is voor een rugzak. De toegang is een acrobatische oefening: je moet over de drempel stappen en jezelf in de kuip laten zakken, wat met een slechte rug een onmogelijke opgave is.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het een gok: er is geen achteruitkijkspiegel die iets nuttigs laat zien, en de dode hoek is enorm. Parkeren is een kwestie van gokken en hopen. De Morgan is dus niet geschikt als dagelijkse auto, maar dat wist je waarschijnlijk al. Het is een speeltje voor zondagen, niet voor de supermarkt.

Technologie is hier een vies woord. De Morgan 3 Wheeler heeft geen infotainmentsysteem, geen navigatie, geen smartphone-integratie, geen rijassistenten. Er is alleen een snelheidsmeter en een toerenteller, en dat is het. Dat is misschien wel het meest verfrissende aan deze auto: hij dwingt je om naar de weg te kijken in plaats van naar een scherm.

Wat er wel is, is een handmatige choke – iets wat de meeste moderne bestuurders niet eens meer kennen. De verlichting is functioneel, maar niet meer dan dat. Kortom: wie op zoek is naar de nieuwste technologie, moet elders zijn. Maar wie op zoek is naar een pure rijervaring zonder afleiding, vindt hier precies wat hij zoekt.

Met een officieel verbruik van 10,2 l/100 km en een CO2-uitstoot van 225 g/km is de Morgan allesbehalve zuinig. Dat is slechter dan 83% van de concurrentie uit die periode, en dat is voor een auto van 500 kg ronduit beschamend. De wegenbelasting en de brandstofkosten zullen hoog zijn, en je zult regelmatig aan de pomp staan – al is de tank waarschijnlijk klein, dus de pijn is relatief beperkt.

De prijs van de Morgan is niet opgenomen in de specificaties, maar gezien het handwerk en de exclusiviteit zal die aanzienlijk zijn. Onderhoud is een ander verhaal: dit is een nicheproduct met een beperkt dealernetwerk, dus je bent afhankelijk van specialisten. Banden zijn ook een punt: de voorbanden zijn smal en speciaal, en de achterband is breed – verwacht hoge kosten. En dan hebben we het nog niet eens over de betrouwbaarheid op lange termijn, die bij een dergelijk excentriek ontwerp altijd een gok is.