Morgan Plus Four: hout, leer en een BMW-motor – puur, maar niet voor iedereen

De Morgan Plus Four ziet eruit alsof hij in 1955 is ontsnapt uit een Engelse fabriekshal, maar onder het klassieke koetswerk schuilt een BMW-motor. Dat contrast is precies wat deze auto bijzonder maakt: de lange motorkap, vrijstaande koplampen en de zwevende spatborden zijn pure nostalgie, terwijl de techniek van deze eeuw is. Hij is laag, smal en extreem licht – met 1.031 kilo weegt hij minder dan de meeste compacte hatchbacks.

Stap je in, dan valt het interieur op door het zichtbare hout van het frame en de overvloed aan leer. Het ruikt er naar een dure leren tas, niet naar een moderne auto. Alles is handgemaakt, met alle imperfecties van dien – en dat is precies de bedoeling. Wie houdt van strakke, symmetrische lijnen moet elders kijken; wie houdt van karakter, is hier aan het juiste adres.

Op basis van de cijfers – 259 pk, 350 Nm en een gewicht van 1.031 kilo – mag je verwachten dat de Plus Four levendig aanvoelt. Met een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 251 pk per ton sprint hij in 5,2 seconden naar 100 km/u, maar het gevoel van snelheid is waarschijnlijk intenser dan in eender welke moderne sportwagen. Je zit laag, de voorwielen zitten ver voor je en de wind speelt vrij spel rond je oren – snelheid voel je hier met elke vezel.

De besturing is een hydraulische worm-en-sector, geen elektrische unit, en dat betekent: veel gevoel, maar ook veel moeite bij lage snelheden. De starre achteras met bladveren is een knipoog naar het verleden en zorgt ervoor dat het achterwerk bij oneffenheden kan dansen. Op een gladde, droge weg is dit een feest; in de regen of op een hobbelig B-weggetje moet je je concentreren. Remmen is een sport op zich, want er is geen ABS – althans, niet in de oorspronkelijke opzet; de geteste versie heeft het wel, maar het blijft een auto die vraagt om een rustige, vooruitziende rijstijl.

De 2,0-liter viercilinder komt uit de BMW-schap en dat is geen straf. Met 259 pk en 350 Nm is het een soepele, krachtige motor die de Morgan moeiteloos voortstuwt. De acceleratie van 5,2 seconden naar 100 km/u is respectabel, maar de topsnelheid van 240 km/u haal je alleen op een zeer lang, leeg stuk – en dan nog moet je durven. De motor klinkt niet als een klassieke Engelse zescilinder, maar als een moderne viercilinder: iets minder karakter, maar veel meer betrouwbaarheid.

Er zijn twee versnellingsbakken: een handgeschakelde zesbak en een achttraps automaat. De handbak heeft een lange, mechanische slag die past bij het karakter van de auto, maar je moet er wel moeite voor doen. De automaat is waarschijnlijk de betere keuze voor dagelijks gebruik, maar puristen kiezen voor de drie pedalen. Interessant detail: de motor is dwarsgeplaatst, wat bijzonder is voor een auto met achterwielaandrijving – Morgan heeft de aandrijflijn simpelweg 90 graden gedraaid om ruimte te besparen.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een Morgan, en de Plus Four bevestigt dat. De stoelen zijn rechttoe rechtaan, met weinig zijdelingse steun, maar ze zijn bekleed met goed leer en bieden genoeg ruimte voor twee personen. De vering is kort en hard – typisch voor een sportwagen met bladveren – en op slechte wegen zal je rug het weten. Geluidsisolatie is vrijwel afwezig: je hoort de motor, de wind en elk steentje dat tegen de aluminium carrosserie tikt.

Voor een korte rit naar de bakker of een zondagse tocht over mooie wegen is dit alles juist charmant. Maar wie dagelijks 100 kilometer snelweg moet overbruggen, doet er beter aan om iets anders te zoeken. De Plus Four is een auto voor het plezier, niet voor de reis. Toch is het opvallend dat de stoelen, ondanks hun eenvoud, redelijk comfortabel zijn voor lange ritten – zolang het asfalt maar redelijk glad is.

Het interieur van de Plus Four is een les in ambacht. Het dashboard is bekleed met leer, de meters zijn klassieke wijzerplaten en het hout van het frame is op sommige plekken zichtbaar – een knipoog naar de constructie. Het ruikt er geweldig, maar de afwerking is niet perfect: naden lopen niet altijd even recht en sommige knoppen voelen fragiel aan. Dat hoort bij een handgebouwde auto, maar het is wel iets om te weten.

Ergonomisch gezien is het wennen. De pedalen staan dicht bij elkaar, het stuur is groot en dun, en de schakelpook is lang. Het infotainment is bewust minimalistisch: een simpele radio met Bluetooth, geen touchscreen. Wie moderne connectiviteit verwacht, komt bedrogen uit – maar wie puurheid zoekt, zal deze eenvoud juist waarderen. Opbergruimte is er nauwelijks, maar dat is logisch in een auto die geen dak heeft dat je kunt gebruiken.

Praktisch is de Plus Four niet, maar dat wist je waarschijnlijk al. Er is geen kofferbak in de traditionele zin – achter de stoelen zit een kleine ruimte waar je een weekendtas in kwijt kunt, maar verwacht geen boodschappen voor een week. De achterbank is niet meer dan een theorie: er is een smalle strook leer die als bagageplateau dient. Instappen vereist enige lenigheid, vooral met het dak erop, en het dak zelf is een handbediend zeildoek dat je geduldig moet vastklikken.

Het zicht naar voren is goed, dankzij de hoge motorkap die je overziet, maar naar achteren is het beperkt – de kleine spiegel en de smalle achterruit vragen om extra voorzichtigheid bij het parkeren. Parkeersensoren zijn er niet, dus je moet op je gevoel vertrouwen. De auto is smal, wat in de stad een voordeel is, maar de draaicirkel is groot vanwege de lange motorkap. Kortom: dit is geen auto voor dagelijks gebruik, maar voor wie er één koopt, is dat juist de bedoeling.

Technologie is niet het speelveld van Morgan, maar de Plus Four heeft wel wat te bieden. De BMW-motor is gekoppeld aan een modern motormanagementsysteem, en de auto heeft ABS – al is het systeem niet zo verfijnd als in moderne auto's. Er is geen ESP, geen tractiecontrole, geen rijassistentiesystemen. Dat klinkt als een gemis, maar voor de doelgroep is het juist een pluspunt: je bent volledig op jezelf aangewezen.

Het infotainment is basic: een radio met Bluetooth en USB-aansluiting, maar geen navigatie of smartphone-integratie. Je kunt je telefoon via Bluetooth koppelen voor muziek, maar verwacht geen Apple CarPlay of Android Auto. Het is een bewuste keuze die past bij het klassieke concept, maar wie veel moderne gemakken wil, moet elders kijken. De Plus Four is geen auto voor technologieliefhebbers, maar voor liefhebbers van het pure rijden.

Met een officieel verbruik van 7,3 l/100 km voor de handgeschakelde versie en 7,0 l/100 km voor de automaat, is de Plus Four niet zuinig maar ook niet dorstig – voor een sportwagen is dit redelijk. De CO2-uitstoot van 165 g/km (handbak) of 159 g/km (automaat) is hoog naar moderne maatstaven, wat resulteert in een fors BPM-bedrag in Nederland. In België valt het mee, maar nog steeds is dit geen auto voor de zuinige rijder.

De prijs van een nieuwe Plus Four ligt rond de 80.000 euro, maar de geteste uitvoering is niet meer leverbaar (bouwjaren 2020-2022), dus je zult op zoek moeten naar een occasie. Onderhoud is duur, vooral omdat veel onderdelen handgemaakt zijn en de houten frame-constructie regelmatige inspectie vereist. Banden zijn specifiek en niet goedkoop, maar het grootste kostenpost is waarschijnlijk de emotionele waarde: je koopt een auto die je elke keer weer laat glimlachen, maar die je portemonnee niet spaart.