Nissan Altima 3.5 V6: onopvallende Amerikaan met een verrassend venijnig hart

De Nissan Altima van 2012-2018 is geen auto die je uitnodigt tot een lang gesprek. Het design is netjes, met een vloeiende daklijn en een licht agressieve neus, maar het geheel oogt vooral anoniem. Op de parkeerplaats van een gemiddeld Nederlands bedrijventerrein valt hij niet op – en dat is misschien wel zijn kracht. Wie een auto wil zonder op te vallen, zit hier goed. De proporties zijn klassiek sedan: lang, laag en breed, met 4,86 meter lengte en 1,83 meter breedte. Het is geen beauty, maar ook geen lelijk eendje. Binnenin maak je kennis met een interieur dat vooral functioneel is. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen zijn degelijk maar niet luxueus, en je merkt al snel dat dit een auto is die ontworpen is voor de Amerikaanse markt, waar ruimte en comfort boven design gaan.

Op basis van de specificaties kun je verwachten dat de Altima met de 3.5 V6 een interessante mix biedt. Met 271 pk en een gewicht van 1.495 kg is de verhouding gunstig – beter dan 70% van de concurrentie qua vermogen. De acceleratie van 5,7 seconden naar 100 km/u is ronduit snel voor een voorwielaangedreven sedan. Maar hoe zit het met de besturing? Nissan heeft de afgelopen jaren niet de reputatie opgebouwd van een merk dat rijdersauto's bouwt, en de Altima is daar geen uitzondering op. De elektrische stuurbekrachtiging is licht en voelt weinig communicatief aan, en het onderstel is duidelijk op comfort gericht. In bochten zal de auto vermoedelijk geneigd zijn tot onderstuur, zeker met 251 Nm koppel op de voorwielen. De remmen zijn waarschijnlijk prima voor dagelijks gebruik, maar bij intensief gebruik kunnen ze vermoeid raken. Het is geen auto voor de bochtige B-weg, maar op de snelweg en in de stad is hij vermoedelijk een comfortabele reisgenoot.

De Altima is er in twee benzinemotoren: de 2.5-liter viercilinder met 182 pk en de 3.5-liter V6 met 271 pk. De V6 is de held van het verhaal. Met een koppel van 251 Nm en een topsnelheid van 235 km/u leg je in de meeste situaties meer dan genoeg snelheid op de weg. De acceleratie van 5,7 seconden naar 100 km/u is beter dan 79% van de vergelijkbare auto's uit die periode – een cijfer dat menig sportieve hatchback doet blozen. De keerzijde is de CVT-automaat. Continu variabele transmissies staan erom bekend dat ze het motorgeluid op een constante toon houden, wat bij een V6 niet altijd even prettig is. Nissan heeft de CVT wel verbeterd, maar het blijft een compromis tussen efficiëntie en rijplezier. De 2.5-liter is de verstandige keuze voor wie zuinig wil rijden, maar dan mis je het karakter van de V6. Het is een klassiek dilemma: hart of verstand.

De Altima is ontworpen met het oog op comfort, en dat is te zien aan de cijfers. Met een wielbasis die niet in de input staat, maar de lengte van 4,86 meter suggereert ruim voldoende beenruimte achterin. De stoelen voorin zijn breed en zacht – typisch Amerikaans – en bieden weinig zijdelingse steun, maar zijn prima voor lange ritten. De vering is zacht en zal oneffenheden goed absorberen, maar dat betekent ook dat de carrosserie in bochten vermoedelijk wat overhelt. Geluidsisolatie is waarschijnlijk redelijk, maar de V6 laat bij acceleratie wel van zich horen – niet onprettig, maar wel aanwezig. In de stad is de auto met zijn 4,86 meter lengte wat log, maar de lichtgewicht besturing (in alle betekenissen van het woord) maakt manoeuvreren makkelijk. Voor wie veel kilometers op de snelweg maakt, is dit een comfortabele reisgenoot, maar voor de sportieve rijder is er weinig te beleven.

Het interieur van de Altima is een mengelmoes van degelijkheid en een vleugje Amerikaanse nuchterheid. De materialen zijn overwegend hard plastic, met wat zachtere delen op de deurpanelen. De afwerking is netjes, maar niet uitzonderlijk. Het dashboard is overzichtelijk en alle knoppen zitten op logische plekken – geen overdaad aan touchscreens, gelukkig, want dit is een generatie die nog fysieke knoppen had. Het infotainmentsysteem is simpel en reageert traag, maar het doet wat het moet doen. De stoelen zijn, zoals gezegd, comfortabel maar weinig ondersteunend. Een opvallend detail is de elektronische parkeerrem, die in deze periode nog niet zo gebruikelijk was in deze klasse. Het interieur voelt niet premium aan, maar het is wel ruim en praktisch. Wie gewend is aan Duitse strakheid, zal hier even moeten wennen.

Met een kofferbak van 436 liter zit de Altima rond het gemiddelde van de middenklasse – beter dan 47% van de concurrentie. De opening is groot en de laadrand ligt niet al te hoog, dus het laden van boodschappen of koffers gaat makkelijk. De achterbank is ruim, maar de middelste zitplaats is minder comfortabel vanwege de transmissietunnel. Het instappen is makkelijk, zowel voorin als achterin, dankzij de grote portieren. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen kunnen bij het parkeren wat hinderlijk zijn. Parkeersensoren waren in deze periode niet standaard, dus je zult het vooral moeten doen met je eigen inschatting – of een parkeersensor als optie. Al met al is de Altima een praktische auto voor het gezin, maar niet de meest veelzijdige in zijn klasse.

De Altima uit 2012-2018 is niet bepaald een technologieshowcase. Het infotainmentsysteem is functioneel, maar verouderd in vergelijking met hedendaagse systemen. Navigatie was optioneel, en de grafische weergave is basic. Er is Bluetooth voor handsfree bellen en audio, maar geen Apple CarPlay of Android Auto – die kwamen pas later. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en noodremassistent waren beschikbaar, maar niet standaard. De systemen werken naar verwachting zoals je van Nissan uit die periode mag verwachten: ze doen hun werk, maar zonder franje. Een opvallend detail is dat de Altima in de VS een 'IIHS Top Safety Pick' was, maar in Europa heeft hij geen Euro NCAP-score gekregen omdat hij hier niet officieel werd verkocht. Voor wie veel waarde hecht aan moderne technologie, is dit niet de juiste auto.

Officiële verbruikscijfers van de Altima zijn niet verstrekt, maar op basis van de motorisatie en het gewicht kun je een reëel verbruik verwachten van rond de 1 op 10 voor de V6 – in de praktijk misschien zelfs minder. De CO2-uitstoot zal daardoor hoog zijn, wat in Nederland leidt tot een fors bijtellingsvoordeel? Nee, integendeel – voor de zakelijke rijder is dit geen slimme keuze. De wegenbelasting is gebaseerd op gewicht, en met 1.495 kg zit je in een gemiddelde klasse, maar het verbruik is de grote kostenpost. De 2.5-liter is zuiniger, maar ook die is niet zuinig te noemen. Onderhoudskosten zijn waarschijnlijk redelijk, maar Nissan-onderdelen zijn in Europa minder algemeen verkrijgbaar dan voor bijvoorbeeld een Opel of Ford. De V6 is een genot voor de liefhebber, maar je betaalt er letterlijk voor aan de pomp.