Godzilla blijft een wet op zichzelf

De Nissan GT-R is geen mooie auto in de klassieke zin. Hij is hoekig, gespierd en zit vol functionele luchtinlaten en spoilers die eruitzien alsof ze door een race-ingenieur zijn ontworpen — niet door een stylist. Dat klopt ook, want dat zijn ze. De auto staat laag en breed op de weg, en de typische ronde achterlichten zijn inmiddels een icoon. Het is een auto die je niet over het hoofd ziet, ook al is het ontwerp inmiddels ruim tien jaar oud.

Stap je in, dan valt het interieur direct tegen als je uit een moderne Duitse auto komt. Het is een mix van hard plastic, goedkope knoppen en een infotainmentsysteem dat zijn beste tijd heeft gehad. Maar zodra je de motor start en je ogen over de enorme centrale toerenteller laat gaan, vergeef je het de GT-R bijna. Dit is geen plek om te luxueus te vertoeven; het is een cockpit met één doel: presteren.

Op basis van de specificaties is de GT-R een raket die je moet temmen. Met 573 pk en 633 Nm koppel op alle vier de wielen, is de grip fenomenaal. De vierwielaandrijving gooit de macht naar de wielen die het nodig hebben, waardoor je met een snelheid uit bochten komt die fysiek onmogelijk zou moeten zijn voor een auto van 1.740 kilo. De besturing is zwaar en communicatief, maar niet zo verfijnd als die van een Porsche 911. Het is meer een gevecht dan een dialoog.

De vering is keihard, vooral in de sportmodus. Over oneffen asfalt schudt de auto je door elkaar, maar op een glad circuit voelt hij stabiel en voorspelbaar aan. De remmen zijn enorm en bijten hard, wat nodig is gezien de prestaties. In de stad is de GT-R een log apparaat met een slecht draaicirkel, maar op de snelweg komt hij tot leven. Het is een auto die continu om snelheid vraagt en je beloont met een acceleratie die je ingewanden naar achteren duwt.

De 3.8-liter V6 met dubbele turbo is het kloppende hart van de GT-R. Met 573 pk en 633 Nm is hij niet alleen sneller dan 96% van zijn tijdgenoten, maar ook nog eens indrukwekkend responsief. De zesversnellingsbak met dubbele koppeling schakelt razendsnel, maar kan in het stadsverkeer schokkerig en onvoorspelbaar zijn. Het is een transmissie die constant op het scherpst van de snede werkt, niet een die je rustig laat cruisen.

De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 3,4 seconden is nog steeds adembenemend, en de topsnelheid van 320 km/u plaatst hem in het gezelschap van auto's die twee of drie keer zoveel kosten. De klank van de V6 is niet zo melodieus als een Italiaanse V8, maar het gefluit van de turbo's en het gebrul bij hoge toeren zijn verslavend. Het is een motor die je dwingt om door te trekken naar de toerenlimiet, waar het vermogen pas echt loskomt.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een GT-R, en dat is ook te merken. De stoelen zijn stevig en bieden veel zijdelingse steun, maar zijn niet gemaakt voor lange ritten. Na een uur op de snelweg krijg je last van je rug, vooral door de harde vering die elke oneffenheid in het asfalt doorgeeft. De geluidsisolatie is ondermaats; je hoort constant het gezoem van de banden en het geratel van de transmissie.

In de stad is de auto eigenlijk te veel van het goede. De koppeling is zwaar, de versnellingsbak schokkerig en het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de vleugel. Op de snelweg is het beter, maar ook daar is de GT-R geen rustige reisgenoot. Het is een auto die je constant wakker houdt, niet door slechte wegligging, maar door de overweldigende aanwezigheid van de techniek onder je.

Het interieur van de GT-R is gedateerd. De materialen zijn van matige kwaliteit, met hard plastic op de deurpanelen en het dashboard. De knoppen voelen goedkoop aan en het infotainmentsysteem is traag en onlogisch. Toch heeft het interieur een bepaalde charme, omdat het zo functioneel is. Alles is gericht op de bestuurder, met een centrale toerenteller die domineert en een groot aantal meters voor de turbo's en olietemperatuur.

De stoelen zijn verstelbaar en bieden een goede zitpositie, maar de zichtbaarheid is slecht. De achteruitrijcamera is onmisbaar, want achterom kijken is bijna onmogelijk. Het is duidelijk dat Nissan de GT-R niet heeft gemaakt om in te luxueus te vertoeven, maar om te presteren. Dat merk je aan elk detail, van de dikke stuurwielrand tot de metalen pedalen. Het is een interieur dat je ofwel haat ofwel omarmt als onderdeel van de ervaring.

De GT-R is verrassend bruikbaar voor een supercar. De achterbank is klein en alleen geschikt voor kinderen of als extra bagageruimte, maar de kofferbak is met 315 liter groot genoeg voor een weekendtas of twee. De achterklep is een hatchback, wat het inladen vergemakkelijkt. Het is geen auto voor een gezinsvakantie, maar voor een roadtrip met z'n tweeën is het prima te doen.

Parkeren is een uitdaging door de slechte zichtbaarheid en het brede lichaam van 1.895 millimeter. De auto is laag, dus je moet voorzichtig zijn met stoepranden en drempels. De draaicirkel is groot, waardoor je vaak moet steken. Het is een auto die je niet even snel op een parkeerplaats gooit; je moet er echt over nadenken. Maar als je eenmaal een plek hebt gevonden, is het gevoel dat je in een speciaal apparaat zit elke moeite waard.

De GT-R zit vol met technologie, maar het is technologie uit 2017 die inmiddels is ingehaald door de tijd. Het infotainmentsysteem is traag en heeft een lage resolutie, en de navigatie is omslachtig. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat tegenwoordig een groot gemis is. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de essentie: ABS, ESP en een achteruitrijcamera. Geen adaptieve cruisecontrol of lane-keeping assist.

Wat de auto wel heeft, is een geavanceerd vierwielaandrijvingssysteem dat continu de grip bewaakt en de kracht verdeelt. Het is een systeem dat je niet merkt totdat je het nodig hebt, en dan werkt het feilloos. De launch control is berucht en zorgt voor een acceleratie die je nooit vergeet. Het is technologie die gericht is op prestaties, niet op comfort of gemak. Dat maakt de GT-R puur, maar ook gedateerd in een wereld waarin auto's steeds meer worden overladen met digitale snufjes.

Het officiële verbruik van de GT-R is 16,9 liter per 100 kilometer, wat hem slechter maakt dan 100% van zijn concurrenten. In de praktijk zul je met normaal rijden al snel boven de 20 liter zitten, en als je het gaspedaal vaker indrukt, is 25 liter per 100 kilometer geen uitzondering. Met een tankinhoud van 74 liter kom je dus niet ver. De CO2-uitstoot is eveneens torenhoog, wat resulteert in een forse belastingaanslag.

De aanschafprijs is relatief laag voor de prestaties die je krijgt, maar de onderhoudskosten zijn dat niet. De transmissie is berucht om zijn onderhoudsgevoeligheid, en de banden zijn groot en duur. Dit is geen auto voor iemand met een krap budget. Je moet niet alleen de aanschaf kunnen betalen, maar ook de lopende kosten. Toch is de GT-R een van de weinige auto's die je het gevoel geeft dat je een koopje hebt gedaan, zelfs als je hem op de limiet rijdt.