Nissan Leaf e+: de elektrische hatchback die nog altijd zijn mannetje staat

De Nissan Leaf is geen beauty, maar heeft inmiddels wel een herkenbaar gezicht. De V-vormige grille en de scherpe koplampen geven hem een eigen karakter, al is het geheel wat hoog en kort gebouwd. Op basis van de cijfers is 4,48 meter lengte en 1,56 meter hoogte typisch voor een compacte hatchback, maar de Leaf oogt toch wat log, mede door de dikke C-stijl en het aflopende dak.

Binnenin valt de eerste indruk wat tegen. Het dashboard is overzichtelijk, maar het plastic is hard en de vormgeving is duidelijk van een generatie geleden. Het 8-inch touchscreen is niet groot meer naar huidige maatstaven, en de vele fysieke knoppen voelen ouderwets aan. Toch heeft het ook iets functioneels: je hoeft niet door menu's te struinen voor de basisinstellingen.

Met 218 pk en 340 Nm koppel is de Leaf e+ geen doetje. De acceleratie van 0 naar 100 in 6,9 seconden is ruim voldoende voor vlot verkeer, maar de topsnelheid van 158 km/u laat zien dat dit geen snelwegracer is. De elektromotor levert zijn koppel direct, dus in de stad voelt hij pittig aan, maar op de snelweg valt het inhaalvermogen boven de 120 km/u tegen.

Het onderstel is comfortabel afgestemd, maar met een leeggewicht van 1.670 kg is de Leaf geen lichtgewicht. In bochten voel je de massa, en de voorwielaandrijving kan bij hard optrekken wat last hebben van tractieverlies. De besturing is licht en tamelijk direct, maar geeft weinig feedback. Remmen gaat prima, al moet je wennen aan de overgang tussen regeneratief en mechanisch remmen.

Nissan levert de Leaf met twee accupakketten: een 40 kWh-versie met 150 pk en de e+ met 62 kWh en 218 pk. De e+ is de sterkere, maar ook zwaardere keuze. Het koppel van 340 Nm is vergelijkbaar met een moderne 2.0 turbodiesel, maar dan zonder het lawaai. De acceleratie is vlot, maar de topsnelheid is begrensd op 158 km/u, wat op Duitse snelwegen een beperking is.

De eenversnellingsbak is zoals bij alle EV's eenvoudig: geen schakelen, gewoon gas geven. Dat maakt de Leaf heel toegankelijk, zeker voor mensen die voor het eerst elektrisch rijden. De 150 pk-versie is voor de meeste rijders ruim voldoende, want die accelereert in ongeveer 8 seconden naar 100 km/u. De e+ is vooral interessant als je veel op de snelweg rijdt of een grotere actieradius nodig hebt.

De stoelen van de Leaf zijn typisch Nissan: zacht en ondersteunend, maar niet overdreven gevormd. Ze bieden voldoende comfort voor lange ritten, al is de zitting wat kort voor lange benen. De vering is aan de zachte kant, wat in de stad prettig is, maar op oneffen snelwegen kan de auto wat deinen.

Geluidsisolatie is redelijk, maar niet top. Op snelheid hoor je vooral windgeruis rond de spiegels en de dakrand. Bandengeluid is ook aanwezig, zeker op grof asfalt. In de stad is het juist stil, want de elektromotor is vrijwel geruisloos. Het klimaatregelingssysteem werkt goed, maar het verwarmen van de accu en het interieur kost wel actieradius in de winter.

Het interieur van de Leaf is praktisch maar sober. De materialen zijn stevig maar hard, en de afwerking is netjes maar niet premium. Het dashboard is overzichtelijk, met duidelijke meters en een centrale display. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn prettig, maar het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd.

Opvallend is het zwevende midddenconsole-ontwerp, dat een handige opbergruimte eronder biedt. De armsteun is verstelbaar, maar de bekerhouders zijn wat onhandig geplaatst. Het stuurwiel ligt goed in de hand, maar de knoppen erop zijn veel en soms verwarrend. Over het algemeen is het interieur functioneel, maar het mist de flair van recentere concurrenten.

Met 436 liter kofferruimte is de Leaf een van de ruimere auto's in zijn klasse, beter dan 77% van de concurrentie. De achterbank is voldoende voor twee volwassenen, maar drie is krap. Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn, en het zicht rondom is redelijk, al is de dikke C-stijl een obstakel bij het achteruitrijden.

De Leaf heeft geen frunk, zoals veel EV's wel hebben, dus al je kabels moeten in de kofferbak. De laadklep is groot en het laadvlak is vlak, maar de drempel is wat hoog. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen en de achteruitrijcamera prima te doen, maar de draaicirkel is niet bijzonder klein.

Het infotainmentsysteem van de Leaf is verouderd. Het 8-inch scherm reageert traag en de navigatie is niet intuïtief. Wel zijn er fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, wat sommige rijders zullen waarderen. Apple CarPlay en Android Auto zijn aanwezig, maar werken via een bekabelde verbinding.

Op het gebied van rijassistentie heeft Nissan de ProPILOT-assistent, die adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistent combineert. Op basis van ervaringen met andere Nissan-modellen werkt dit systeem redelijk, maar het is minder verfijnd dan systemen van Tesla of Volvo. De Leaf biedt wel een 360-graden camera, maar de beeldkwaliteit is matig. Voor een auto die tot 2025 is gemaakt, is de technologische uitrusting gewoon niet meer van deze tijd.

Nissan geeft geen officieel verbruikscijfer op in de basisgegevens, maar op basis van de accucapaciteit van 62 kWh en een normaal rijgedrag kun je een actieradius van ongeveer 350-400 kilometer verwachten. Het verbruik zal rond de 18 kWh/100 km liggen, wat redelijk is voor dit gewicht.

De prijs van de Leaf is aantrekkelijk, zeker tweedehands. Maar let op: de snellaadpoort is CHAdeMO, een standaard die steeds minder voorkomt. Dat betekent dat je op veel snellaadstations niet terecht kunt, of een adapter nodig hebt. De onderhoudskosten zijn laag, want er is weinig aan slijtage onderhevig, maar banden slijten sneller door het hoge koppel en gewicht. Verzekering is ook iets duurder dan gemiddeld.