Nissan Pathfinder: een SUV die vooral comfortabel wil zijn, geen pretpark

De eerste indruk van de Pathfinder is er een van massieve, Amerikaanse degelijkheid. Met een lengte van ruim vijf meter en een hoogte van 1,77 meter is hij onmiskenbaar aanwezig op de weg. De vorm is hoekig en robuust, maar niet bijzonder elegant. Het is een auto die eerder 'functioneel' zegt dan 'mooi'. De grote grille en de hoge motorkap geven hem een stoere uitstraling, al heeft hij weinig gemeen met de oude, ladderframed Pathfinder van vroeger; dit is een gezinsauto in SUV-jas.

Als je gaat zitten, valt het vooral op dat alles groot en ruim is. Het interieur is niet overdreven luxueus, maar wel overzichtelijk en praktisch. De materialen zijn degelijk, maar niet premium. Het geheel oogt wat Amerikaans: veel plastic, veel ruimte, weinig franje. De hoge zitpositie geeft een goed gevoel van controle, al is het zicht naar achteren wat beperkt door de dikke C-stijlen. Het is geen auto die je hart sneller laat kloppen, maar wel één die vertrouwen wekt voor dagelijks gebruik.

Op basis van de cijfers – 264 pk en een leeggewicht van bijna twee ton – mag je geen sportwagen verwachten, en dat is ook niet wat de Pathfinder wil zijn. De besturing is licht en tamelijk gevoelloos, maar dat past bij het comfortkarakter. In de stad voelt hij log en groot, maar dankzij de goede draaicirkel is hij nog wel hanteerbaar. Op de snelweg is hij in zijn element: rechtuit stabiel, weinig last van zijwind en een rustig weggedrag.

Het onderstel is duidelijk op comfort afgesteld. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten helt de carrosserie behoorlijk over. De CVT-transmissie doet daar nog een schepje bovenop: bij flink accelereren loopt de motor lang op toeren en blijft het geluid eentonig, terwijl de snelheid gestaag toeneemt. Het rempedaal voelt wat sponsig aan, maar de remmen zijn krachtig genoeg. Kortom: rijd rustig en je hebt een comfortabele reisgenoot, maar laat het sportieve rijden aan anderen over.

De enige motor die je in deze Pathfinder krijgt is een 3,5-liter V6-benzine met 264 pk en 325 Nm koppel. Dat is een bekende krachtbron van Nissan, die ook in andere modellen dienst doet. Het blok loopt soepel en is stil bij normaal rijden, maar het koppel komt pas laat op gang. Met een gewicht van 1.998 kg moet de V6 flink werken, en dat merk je aan het verbruik: 11,2 l/100 km gecombineerd voor de AWD-versie. Dat is hoog, en beter dan slechts 10% van de concurrentie uit die periode.

De acceleratie zal vermoedelijk rond de 8,5 seconden liggen naar 100 km/u, maar dat is een schatting op basis van het vermogen en gewicht; officiële cijfers ontbreken in onze data. De CVT is niet de meest inspirerende keuze, maar zorgt wel voor een vloeiende overgang. Voor wie veel trekt of in bergachtig gebied woont, is er een handmatige stand die de overbrenging vasthoudt. Een diesel of hybride ontbreekt in dit model, wat de Pathfinder op lange afstanden een dure jongen maakt. Wie veel kilometers maakt, moet goed rekenen.

Comfort is het grootste pluspunt van de Pathfinder. De stoelen voorin zijn breed en zacht, met voldoende verstelmogelijkheden. Ze doen denken aan een Amerikaanse fauteuil: niet sportief, maar wel heerlijk voor lange ritten. De tweede zitrij biedt veel beenruimte en kan naar wens schuiven, wat ook de toegang tot de derde rij vergemakkelijkt. De derde rij is echter alleen geschikt voor kinderen of kleine volwassenen, en dat is gebruikelijk in dit segment.

De geluidsisolatie is uitstekend. Wind- en bandengeluid zijn goed gedempt, en de V6 is nauwelijks hoorbaar bij constante snelheid. De vering slikt hobbels moeiteloos op, zonder dat de auto overmatig deint. In de stad is de hoge instap prettig, maar de grote afmetingen maken het parkeren soms lastig. Over hobbels in bochten moet je niet te hard gaan, want dan wordt het comfort juist minder. Maar wie rustig rijdt, wordt beloond met een zeer rustige en comfortabele ervaring.

Het interieur van de Pathfinder is functioneel maar niet bijzonder. Het dashboard is overzichtelijk, met grote knoppen en duidelijke instrumenten. De materialen zijn stevig maar hard aanvoelend; er is weinig zachte kunststof of leder te vinden. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van Duitse concurrenten. De middenconsole bevat een groot scherm voor het infotainment, maar dat is inmiddels gedateerd. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn gelukkig nog aanwezig, wat de bediening eenvoudig maakt.

Een opvallend detail is de enorme bergruimte in de middenconsole en de deurvakken. Er is plek voor flessen, telefoons en allerlei rommel, wat praktisch is voor gezinnen. De stoelen zijn bekleed met stof of leder, afhankelijk van de uitvoering, maar de pasvorm is prima. Het stuurwiel is dik en prettig vast te pakken. Het interieur voelt niet luxe aan, maar wel robuust en gebruiksvriendelijk. Het is geen plek waar je 's ochtends graag naar binnen stapt, maar het is ook geen straf om er uren in te zitten.

De Pathfinder is een meester in praktisch gebruik. Met zeven zitplaatsen en een kofferruimte van 453 liter achter de derde rij, is er ruimte voor een weekendtas of boodschappen. Met de derde rij neergeklapt groeit dat enorm, en met alle stoelen plat is er een vlakke laadvloer. De achterklep is groot en de laaddrempel is redelijk laag, wat het laden vergemakkelijkt. De tweede rij kan in delen worden neergeklapt en biedt een doorgang naar de derde rij, al is dat niet zo makkelijk als bij een MPV.

Het zicht rondom is niet geweldig: dikke C-stijlen en een hoge achterkant belemmeren het zicht naar achteren. Parkeersensoren en een achteruitrijcamera zijn dan ook vrijwel onmisbaar, en die waren optioneel of standaard op hogere uitvoeringen. De hoge zitpositie geeft een goed overzicht vooruit, maar de motorkap is lang en de neus is lastig in te schatten. In smalle parkeergarages is het een gepuzzel, maar op de open weg is de Pathfinder een comfortabele reisgenoot voor het hele gezin.

De technologie in de Pathfinder is gedateerd, ook voor bouwjaren 2012-2016. Het infotainmentsysteem heeft een klein scherm met trage reacties en een verouderde interface. Navigatie was optioneel en werkt naar hedendaagse maatstaven traag. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, dus je bent aangewezen op Bluetooth voor muziek en bellen. Dat werkt, maar niet feilloos. De geluidskwaliteit van het standaard audiosysteem is matig, maar het is voorzien van voldoende aansluitingen.

Rijassistentiesystemen waren in deze periode niet standaard. Je kunt rekenen op ABS, ESP en airbags, maar adaptieve cruisecontrol, lane keeping assist of dodehoeksensoren waren alleen op duurdere uitvoeringen leverbaar. Nissan's Around View Monitor, een 360-graden camerasysteem, was een optie en is nog steeds handig voor een auto van dit formaat. Maar al met al is de technologische uitrusting niet het sterkste punt van de Pathfinder. Wie moderne connectiviteit wil, moet elders kijken.

Het officiële verbruik van de Pathfinder AWD is 11,2 l/100 km, wat resulteert in een CO2-uitstoot van rond de 260 g/km. In de praktijk zul je met een zware rechtervoet al snel op 13-14 liter uitkomen. De FWD-versie is iets zuiniger met 10,7 l/100 km, maar het verschil is klein. De tankinhoud is groot, maar de actieradius is met zo'n 700 kilometer nog redelijk. Dit is geen auto voor zuinige rijders; hij scoort slechter dan 90% van de concurrentie op verbruik.

De prijs van een gebruikte Pathfinder is relatief laag, wat hem aantrekkelijk maakt voor wie een grote SUV zoekt zonder al te veel budget. Maar de onderhoudskosten zijn niet mals: de V6 heeft regelmatig onderhoud nodig en onderdelen zijn duur. De CVT-transmissie is een zorgenkindje; als die het begeeft, is dat een dure reparatie. De wegenbelasting is fors door het hoge gewicht. Al met al is de aanschafprijs misschien laag, maar de totale kosten per kilometer liggen hoog. Reken op een verbruik van 1 op 9 in de praktijk.