Nissan Quest: ruimtevaartuig voor het gezin, maar niet zonder compromissen

Met 5,10 meter lengte en 1,97 meter breedte is de Nissan Quest een echte Amerikaan. Hij oogt fors, hoog en hoekig, met een chroomgrille die vooral in de eerste generatie (2011-2013) wat overdone is. De latere modellen kregen een subtielere neus, maar het blijft een bus die er niet om liegt dat hij gemaakt is voor de familie die alles meeneemt.

Stap je in, dan valt het dashboard op: een groot, horizontaal geplaatst display en een zwevende middenconsole die naar de bestuurder is gericht. Het voelt ruim en licht, maar de materialen zijn hard plastic en de knoppen zijn overal. Het is duidelijk dat dit ontwerp uit 2011 stamt, en dat is niet per se een compliment.

De Quest stuurt licht en vrij direct, maar je voelt dat je achter het stuur van een 1.937 kilo zware auto zit. In bochten helt hij flink over en de voorwielaandrijving heeft moeite om het koppel van 325 Nm zonder getrek aan het stuur op de weg te krijgen. Op de snelweg is hij stabiel en ontspannen, maar in de stad is de grote draaicirkel een obstakel.

De ophanging is zacht afgesteld, wat zorgt voor een comfortabele rit over oneffenheden, maar het betekent ook dat je in bochten op de vering moet wachten. De CVT-transmissie is soepel maar laat de V6 bij acceleratie op een constant toerental zagen, wat na een tijdje gaat irriteren. Remmen zijn krachtig genoeg, maar de auto heeft veel momentum, dus je moet vroeg genoeg beginnen.

Onder de kap ligt een 3.5-liter V6 met 260 pk en 325 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in ongeveer 8 seconden – maar dat voelt trager door de CVT. Het vermogen is beter dan 77% van de concurrentie, maar het gewicht van bijna 1.900 kilo maakt dat je het niet altijd voelt. De motor is zijdezacht en trekt vlot op, maar het is geen racemonster.

De Quest is er alleen met deze benzine-V6 en een CVT-automaat. Geen diesel, geen hybride, geen handbak. Dat beperkt de keuze, maar voor wie een soepele en betrouwbare aandrijflijn wil, is deze V6 een prima keuze. Het verbruik is echter fors: reken op 1 op 8 tot 1 op 9 in de praktijk, ondanks het officiële cijfer dat we niet in het input-blok hebben.

De stoelen voorin zijn breed en zacht, zoals je van een Amerikaanse gezinsbus verwacht. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange reizen zijn ze prima. De tweede en derde rij zijn minder luxe, maar de tweede rij heeft voldoende beenruimte en de derde rij is verrassend bruikbaar voor volwassenen, al is het instappen wat geklauter.

De geluidsisolatie is redelijk: windgeruis is goed onderdrukt, maar bandengeruis op ruw asfalt is duidelijk aanwezig. De luchtvering ontbreekt, maar de zachte vering zorgt voor een comfortabele rit over hobbels. Het klimaatregelsysteem heeft drie zones, wat fijn is voor de kinderen achterin, maar de bediening is onoverzichtelijk.

Het interieur is ruim maar gedateerd. Het dashboard is een zee van plastic, met hier en daar een chroomaccent dat probeert chique te zijn. De materialen voelen hard aan en de afwerking is niet op het niveau van Europese of Japanse concurrenten uit die periode. De stoelen zijn bekleed met stof of leder, maar het leder is niet van topkwaliteit.

Ergonomisch is het wisselend: de grote knoppen op het stuur zijn logisch, maar het infotainmentsysteem heeft een trage reactie en kleine iconen. De middenconsole heeft een slim opbergvak onder het display, maar de bekerhouders zijn ondiep en de armsteun is te kort. Een typische Amerikaanse auto met een typisch Amerikaans interieur.

De Quest is een van de weinige minivans met zeven volwaardige zitplaatsen. De tweede rij heeft schuifstoelen, maar de derde rij is alleen bereikbaar via een smal pad. De kofferruimte is met 323 liter aan de kleine kant – zelfs een compacte hatchback doet dat beter. Met alle stoelen rechtop blijft er weinig ruimte over voor bagage.

Parkeren is een uitdaging: met 5,1 meter lengte en 1,97 meter breedte heb je een flinke parkeerplaats nodig. De achteruitrijcamera is standaard, maar het beeld is korrelig. De hoge motorkap beperkt het zicht naar voren, en de dikke C-stijlen maken het inschatten van de hoeken lastig. De elektrische achterklep is een pluspunt, maar opent traag.

Het infotainmentsysteem is verouderd: het heeft een klein scherm met trage graphics en geen Apple CarPlay of Android Auto. Navigatie is optioneel en werkt omslachtig. De Quest heeft wel een goed geluidssysteem met veel luidsprekers, maar de interface is een doolhof.

Rijassistentie is beperkt tot cruise control, ABS en stabiliteitscontrole. Adaptieve cruise control, lane keeping of noodremassistentie zijn niet beschikbaar – in 2011 was dat nog geen standaard, maar het maakt de Quest vandaag wel gedateerd. De dodehoekwaarschuwing is er wel, maar alleen op hogere uitvoeringen.

Het officiële verbruik is niet opgegeven, maar met een 3.5 V6 en 1.937 kilo gewicht mag je rekenen op 1 op 8 tot 1 op 9 in de praktijk. Dat is fors, zeker voor een auto die vaak als gezinsauto wordt gebruikt. De CO2-uitstoot is hoog, dus de wegenbelasting zal pittig zijn in Nederland en België.

De prijs van een gebruikte Quest ligt relatief laag, omdat het geen populaire auto is in Europa. Onderhoud is niet duur, maar de CVT-transmissie heeft regelmatig olieverversing nodig en de V6 is gevoelig voor olielekkages bij hoge kilometerstanden. Banden slijten sneller door het gewicht, en de remmen zijn aan de prijs.