Nissan Tiida Sedan: degelijk maar kansloos in het geweld

De Nissan Tiida Sedan ziet eruit zoals hij rijdt: zonder enige vorm van opsmuk. De lijnen zijn rechttoe rechtaan, de proporties wat hoog en smal, en de neus doet denken aan een Nissan die een paar jaar eerder op dieet is gegaan. Het is geen lelijke auto, maar hij slaagt er ook niet in om ook maar één blik extra te vangen op de parkeerplaats.

Binnenin is het al net zo'n feest van soberheid. Het dashboard is functioneel, maar de materialen voelen hard aan en het ontwerp is duidelijk van voor 2011. De knoppen zijn groot en logisch geplaatst, maar de algehele sfeer is die van een budgetauto die zijn leeftijd niet kan verbergen. Wie op zoek is naar een beetje flair, moet elders wezen.

Met 109 pk en een leeggewicht van 1.094 kg is de Tiida niet bepaald een lichtgewicht, maar de cijfers voorspellen een bescheiden maar adequate acceleratie. De 4-traps automaat is echter een oude bekende die niet bekend staat om zijn vlotte schakelingen. Verwacht een trage reactie bij het invoegen en een motor die bij snelwegrijden duidelijk aanwezig is.

De besturing is licht en direct genoeg voor de stad, maar op de snelweg voelt de auto zweverig aan, mede door de hoge carrosserie en smalle banden. De vering is comfortabel ingesteld, maar dat gaat ten koste van de stabiliteit in bochten. De Tiida is een auto die je rustig en voorspelbaar moet rijden, niet eentje die uitnodigt tot sportief rijgedrag.

Alle drie de motorversies zijn identiek: een 1.6-liter benzinemotor met 109 pk en 145 Nm koppel. Dat koppel is laag voor de klasse, beter dan slechts 8 procent van de concurrentie, wat betekent dat je de motor hoog in de toeren moet houden om vooruit te komen. De acceleratie zal vermoedelijk aanvoelen als een trage maar gestage voortgang, niet als een sprint.

De keuze tussen de 4-traps automaat, CVT of handgeschakelde versnellingsbak is belangrijker dan het motorblok zelf. De CVT is waarschijnlijk de zuinigste met 6,7 l/100 km, maar staat bekend om zijn dronen bij acceleratie. De automaat met 4 versnellingen is ouderwets maar voorspelbaar, terwijl de handbak de enige is die je een beetje betrokkenheid geeft. Voor wie het niet erg vindt om zelf te schakelen, is de MT de beste keuze.

De stoelen van de Tiida zijn zacht en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange rechten stukken snelweg zijn ze prima. De vering is aan de zachte kant, wat oneffenheden aardig absorbeert, maar bij hogere snelheden zorgt het voor deining. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt: wind- en bandengeluid dringen duidelijk door bij snelwegritten.

In de stad is de Tiida verrassend comfortabel dankzij het lichte stuur en het goede zicht rondom. De korte overhangen maken inparkeren makkelijk, en de 422 liter kofferruimte is ruim genoeg voor dagelijkse boodschappen. Maar wie veel snelwegkilometers maakt, zal zich vermoedelijk storen aan het constante motorgeluid en de beperkte stabiliteit.

Het interieur is een schoolvoorbeeld van budgetfunctionaliteit. Het dashboard is van hard plastic, maar wel netjes in elkaar gezet. De bediening is eenvoudig: grote knoppen voor de ventilatie en een simpele radio. Er is geen zweem van premium, maar alles is duidelijk en overzichtelijk.

Een opvallend detail is de grote ruimte voorin, zowel hoofd- als beenruimte. De zittingen zijn hoog en de instap is makkelijk, wat de Tiida geschikt maakt voor oudere bestuurders. De achterbank is verrassend ruim voor een sedan van dit formaat, maar de hoofdsteunen zijn wat laag voor lange passagiers. Het interieur is niet bijzonder, maar het doet wat het moet doen.

Met een lengte van 4.455 mm en een breedte van 1.694 mm is de Tiida een compacte sedan die makkelijk in de stad te manoeuvreren is. De kofferruimte van 422 liter is groter dan die van veel concurrenten, maar de opening is niet erg breed. De achterbank kan worden neergeklapt, maar niet helemaal vlak, wat het vervoeren van grote spullen bemoeilijkt.

Het zicht rondom is goed, mede dankzij de hoge zitpositie en de dunne A-stijlen. De spiegels zijn groot en geven een goed beeld van het verkeer achter je. Parkeren is eenvoudig, ook zonder parkeersensoren, want de auto is kort en de achterkant is goed te overzien. Al met al is de Tiida een praktische keuze voor wie geen hoge eisen stelt aan design of techniek.

Op technologisch vlak is de Tiida een relikwie uit een ander tijdperk. Er is geen modern infotainmentsysteem met touchscreen of smartphone-integratie; je moet het doen met een eenvoudige radio en handmatige airconditioning. De bediening is simpel, maar wie gewend is aan moderne systemen zal zich snel vervelen.

De rijhulpsystemen zijn beperkt tot de absolute basis: ABS en airbags. Geen adaptieve cruisecontrol, geen lane assist, niets van dat alles. Dit is een auto die puur gericht is op betaalbaar vervoer, niet op technologische hoogstandjes. Voor wie een auto zoekt zonder afleiding, is dat misschien een pluspunt, maar het maakt de Tiida wel kansloos tegenover jongere concurrenten.

Het verbruik van de geteste versie met automaat is 7,8 l/100 km, wat beter is dan slechts 33 procent van de concurrentie. Dat is niet indrukwekkend, maar ook niet schokkend voor een benzineauto uit deze periode. De CVT-versie doet het met 6,7 l/100 km beter, maar het verschil is klein.

De CO2-uitstoot ligt rond de 180 g/km, wat betekent dat je in veel landen een flinke wegenbelasting betaalt. De onderhoudskosten zijn vermoedelijk laag, omdat de techniek eenvoudig en beproefd is, maar de 4-traps automaat is niet onfeilbaar. De prijs van de Tiida is aanzienlijk lager dan die van de genoemde concurrenten, maar daar krijg je dan ook minder auto voor.