Opel Astra OPC: de laatste echte hot hatch van Opel, met een flinke hiel

De Opel Astra OPC is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn 19-inch wielen, diepe bumpers en een uitlaat die al bij stilstand dreigt, ziet hij er precies zo uit als een hot hatch uit 2013 hoort te zijn. De verlaagde houding en de brede wielkasten geven hem een gespierde uitstraling, al is het design inmiddels wel gedateerd. Het is een auto uit een tijdperk waarin Opel nog durfde.

Deze OPC is de laatste van zijn soort. Hij is gebaseerd op de Astra J, maar met een eigen bodykit die hem duidelijk onderscheidt van de normale Astra. De blauwe kleur die Opel voor de OPC reserveerde, doet de rest. Het is geen subtiele auto, maar dat is ook niet de bedoeling. Je koopt een OPC niet om op te gaan in het verkeer.

Stap je in, dan valt de Recaro-stoel direct op. Die zit laag en stevig, precies goed voor een sportieve auto. Het stuur is dik en het instrumentarium is duidelijk, al begint het interieur inmiddels zijn leeftijd te tonen. Het is functioneel, maar niet bijzonder. De echte magie zit hem in wat er onder de motorkap ligt.

De Astra OPC is een auto die je moet leren kennen. Met 280 pk op de voorwielen is hij gevoelig voor tractieverlies, maar het mechanische sperdifferentieel van Drexler doet wonderen. Het is geen systeem dat stilletjes ingrijpt; het is een mechanisch onderdeel dat je voelt werken. Je moet het vertrouwen krijgen, maar als je dat hebt, kun je verrassend snel bochten door.

De besturing is direct en geeft redelijk wat feedback, al is het niet zo communicatief als bijvoorbeeld een Renault Mégane RS uit die periode. De auto voelt geplant aan, maar op oneffen wegen kan hij onrustig worden. De vering is stevig, erg stevig. Op de Duitse Autobahn is dat prima, op Nederlandse wegen merk je elke oneffenheid.

De remmen zijn krachtig en kunnen veel hebben, maar de auto is met 1.550 kg geen lichtgewicht. Je merkt het gewicht in snelle bochten en bij het remmen. Toch is het karakter er een dat je uitdaagt. Het is geen auto die je rustig rijdt; hij vraagt om een stevige hand en een vaste voet. De zesversnellingsbak schakelt precies en kort, zoals het hoort.

De 2.0-liter turbomotor is het kloppend hart van de OPC. Met 280 pk en 400 Nm is het een blok met een flinke dosis karakter. De turbo komt laat op gang, maar als hij eenmaal op druk is, trekt hij hard door tot ver in het toerengebied. Het is een motor die je moet laten draaien; laag in de toeren doet hij alsof hij slaapt.

De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 6,0 seconden is nog steeds snel, maar het gevoel is sneller dan het getal doet vermoeden. De auto voelt levendig en gretig aan. De topsnelheid van 249 km/u is voor de Duitse snelweg, maar op de Nederlandse wegen zul je vooral genieten van de inhaalmanoeuvres op de provinciale weg.

Het is de enige motor die in de OPC leverbaar was, en dat is prima. Je hoeft geen keuze te maken tussen een diesel of een hybride; dit is een pure benzineauto met een handgeschakelde versnellingsbak. Het is een uitstervend ras, en dat maakt deze auto juist zo bijzonder. Het verbruik van 8,1 l/100 km is aan de hoge kant, maar dat is de prijs die je betaalt voor dit soort prestaties.

Als je op zoek bent naar comfort, dan is de Astra OPC niet de auto voor jou. De vering is erg stevig en dat vertaalt zich direct naar je rug. Op een slecht wegdek is de auto onrustig en kun je elke scheur in het asfalt voelen. Het is een sportieve afstelling die past bij het karakter, maar niet bij lange ritten.

De Recaro-stoelen zijn geweldig tijdens het sportief rijden, maar minder tijdens een lange rit. Ze bieden veel steun, maar zijn ook hard. De geluidsisolatie is matig; je hoort veel bandengeruis en de motor is duidelijk aanwezig. Het is niet storend, maar het is ook niet de stilste auto in zijn klasse.

In de stad is de OPC een beetje een vis op het droge. De koppeling is zwaar en de besturing is direct, maar de auto voelt groot en log aan in smalle straatjes. Het is een auto die gebouwd is voor het circuit en de bochtige B-weg, niet voor het stop-and-go-verkeer. Als je veel in de stad rijdt, wordt het al snel een vermoeiende auto.

Het interieur van de Astra OPC is functioneel, maar begint zijn leeftijd te tonen. Het harde plastic op het dashboard is niet van het niveau dat je in een auto van dit kaliber zou verwachten. Toch zijn er ook goede punten: de Recaro-stoelen zijn top en het stuur ligt heerlijk in de hand.

De ergonomie is typisch Opel: alles ligt logisch, maar het voelt niet bijzonder. De knoppen op het stuur zijn duidelijk en de instrumenten zijn goed afleesbaar. Het infotainmentsysteem is verouderd en reageert traag, maar het werkt wel. Het is geen hoogstandje, maar het voldoet.

De afwerking is wisselend. De panelen sluiten goed, maar er zitten wat goedkope onderdelen in die niet passen bij de prijs van de auto. Het is geen auto die je koopt om het interieur, maar het is ook geen ramp. Het is een plek waar je graag zit, vooral vanwege de stoelen en het stuur, maar niet vanwege de materialen.

Met een koffervolume van 379 liter is de Astra OPC redelijk praktisch. Het is geen enorme kofferbak, maar voor een hot hatch is het prima. De achterbank is krap voor drie personen, maar twee passagiers kunnen redelijk zitten, al is het hoofdruimte beperkt door het aflopende dak.

De auto is 4.465 mm lang en 1.839 mm breed, wat hem niet klein maakt. Parkeren is lastig door de dikke C-stijlen en het beperkte zicht naar achteren. Parkeersensoren zijn er wel, maar een camera ontbreekt. Het is een auto die je leert kennen, maar het blijft een uitdaging in de stad.

Het instappen is laag, wat sportief is, maar niet handig voor minder mobiele mensen. De auto is gebouwd voor de bestuurder, niet voor de passagiers. Als je vaak mensen vervoert, is er beter. Maar als je de auto vooral voor jezelf gebruikt, is de praktische kant prima in orde.

De Astra OPC is niet uitgerust met de nieuwste technologie. Het infotainmentsysteem is verouderd en reageert traag, maar het heeft wel navigatie en Bluetooth. De bediening is niet intuïtief en de graphics zijn gedateerd. Het is een systeem dat je vooral gebruikt voor de basis, niet voor meer.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is cruise control, maar geen adaptieve cruise control. Er is een noodremsysteem, maar dat is niet zo geavanceerd als in moderne auto's. Het is een auto die je zelf moet besturen, en dat is misschien wel het grootste compliment.

Wat de OPC wel heeft, is het mechanische sperdifferentieel. Dat is geen technologie die je aanzet, maar een systeem dat continu werkt en je helpt om de 280 pk op de weg te krijgen. Het is een stukje techniek dat je voelt en dat de auto beter maakt. Het is geen gimmick, maar een essentieel onderdeel van het rijgedrag.

Het officiële verbruik van 8,1 l/100 km is in de praktijk een stuk hoger. Als je de auto echt rijdt zoals hij bedoeld is, kun je rekenen op 10 tot 12 liter per 100 km. De CO2-uitstoot van 189 g/km zorgt voor een hoog bijtellingspercentage voor zakelijke rijders, maar voor particulieren is het een kostenpost die je moet accepteren.

De prijs van een gebruikte Astra OPC is relatief laag, maar de onderhoudskosten zijn dat niet. De remmen zijn groot en duur, en de banden zijn ook niet goedkoop. Het is een auto die je moet kunnen onderhouden, en dat kost geld. Het is geen auto voor de zuinige rijder.

De wegenbelasting is hoog door het gewicht van 1.550 kg en de hoge CO2-uitstoot. Het is een auto die je niet koopt om geld te besparen, maar om het rijplezier. Als je de kosten accepteert, krijg je er veel voor terug. Het is een auto die je elke keer weer laat glimlachen, maar dat heeft een prijs.