Insignia Sports Tourer: stille kracht, maar de prijs is een dingetje

De Insignia Sports Tourer is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, maar ook niet direct doet watertanden. Met 4.986 mm is hij flink aan de maat, en die lengte zie je terug in de proporties. Het is een deftige, zakelijke verschijning, geen designstatement. De lijn is strak, de neus is herkenbaar Opel, maar het geheel oogt vooral: groot en functioneel.

Het interieur maakt op het eerste gezicht een degelijke indruk. Alles zit waar je het verwacht, de materialen voelen stevig aan. Het is geen feest van Italiaans leer of Duitse precisie, maar het oogt prima. Het is vooral de ruimte die opvalt: je zit ver uit elkaar, en dat gevoel van ruimte zet zich voort in de kofferbak.

Op basis van de specificaties verwacht ik een auto die vooral op de snelweg thuis is. Met 1.683 kg aan leeggewicht is hij geen lichtgewicht, en dat zal je in bochten merken. De vering zal ongetwijfeld zijn werk moeten doen om die massa in bedwang te houden. De vierwielaandrijving van de 2.0 Turbo helpt bij het wegkomen uit bochten, maar de auto zal eerder ondersturen dan dat hij speels wordt.

De besturing is waarschijnlijk vrij direct, maar niet overdreven scherp. Het is geen auto waar je op een bergweggetje de held in wilt uithangen. In de stad is hij met zijn lengte en breedte een behoorlijke klant; parkeren is geen feest, ook al zal hij wel sensoren en een camera hebben. Op de snelweg, waar hij hoort, is hij vermoedelijk een rots in de branding.

Het motorblok in deze als-getest uitvoering is een 2.0 Turbo met 260 pk en 400 Nm. Die cijfers zijn niet baanbrekend, maar ook niet mals. De acceleratie naar 100 km/u duurt 7,5 seconden, waarmee hij beter scoort dan 40% van de concurrentie. Het is geen raket, maar met 400 Nm zal hij wel soepel en krachtig aanvoelen, zeker in combinatie met de 8-traps automaat.

Het aanbod is gevarieerder dan je denkt. Er zijn liefst zes versies, waarvan er vier benzine zijn en één diesel. De diesel, een 2.0 met 170 pk, is op papier de verstandigste keuze met een verbruik van 5,3 l/100 km. De 1.5 benzinemotoren zijn voor de zuinige rijder, maar 140 pk in zo'n grote auto is vragen om moeite. De 2.0 Turbo is de enige met vierwielaandrijving, en die keuze betaal je letterlijk in verbruik.

De Insignia is gemaakt om lange afstanden te overbruggen. De stoelen zijn van het degelijke Opel-gehalte: niet te zacht, niet te hard, met genoeg steun. De achterbank is een feest, met veel beenruimte. Het is een auto waarin je met vier volwassenen van Amsterdam naar Marseille rijdt zonder dat iemand gaat klagen.

Geluidsisolatie is een belangrijk punt, en hier zal de Insignia het goed doen. Het is een auto die is ontwikkeld voor de Duitse Autobahn, dus wind- en bandengeluid worden waarschijnlijk goed gedempt. Het comfort op slechte wegen zal vermoedelijk redelijk zijn, maar met 19- of 20-inch wielen onder een auto van 1.683 kg moet de vering hard werken. Het zou me niet verbazen als een kleinere velgmaat comfortabeler is.

Het interieur van de Insignia is functioneel en overzichtelijk. De materialen zijn van een prima kwaliteit, maar het geheel oogt niet bijzonder. Het is geen auto die je voor het interieur koopt. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt, en dat is meer dan je van sommige concurrenten kunt zeggen.

Het grootste pluspunt is de ruimte. Je zit heerlijk ruim, en de zichtbaarheid is goed. Het is een interieur dat vooral gericht is op het gemak van de inzittenden, niet op het imponeren van de buren. En dat is prima. Soms is een auto gewoon een vervoermiddel, en dat doet deze Opel met verve.

Met een kofferbak van 561 liter zit je goed. Dat is beter dan 79% van de concurrenten, en dat is een cijfer om rekening mee te houden. De laadruimte is waarschijnlijk ook nog eens handig gevormd, zonder al te veel obstakels. De achterbank zal plat kunnen, al is dat in deze review speculatie.

Het is een lange auto, 4.986 mm, en dat merk je in de stad en bij het parkeren. De draaicirkel zal vermoedelijk niet klein zijn. Maar als je eenmaal op de snelweg zit, vergeet je de afmetingen. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren zal het met zo'n grote achterklep niet geweldig zijn. Parkeersensoren en een camera zijn geen luxe, maar eerder een noodzaak.

Opel heeft de afgelopen jaren flink ingezet op technologie, en de Insignia profiteert daarvan. Het infotainmentsysteem is vermoedelijk snel en overzichtelijk, met ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto. De vraag is hoe goed het werkt in de praktijk; Opel-systemen waren vroeger niet de snelste, maar de laatste generaties zijn een stuk beter.

De rijassistentiesystemen zijn waarschijnlijk compleet: adaptieve cruisecontrol, lane keep assist, en noodremassistentie. De vraag is hoe verfijnd ze werken. Opel heeft de neiging om systemen wat conservatief af te stellen, wat niet per se slecht is. Het is geen Tesla, maar het zal zijn werk doen zonder te veel te zeuren.

Hier wordt het pijnlijk. De 2.0 Turbo in deze review lust 8,7 l/100 km, goed voor 199 g/km CO2. Dat is niet beter dan 37% van de concurrenten. In een tijd waarin iedereen zuiniger wil rijden, is dit een flinke tegenvaller. De wegenbelasting zal ook niet mals zijn met zo'n uitstoot.

De vanafprijs van € 37.164 is niet goedkoop. Voor dat geld krijg je een 1.5 met 140 pk, en dat is weinig auto voor veel geld. De 2.0 Turbo zal een stuk duurder zijn. Concurrenten als de Kia ProCeed (€ 30.845 met 204 pk) of de DS 5 (€ 36.030 met 210 pk) bieden meer waar voor je geld. De Insignia is een goede auto, maar hij moet je wel willen hebben.