Opel Insignia OPC: de laatste echte V6-reiswagen

De Opel Insignia Sports Tourer OPC oogt als een nette, bescheiden station. Geen overdreven spoilers of gillende luchthappers; alleen een subtiele bodykit, 19-inch wielen en twee ovale uitlaatpijpen verraden dat dit geen gewone Insignia is. Het is een underdog met een snor, maar dan wel een met 325 pk onder de kap.

De proporties kloppen: 4,91 meter lang, 1,86 meter breed en een daklijn die elegant afloopt. Toch oogt hij minder gespierd dan bijvoorbeeld een BMW 3 Serie Touring of een Audi S4 Avant. De Insignia is meer de stille kracht die je niet direct opvalt in de supermarktparkeerplaats. Geen verkeerde eigenschap, maar je moet wel van subtiel houden.

Met 1.878 kilo leeggewicht is de OPC geen lichtgewicht. Dat merk je in de bochten: de auto voelt log en heeft duidelijk moeite met snelle richtingswisselingen. Het onderstel is strak afgesteld, maar door het hoge gewicht en de vierwielaandrijving is het geheel meer een cruiser dan een bochtenfeest. De besturing is elektrisch en voelt wat kunstmatig aan, maar is nauwkeurig genoeg voor dagelijks gebruik.

Op de snelweg is de Insignia OPC in zijn element. Hij ligt rotsvast en de vierwielaandrijving geeft vertrouwen in natte bochten. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar. In de stad is de auto door zijn formaat wat onhandig, maar de automaat schakelt soepel en het koppel van 435 Nm maakt wegrijden een fluitje van een cent.

De 2,8-liter V6 Ecotec is een oude bekende, maar dat maakt hem niet minder charmant. Met 325 pk en 435 Nm aan koppel trekt hij de zware station moeiteloos voort. De sprint naar 100 km/u duurt 6,0 seconden, wat voor een auto van bijna 1,9 ton een nette tijd is. De topsnelheid van 249 km/u ligt in de buurt van de concurrentie, maar de V6 klinkt daarbij niet zo melodieus als een zes-in-lijn van BMW.

De automaat met zes versnellingen is het zwakke punt: hij schakelt traag en reageert soms aarzelend op kickdown. De handgeschakelde versie is sneller en betrokken, maar dan moet je het zonder de luxe van automaat stellen. Het verbruik is met 11,0 l/100 km officieel al fors, maar in de praktijk ligt dat eerder rond de 12 tot 13 liter. Je koopt deze auto niet voor de zuinigheid, maar voor de cilinderinhoud.

De stoelen zijn stevig maar comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor sportief bochtenwerk. De vering is aan de harde kant, maar dat hoort bij een OPC. Op lange ritten is de Insignia verrassend ontspannen; de stoelen zijn elektrisch verstelbaar en de rijpositie is goed. De geluidsisolatie is redelijk, maar de V6 is duidelijk hoorbaar bij accelereren.

De achterbank biedt voldoende ruimte voor twee volwassenen, al wordt het bij drie personen krap. De auto is meer gericht op comfort dan op maximale sportiviteit, en dat is te merken in de manier waarop hij oneffenheden wegfiltert. Geen zweverig gevoel, maar wel een acceptabel compromis voor een sportieve station.

Het interieur van de Insignia OPC is typisch Opel: functioneel maar niet bijzonder. De materialen zijn degelijk maar voelen niet premium aan; harde plastics op de lagere delen van het dashboard zijn een duidelijke reminder dat dit een Opel is. De afwerking is netjes, maar de concurrentie uit Duitsland doet dit beter.

De bediening is logisch opgebouwd met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Het infotainmentsysteem is verouderd, met kleine knoppen en een trage reactie, maar het werkt. De OPC heeft specifieke details zoals sportstoelen met OPC-logo's en een vlakke bodem van het stuurwiel, wat het geheel wat speciaals geeft.

Met een kofferruimte van 541 liter is de Insignia Sports Tourer een van de ruimere stations in zijn klasse, beter dan 78% van de concurrentie. De achterbank is neerklapbaar, al is de opening niet helemaal vlak. De laaddrempel ligt relatief hoog, maar dat is normaal voor een station.

Het zicht rondom is goed, mede dankzij de grote ramen en de optionele parkeersensoren. De auto is 1,86 meter breed, wat in smalle parkeergarages wel even wennen is. De vierwielaandrijving is een pluspunt in de winter, maar het extra gewicht en de hogere wrijving zorgen voor een hoger verbruik.

De Insignia OPC uit 2013-2017 biedt niet de nieuwste technologieën. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is omslachtig. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat tegenwoordig een gemis is. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot dodehoekdetectie en adaptieve cruisecontrol, die naar huidige maatstaven niet bijzonder zijn.

De vierwielaandrijving is echter wel een technisch hoogstandje, met actieve differentiëlen die het vermogen naar de buitenste wielen sturen voor betere bochtprestaties. Het systeem werkt effectief, al is het niet zo verfijnd als het Quattro van Audi. Het is een systeem dat je vooral in natte of besneeuwde omstandigheden waardeert.

Het officiële verbruik van 11,0 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk ligt dat eerder rond de 12 tot 13 liter. De CO2-uitstoot van 259 g/km betekent een forse wegenbelasting en een hoog bijtellingstarief voor zakelijke rijders. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar dat wist je waarschijnlijk al.

De prijs van een gebruikte Insignia OPC is relatief aantrekkelijk, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen. De V6 is robuust, maar het is geen motor die je zelf even reviseert. De banden zijn breed en duur, en het verbruik maakt elke kilometer duur. Als je de kosten voor lief neemt, krijg je veel auto voor je geld.