Peugeot 301: ruim en slim, maar de 4-bak trapt op de rem

De Peugeot 301 is geen auto die je omdraait op de parkeerplaats. Het design is functioneel, met een hoge neus en een strakke, maar weinig inspirerende achterkant. Het is een sedan die vooral lijkt te zijn ontworpen met de losse flodders van de tekentafel – niets is extravagant, alles is praktisch. Opvallend is wel de brede neus, die 1,95 meter meet inclusief spiegels, waardoor hij op de weg breder oogt dan zijn 4,44 meter lengte doet vermoeden.

Binnenin is de eerste indruk beter dan je op basis van het exterieur zou verwachten. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen zijn hard maar degelijk. De stoelen zitten verrassend goed, en de enorme kofferbak – 640 liter – is direct zichtbaar als je de achterklep opent. Het is geen auto die indruk maakt met design, maar wel met logica. En dat is voor de doelgroep misschien wel belangrijker.

Op basis van de cijfers – 1.090 kg leeggewicht en 115 pk – zou je een redelijk levendige auto verwachten. Maar de 1.6 VTi met de 4-traps automaat weet dat gewicht geen eer aan te doen. De acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u is traag, en de bak schakelt vaak op het verkeerde moment. Op de snelweg moet je geduld hebben om in te voegen, en bergop zakt het toerental snel weg.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. De vering slikt oneffenheden goed op, maar in bochten helt de auto behoorlijk over. De besturing is licht en voelt wat vaag aan rond het middelpunt – je stuurt meer op gevoel dan op feedback. In de stad is dat prima, maar op een bochtige B-weg weet je niet echt wat er met de voorwielen gebeurt. Remmen doen hun werk, maar de auto voelt nooit sportief aan. Dat hoeft ook niet, maar wees je bewust van de beperkingen.

De 4-traps automaat is de grootste domper. Hij heeft maar vier versnellingen, wat betekent dat het motortoerental op de snelweg hoog ligt en het verbruik oploopt. In de stad schakelt hij onrustig en reageert hij traag op je rechtervoet. De handgeschakelde versie is waarschijnlijk een stuk prettiger, maar die hebben we hier niet getest.

De 301 is leverbaar met twee benzinemotoren en één diesel. De 1.2 VTi met 72 pk is er alleen voor wie echt geen haast heeft – met dat vermogen en dit gewicht zul je op de snelweg vooral veel vrachtwagens zien. De 1.6 VTi met 115 pk is de populairste benzine, maar alleen met handbak is die acceptabel. De automaat die wij hier representatief behandelen, heeft 150 Nm koppel en dat is gewoon te weinig voor een auto die vaak volgeladen zal rijden.

De grote held van het gamma is de 1.6 HDi-diesel met 92 pk. Die is niet snel – maar met 4,3 l/100 km en 112 g/km CO2 is hij wel heel zuinig. Voor wie veel kilometers maakt, is dat de enige verstandige keuze. De diesel is ook stiller dan je zou verwachten, al is het geen racer. De 1.6 VTi met automaat verbruikt 7,4 l/100 km en stoot 168 g/km CO2 uit – dat is slechter dan de helft van de concurrentie uit die periode. Zonde, want met handbak zakt dat naar 6,5 l/100 km.

De topsnelheid van 188 km/u voor de automaat is prima, maar de acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u is ruimschoots langzamer dan de concurrentie. De Dacia Lodgy met 116 pk doet het in ongeveer 10 seconden, en die is nog groter. Het is duidelijk dat Peugeot de 301 niet heeft ontworpen voor prestaties, maar voor zuinigheid en ruimte. Helaas gooit de automaat die zuinigheid weer overboord.

De stoelen voorin zijn zacht maar bieden voldoende steun voor lange ritten. De zithouding is hoog en overzichtelijk, wat vooral in de stad prettig is. De achterbank is minder comfortabel: de zitting is kort en de rugleuning staat vrij steil. Voor twee volwassenen is het prima, maar drie is een straf. De 301 is duidelijk geen auto voor gezinnen met opgroeiende kinderen.

Het geluidsniveau op de snelweg is redelijk, maar niet stil. Windgeruis is aanwezig rond de buitenspiegels en de 1.6 VTi klinkt bij hoge toeren schor. De vering is comfortabel afgesteld, dus kuilen en hobbels worden goed weggefilterd – dat is een pluspunt voor Nederlandse wegen vol drempels. In de stad is de auto wendbaar genoeg, al is de draaicirkel niet bijzonder klein.

Het interieur van de 301 is eenvoudig maar functioneel. Harde kunststoffen domineren, maar de afwerking is netjes en de knoppen zijn groot en logisch geplaatst. Het is geen auto die indruk maakt met premium materialen, maar wel met duidelijkheid. Je vindt alles zonder zoeken, en dat is meer dan je van sommige duurdere concurrenten kunt zeggen.

Een opvallend detail is het ontbreken van een centrale armsteun voorin – die is gereserveerd voor duurdere uitvoeringen. Het stuur is verstelbaar in hoogte, maar niet in diepte, wat voor lange bestuurders een probleem kan zijn. De airconditioning werkt prima en de bediening is mechanisch en simpel. Het infotainment is zoals je in 2012 mag verwachten: eenvoudig, met kleine knoppen en een matig scherm, maar alles is bedienbaar zonder je ogen van de weg te halen.

Met 640 liter kofferruimte zit de 301 in de top van zijn klasse – beter dan 89% van de concurrentie. De opening is groot en de laaddrempel ligt niet te hoog, dus ook zware spullen zijn te tillen. De achterbank is neerklapbaar, maar niet volledig vlak, en de opening naar de kofferbak is aan de kleine kant. Voor een gezin met kinderwagens of meubels is dit echter een van de ruimste opties in dit segment.

Het instappen achterin is redelijk dankzij de brede portieren, maar het dak loopt iets af, waardoor langere mensen hun hoofd moeten buigen. Het zicht rondom is goed, met een hoge zit en grote ramen. Parkeren is eenvoudig vanwege de duidelijke contouren, al is de brede neus (1,95 meter inclusief spiegels) even wennen in smalle parkeergarages.

De 301 is niet uitgerust met de nieuwste snufjes – dat mag je ook niet verwachten van een auto uit 2012. Er is een basisinfotainment met een klein scherm, maar de bediening is logisch en de knoppen zijn groot. Bluetooth en USB zijn aanwezig, maar de interface is traag en de navigatie – als die optioneel is – werkt niet bijzonder vlot.

Rijassistentie is beperkt tot ABS en ESP, wat in deze periode standaard was. Cruises control is beschikbaar op duurdere uitvoeringen, maar werkt met een simpele knop op het stuur. Verder is er weinig opmerkelijks. Het is vooral het ontbreken van moderne systemen dat opvalt – geen adaptieve cruise, geen noodremsysteem. Voor wie een auto uit deze periode koopt, is dat normaal, maar wees je ervan bewust dat de 301 niet vooruitstrevend was.

De geteste 1.6 VTi met automaat is met 7,4 l/100 km en 168 g/km CO2 de dorstigste van het stel. Dat is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je portemonnee. De handgeschakelde versie doet het met 6,5 l/100 km beter, maar nog steeds niet geweldig. De echte zuinigheid komt van de 1.6 HDi-diesel met 4,3 l/100 km en 112 g/km – dat is beter dan de meeste concurrenten uit die periode.

De prijs van de 301 lag bij introductie rond de 15.000 euro voor de basisversie, wat scherp was voor een sedan met zoveel ruimte. Maar de concurrentie is sterk: de Dacia Lodgy is goedkoper en biedt meer ruimte, en de Citroën C-Elysee is technisch identiek maar vaak beter uitgerust. Onderhoud is goedkoop omdat de auto eenvoudig is en veel delen deelt met de 208. Banden zijn klein en goedkoop, en de verzekering is voordelig vanwege het lage vermogen. De diesel is wel duurder in aanschaf, maar dat verdien je terug bij veel kilometers.