Diesel-Panamera: de vreemde eend die toch klopt

De eerste keer dat je de Panamera ziet, weet je niet goed wat je moet denken. Het is een auto die van achteren lijkt op een dikke 911, maar van voren een grote vierdeur is. De 970-generatie, die van 2011 tot 2013 in deze dieselvorm leverbaar was, heeft die typische lange neus en een daklijn die laag over de achterbak zakt. Het is geen klassieke schoonheid, maar wel een die je niet snel vergeet.

Binnenin is het meteen duidelijk dat dit een Porsche is, maar niet op de overdreven manier van een sportwagen. Het dashboard is logisch ingedeeld, met een centrale toerenteller die je verwacht, en een massa knoppen die je eerst even moet bestuderen. De materialen zijn prima, maar niet luxueuzer dan in een goed uitgeruste Audi of Mercedes. Het is vooral de sfeer van degelijkheid die overheerst, niet die van pure luxe.

Op basis van de cijfers kun je verwachten dat deze Panamera verrassend wendbaar is voor een auto van 1.880 kilo. De 550 Nm koppel, die beter is dan 91% van de concurrentie, zorgt ervoor dat je vanuit stilstand krachtig wegkomt, maar het gewicht voel je in de bochten. De achterwielaandrijving helpt bij het sturen, maar je moet niet verwachten dat dit een lichtvoetige sportberline is.

De achtversnellingsbak schakelt naar verwachting soepel, maar de echte verrassing is het weggedrag. Porsche heeft de Panamera altijd afgesteld op sportiviteit, en dat betekent een vrij stevige vering. In de stad zal dat vermoedelijk wat oncomfortabel zijn, maar op de snelweg, waar de auto met 241 km/u kan pieken, is het juist een voordeel. De besturing is precies en geeft vertrouwen, al is het geen machine die je uitdaagt om elke bocht hard te nemen.

De enige diesel in dit model is een 3.0-liter V6 met 250 pk en 550 Nm koppel. Dat koppel is het verhaal: het ligt al vroeg op de krukas en zorgt ervoor dat je met gemak inhaalacties doet zonder terug te schakelen. De acceleratie naar 100 km/u duurt 6,8 seconden, wat voor een diesel van dit formaat keurig is en beter dan 78% van de concurrentie.

De motor is niet de stilste dieselmotor die je ooit zult horen, maar hij is wel beschaafd genoeg voor een Porsche. Het verbruik van 6,5 l/100 km is netjes voor een auto van bijna twee ton, maar niet uitzonderlijk; de CO2-uitstoot van 172 g/km is juist aan de hoge kant voor een diesel uit die periode. De enige keuze is deze ene motor, dus je hoeft niet te kiezen tussen vermogen of efficiëntie.

De stoelen voorin zijn typisch Porsche: stevig en sportief, met veel zijdelingse steun. Ze zijn niet zo zacht als in een luxe sedan, maar na een lange rit zul je minder snel last van je rug hebben. De achterbank is echter een ander verhaal: door de aflopende daklijn is de hoofdruimte beperkt, en de zitpositie is laag. Het is geen auto voor vier volwassenen van boven de 1,80 meter.

De vering is afgestemd op sportiviteit, niet op comfort. Op slecht wegdek zul je hobbels duidelijk voelen, en dat kan op lange ritten vermoeiend zijn. Geluidsisolatie is redelijk, maar je hoort wel wat wind- en bandengeluid bij hogere snelheden. Het is dus een auto die je neemt voor de rijervaring, niet voor de relaxte cruise.

Het interieur van de Panamera is functioneel en overzichtelijk, maar het mist de flair die je in een Audi of Jaguar vindt. De knoppen zijn logisch gegroepeerd, maar er zijn er veel, en je moet wennen aan de indeling. De materialen zijn stevig en goed afgewerkt, maar er is weinig echt bijzonders.

Een opvallend detail is de centrale toerenteller, die je in elke Porsche ziet, en de startknop links van het stuur. Het is een knipoog naar de racegeschiedenis, maar het is ook onhandig als je gewend bent aan de rechterkant. De infotainment is uit die tijd, dus je moet geen moderne responsiviteit verwachten, maar het werkt wel naar behoren.

Met een lengte van 4.971 mm is de Panamera een grote auto, maar de kofferbak is met 445 liter niet groter dan die van een middenklasser. De achterklep is groot en het laden gaat makkelijk, maar de opening is niet enorm. De achterbank kun je neerklappen, waardoor je meer ruimte krijgt, maar het is geen auto die je koopt voor zijn vrachtcapaciteit.

Het instappen voorin is laag, maar dat is normaal voor een coupé-achtige sedan. Achterin moet je bukken, en het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen. Parkeren is een uitdaging, vooral in de stad, maar met parkeersensoren is het wel te doen. Het is vooral een auto voor de lange afstand, niet voor de drukke supermarkt.

In 2011 was de Panamera al voorzien van een uitgebreid infotainmentsysteem met navigatie, bluetooth en een audio-installatie. Het systeem werkt traag naar moderne maatstaven, maar het is wel compleet. De bediening via de centrale knop is wennen, maar eenmaal onder de knie is het logisch.

Rijassistentie is beperkt tot wat in die tijd gangbaar was: cruise control, parkeersensoren en optioneel adaptieve cruise. Er is geen actieve rijbaanassistent of noodremfunctie, dus je moet zelf opletten. Het is geen auto die je vertroetelt met technologie, maar het is ook niet storend afwezig.

Het officiële verbruik van 6,5 l/100 km is voor een diesel van dit formaat redelijk, maar in de praktijk zul je met een zware rechtervoet al snel boven de 8 liter zitten. De CO2-uitstoot van 172 g/km is hoog, wat betekent dat je in België en Nederland meer wegenbelasting betaalt. Het is geen auto voor wie zuinig wil rijden.

De prijs van een gebruikte Panamera Diesel uit deze periode is nog steeds aanzienlijk, en dat is zonder de opties die vaak zijn meegeleverd. Onderdelen en onderhoud zijn duur, zoals je van een Porsche mag verwachten, en de banden zijn groot en niet goedkoop. Het is een auto die je alleen kunt rijden als je budget hebt voor de lopende kosten, niet alleen voor de aanschaf.