Proton Preve: betaalbaar, maar vergeet de prestaties

De Proton Preve is geen auto die je 's nachts wakker houdt met zijn design, maar hij is ook niet lelijk. Het is een typische product van begin jaren 2010: hoge taille, naar achteren oplopende raamlijn en een neus die probeert dynamisch te zijn maar vooral hoog en recht overkomt. Met 4,54 meter is hij flink voor zijn klasse, wat hem een volwassen aanwezigheid geeft op de parkeerplaats.

Binnenin valt de eerste indruk eigenlijk best mee. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen voelen degelijk, al is het hard plastic. Proton heeft duidelijk gekeken naar de gevestigde orde, maar mist de perfecte afwerking die Japanners en Koreanen al jaren leveren. Het is niet gênant, maar het schreeuwt ook geen kwaliteit.

Op basis van de cijfers laat de Preve geen enkele twijfel bestaan: dit is geen bochtenfeest. Met 109 pk en 150 Nm koppel op een leeggewicht van 1.305 kilo moet je de motor hoog in de toeren houden om vooruit te komen. De acceleratie van 12,0 seconden naar 100 km/u plaatst hem in het onderste kwart van zijn tijdgenoten, dus invoegen op de snelweg vereist planning.

De besturing is waarschijnlijk licht en comfortabel afgesteld, met weinig feedback. Het onderstel is vermoedelijk gericht op comfort, wat past bij het karakter van de auto. Remmen doen wat ze moeten, maar verwacht geen scherpe reactie. Dit is een auto die je rustig rijdt, niet eentje die je uitdaagt om sneller te gaan. In de stad is hij wendbaar genoeg, maar het gewicht is voelbaar.

De 1.6-liter benzinemotor in de geteste uitvoering levert 109 pk en 150 Nm. Die cijfers zijn teleurstellend voor een auto van dit formaat. De 0-100-sprint van 12,0 seconden is niet alleen langzaam, het voelt waarschijnlijk nog trager aan omdat de motor hard moet werken. De handgeschakelde vijfversnellingsbak is vermoedelijk prima, maar de koppelarme motor dwingt tot veel schakelen.

Interessanter is de 140 pk-versie met CVT. Die is niet alleen krachtiger, maar volgens de specificaties ook nog eens zuiniger (6,6 l/100 km tegen 7,2 l/100 km). Een CVT is niet mijn eerste keuze voor rijplezier, maar met dit vermogensniveau is de extra punch welkom. Voor dezelfde prijs als de 109 pk-versie zou ik die keuze overwegen, ondanks de automatische bak die de motor op toeren houdt.

De topsnelheid van 180 km/u is voldoende voor de Duitse Autobahn, maar op de Nederlandse snelweg is de Preve geen snelheidsduivel. Hij kan wel mee, maar je moet geduld hebben om op snelheid te komen. De verbruikscijfers zijn met 7,2 l/100 km voor de handbak niet bijzonder, maar ook niet schokkend. Het is gewoon een gemiddelde benzineauto uit die periode.

De Preve is duidelijk ontworpen met comfort in gedachten. De vering is waarschijnlijk zacht en slikt hobbels in de stad gemakkelijk weg. Op de snelweg is de auto vermoedelijk stabiel, maar het relatief hoge gewicht van 1.305 kilo zorgt misschien voor wat deinen op golvende wegen. Lange ritten zouden vermoeiend kunnen zijn vanwege de constante noodzaak om de motor hoog in de toeren te houden.

De stoelen zien er stevig uit en bieden waarschijnlijk genoeg steun voor dagelijks gebruik. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van Proton; wind- en bandengeluid zullen op snelheid waarschijnlijk duidelijk aanwezig zijn. Het is geen auto waarin je stilte ervaart, maar voor het prijssegment is het acceptabel.

Het interieur van de Preve is een studie in functionele eenvoud. Alles is logisch geplaatst en de knoppen zijn groot en duidelijk. De bediening van de ventilatie is lekker ouderwets met draaiknoppen, geen onhandige touchscreen-toestanden. Dat is een pluspunt. De materialen zijn hard, maar voelen degelijk aan.

De afwerking is waar het misgaat. De kieren zijn ongelijk en sommige panelen voelen wat slap aan. Het is geen drama, maar het herinnert je er constant aan dat dit geen auto van een groot merk is. De stoelen zijn bekleed met stof die er goed uitziet, maar vermoedelijk gevoelig is voor vlekken. Het stuurwiel is groot en dun, meer truck-achtig dan sportief.

Met een kofferbak van 507 liter zit het wel snor. Dat is beter dan 70% van de concurrentie uit die periode en maakt de Preve een verrassend goede auto voor het vervoeren van spullen. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, drie wordt een stukje. De hoge daklijn van 1.524 mm zorgt voor voldoende hoofdruimte.

Het instappen is makkelijk dankzij de hoge stoelen. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren wordt geholpen door de duidelijke hoeken, maar sensoren waren in deze periode geen standaard. De hoge achterkant maakt het inschatten van de afstand lastig, dus een parkeersensor is een aanrader.

In de Preve moet je het niet hebben van moderne snufjes. Proton heeft zich in 2011 gericht op de basis: ABS, airbags en een eenvoudig audiosysteem. Een touchscreen of smartphone-integratie is er niet; je moet het doen met een simpele radio en later USB-aansluitingen. Het werkt, maar het voelt gedateerd.

Rijassistentie is vrijwel afwezig, wat gezien het bouwjaar niet verrassend is. Stability control was pas net verplicht aan het worden in deze klasse. De techniek die er is, is waarschijnlijk betrouwbaar, maar er is niets dat je vooruit helpt. Dit is een auto voor wie technologie ziet als een noodzakelijk kwaad, niet als een verkoopargument.

Het officiële verbruik van 7,2 l/100 km voor de handgeschakelde versie is aan de hoge kant, maar niet extreem. De CO2-uitstoot van 171 g/km is hoog voor deze tijd en zorgt voor een ongunstige fiscale positie in veel landen. De 140 pk-CVT is op papier zuiniger met 6,6 l/100 km, een beter argument om die versie te kiezen.

De aanschafprijs van de Preve is het grootste verkoopargument. Hij is aanzienlijk goedkoper dan de genoemde concurrenten zoals de Geely Emgrand EC7 of de Renault Wind. Maar die prijs betaal je terug in een lager restwaarde. Proton heeft in Nederland geen groot dealernetwerk meer en onderdelen kunnen lastig te krijgen zijn. De goedkope aanschaf kan duur uitpakken in onderhoud.