RAM 2500: Amerikaans pantser met een HEMI onder de motorkap

Met zijn 6.030 millimeter lengte en 1.974 millimeter hoogte is de RAM 2500 niet te missen. Dit is een auto die je niet parkeert, maar ergens neerzet, bij voorkeur met een kwart hectare lege ruimte eromheen. De proporties zijn puur Amerikaans: een enorme neus, een laadbak die meer op een bouwplaats lijkt en een cabine die zelfs de langste passagiers niet zal laten klagen over beenruimte.

Het interieur maakt direct indruk, niet door subtiliteit maar door omvang. Alles is groot, van de stoelen tot de knoppen. Het voelt robuust en overzichtelijk, maar de materialen zijn duidelijk gericht op de Amerikaanse markt, waar stevig plastic en eenvoudige bediening geen schande zijn. Het is geen luxe, maar het is ook niet bedoeld als luxe – het is bedoeld als gereedschap.

De eerste indruk is er een van absolute autoriteit. Je zit hoog, kijkt over het verkeer heen en voelt je onoverwinnelijk. Dat gevoel verdwijnt zodra je de eerste parkeergarage inrijdt en beseft dat de hoogte van 1.974 millimeter net te veel is voor veel Nederlandse parkeerdekken. Dit is een auto die je niet zomaar overal mee naartoe neemt.

De specificaties beloven een rijervaring die vooral wordt bepaald door gewicht – 2.898 kilogram leeg. Dat is geen auto die je sportief door bochten jaagt; dat is een auto die rechtuit wil, en dat doet hij vermoedelijk met de overtuiging van een goederentrein. De besturing is waarschijnlijk licht voor een auto van dit formaat, maar niet direct, en de vering is afgesteld op het dragen van zware lasten, niet op comfort.

Op de snelweg voelt hij zich thuis, met een enorme stabiliteit en een rust die kleine auto's niet kunnen bieden. In de stad is het een ander verhaal: de draaicirkel is groot, de wegligging onoverzichtelijk en elke parkeerplek is een uitdaging. De remmen moeten hard werken om 2.898 kilogram tot stilstand te brengen, en hoewel de specificaties geen remweg vermelden, zal die vermoedelijk niet kort zijn.

Het onderstel is ontworpen voor ruw werk, met een starre achteras die ongetwijfeld goed is voor zware lasten maar minder voor het comfort op hobbelig asfalt. De achterkant zal onrustig worden als de laadbak leeg is, iets wat je bij elke pick-up met bladveren ziet. Wie dit als dagelijkse auto wil gebruiken, moet zich realiseren dat dit een werktuig is, geen luxe sedan.

De 6.4-liter V8 HEMI in de geteste uitvoering levert 416 pk en 583 Nm koppel – cijfers die beter zijn dan 89% respectievelijk 98% van de vergelijkbare auto's uit deze periode. Dat klinkt indrukwekkend, maar het gewicht van 2.898 kilogram relativeert dat: met een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 143 pk per ton is hij niet snel, maar wel krachtig. De acceleratie zal vermoedelijk niet verbluffen, maar het gevoel dat je 583 Nm aan het werk zet is waarschijnlijk overweldigend.

De 6-traps automaat is een klassieker die bekend staat om zijn betrouwbaarheid, maar hij is niet zo snel of slim als moderne acht- of tienbakken. Hij schakelt vermoedelijk vloeiend onder belasting, maar in de stad kan hij soms zoeken naar de juiste versnelling. De motor zelf is een karaktervolle Amerikaan: hij loopt ruw en luidruchtig, maar heeft een onweerstaanbare charme die je niet in Europese motoren vindt.

Er zijn tien motorversies, waaronder de 5.7-liter V8 op benzine of CNG, en de 6.7-liter Cummins-diesel. De benzineversies zijn voor wie niet op brandstofkosten let en maximale eenvoud wil. De diesel is voor wie veel kilometers maakt en trekkracht nodig heeft, maar dan moet je kiezen tussen een handgeschakelde of een automaat – beide met 390 pk. Het is een motor die bekend staat om zijn duurzaamheid, maar ook om zijn lawaai en trillingen.

Wie echt zware lasten trekt, kiest voor de Cummins-diesel, want die levert meer trekkracht bij lage toeren. Maar voor de meeste Europese kopers is de benzine-V8 de meest logische keuze, al was het maar omdat je die niet met een roetfilter hoeft te regenereren. Het is een motor die je niet koopt voor het verbruik, maar voor het geluid en het gevoel.

De stoelen zijn groot, breed en vermoedelijk comfortabel voor lange ritten, maar ze bieden niet de zijdelingse steun die je in een sportauto verwacht – en dat is ook niet nodig. Het interieur is ruim en stil, al zal het windgeruis bij hoge snelheden waarschijnlijk aanwezig zijn, gezien de hoogte en de vorm van de cabine. De vering is afgesteld op het dragen van lasten, dus met een lege laadbak zal de achterkant onrustig zijn.

Voor passagiers achterin is er volop beenruimte, maar de zitpositie is rechtop en de rugleuning is niet verstelbaar. Op lange ritten kan dat vermoeiend worden, maar voor korte ritten is het prima. De airconditioning is krachtig, wat geen luxe is in een auto die in de zomer als een kas wordt.

Het geluidsniveau in de cabine is waarschijnlijk hoger dan in een luxe sedan, vooral met de dieselmotor. De benzine-V8 klinkt beter, maar is ook niet stil. Wie comfort zoekt, moet elders kijken – dit is een auto die comfort biedt op zijn eigen voorwaarden: rechtuit, met een zware last achterin.

Het interieur van de RAM 2500 is functioneel en overzichtelijk, maar het ademt niet de luxe die je bij een auto van dit formaat zou verwachten. De materialen zijn stevig maar hard, met veel plastic dat duidelijk is ontworpen om jarenlang mee te gaan. De knoppen zijn groot en logisch geplaatst, wat het bedienen vergemakkelijkt – een verademing vergeleken met de aanraakschermen van Europese concurrenten.

Er is opvallend veel opbergruimte, van het dashboard tot de middenconsole. De stoelen zijn groot en bieden veel comfort, maar de afwerking is niet op het niveau van een Duitse premiumauto. Dat is geen kritiek, want dit is een Amerikaanse pick-up die zijn geld liever in mechaniek dan in interieur stopt.

Een bijzonder detail is de enorme middenconsole die ruimte biedt aan een map A4, en de vele 12V-aansluitingen die je in een werkauto verwacht. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert vermoedelijk traag, maar het heeft wel fysieke knoppen voor de belangrijkste functies – iets wat we in Europa steeds meer missen.

De laadbak is enorm, met een lengte die genoeg is voor de meeste werkzaamheden. Het laadvermogen is niet gespecificeerd, maar op basis van het leeggewicht en de toegestane massa zal het waarschijnlijk rond de 1.000 kilogram liggen – genoeg voor de meeste gebruikers, maar niet uitzonderlijk voor een pick-up in deze klasse.

De achterbank is comfortabel voor drie volwassenen, met veel been- en hoofdruimte. Het instappen vereist wel een klim, want de auto staat hoog op zijn wielen. De deuren zijn groot en openen wijd, wat het instappen vergemakkelijkt, maar in een smalle parkeerplaats is dat een probleem.

Het zicht naar voren is uitstekend, maar naar achteren is het beperkt door de hoge laadrand. Een achteruitrijcamera is waarschijnlijk standaard, en dat is geen luxe – zonder zou je regelmatig tegen paaltjes aanrijden. Parkeren is een uitdaging, maar met de sensoren en camera is het te doen, al blijft het een auto die je liever niet in een stadsparkeergarage probeert te manoeuvreren.

De technologie in de RAM 2500 is vooral gericht op functionaliteit, niet op vernieuwing. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en mist de geavanceerde functies die je in Europese auto's vindt, zoals draadloos Apple CarPlay of een head-up display. Het werkt waarschijnlijk prima, maar het is niet indrukwekkend.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basis: cruise control, mogelijk een noodremfunctie en een achteruitrijcamera. Geavanceerde systemen zoals adaptieve cruise control of lane keeping assist zijn vermoedelijk niet beschikbaar, wat gezien de doelgroep logisch is – deze auto is bedoeld voor werk, niet voor ontspanning.

Een positief punt is de aanwezigheid van fysieke knoppen voor de meest gebruikte functies, wat de bediening tijdens het rijden veiliger maakt. Het systeem is niet snel, maar het is betrouwbaar. Wie moderne technologie wil, moet bij een Europese concurrent zijn, maar die biedt niet hetzelfde trekkrachtvermogen.

Het officiële verbruik is niet gespecificeerd, maar met een 6.4-liter V8 en een gewicht van bijna 3 ton is het duidelijk dat dit geen zuinige auto is. Op basis van de cijfers van vergelijkbare motoren mag je rekenen op een praktijkverbruik van 1 op 4 tot 1 op 5, wat bij een brandstofprijs van 2 euro per liter al snel neerkomt op 40 tot 50 euro per 100 kilometer.

De prijs van de RAM 2500 is niet gegeven, maar als importauto in Nederland zal die fors zijn, inclusief BPM en eventuele aanpassingen. De onderhoudskosten zijn hoog, met grote remmen, dure banden en een motor die veel olie verbruikt. De betrouwbaarheid van de HEMI-motoren is over het algemeen goed, maar de elektronica kan problemen geven, zoals bij veel Amerikaanse auto's.

Wie veel kilometers maakt, moet de Cummins-diesel overwegen, maar die is duurder in aanschaf en onderhoud. De benzineversie is eenvoudiger en goedkoper te onderhouden, maar het verbruik is een drama. Dit is geen auto voor wie op de centen let – het is een auto voor wie alleen naar de capaciteit kijkt.