Renault Captur (2017-2019): betaalbare Fransman met een gemiddeld karakter

De Renault Captur uit 2017-2019 is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, maar ook niet direct bijblijft. Met zijn 4,12 meter lengte en 1,78 meter breedte oogt hij compact en vriendelijk, met een hoog dak dat hem een SUV-achtige uitstraling geeft. De twee-tone carrosserie, die bij veel uitvoeringen leverbaar was, geeft hem een speels karakter dat vooral jongere kopers zal aanspreken.

Aan de voorkant is de Captur duidelijk een Renault van die generatie, met de grote ruitvormige grille en de koplampen die iets boos kijken. Aan de achterkant is het minder spannend: de eenvoudige achterlichten en de hoge laadklep maken dat hij er wat braaf uitziet. Het geheel is niet lelijk, maar ook niet memorabel. Het interieur, dat je bij het instappen ziet, is wel opvallender, met een zwevend dashboard en een groot infotainmentscherm dat rechtop staat.

Deze Captur is geen auto die je koopt om indruk te maken op de buren, maar dat hoeft ook niet. Hij is ontworpen om praktisch en betaalbaar te zijn, en dat zie je aan alles. De plastic bumpers en de hoge zitpositie maken hem robuust, maar ook wat speelgoedachtig. Toch heeft hij wel een eigen gezicht, iets wat niet elke concurrent in dit segment kan zeggen.

Op basis van de specificaties verwacht ik een auto die vooral comfortabel is, niet sportief. Met een leeggewicht van 1.277 kilo en een wielbasis van 2.606 millimeter is de Captur niet bijzonder licht of lang. De ophanging is waarschijnlijk zacht afgesteld, wat in de stad zorgt voor een redelijk comfortabel gevoel, maar in bochten kan leiden tot wat overhellen. Het onderstel is niet hetzelfde als dat van de Clio, maar wel verwant, en dat betekent dat je geen wonderen moet verwachten op het gebied van wegligging.

De besturing is vermoedelijk licht en niet erg communicatief, wat prima is voor de stad maar minder op de snelweg. De hoge carrosserie zorgt voor wat windgevoeligheid bij harde zijwind, al is dat bij dit formaat auto niet extreem. De remmen zijn waarschijnlijk goed genoeg voor dagelijks gebruik, maar bij langdurig bergafwaarts rijden zou ik niet op de remmen willen vertrouwen zonder motorrem.

De 1.2 TCe met 120 pk en 205 Nm koppel is in de stad voldoende vlot, maar op de snelweg moet je plannen. Met een 0-100 tijd van 10,6 seconden is hij niet langzaam, maar ook niet snel. De automatische transmissie met 6 versnellingen schakelt vermoedelijk vloeiend, maar kan soms wat traag reageren als je snel wilt optrekken. In de stad is dat prima, maar bij het invoegen op de snelweg moet je de kickdown goed timen.

Al met al is de Captur geen auto die je achter het stuur doet glimlachen van puur rijplezier. Hij is gemaakt voor efficiëntie en comfort, niet voor bochtenwerk. Maar dat is geen schande, want veel kopers in dit segment zoeken precies dat. Als je rustig rijdt, is hij waarschijnlijk een aangename metgezel.

De Captur werd aangeboden met drie benzinemotoren en drie dieselmotoren, allemaal voorwielaangedreven. De basis is de 0.9 TCe met 90 pk, die vooral geschikt is voor de stad. Hij heeft een verbruik van 5,1 l/100 km, wat prima is, maar je moet niet te veel verwachten op de snelweg. De 1.2 TCe is er in twee smaken: met handmatige versnellingsbak of met een 6-traps automaat. Deze 120 pk-versie is de beste keuze voor wie een beetje pit wil zonder naar diesel te grijpen.

De dieselmotoren zijn de 1.5 dCi in drie vermogensvarianten: 90 pk met handbak of automaat, en 110 pk met handbak. De 90 pk-versie met automaat is opvallend zuinig met 3,8 l/100 km, maar de automaat maakt hem traag. De 110 pk-versie is de meest gebalanceerde diesel, met 3,9 l/100 km en genoeg koppel voor vlot snelwegverkeer. Als je veel kilometers maakt, is de dCi de logische keuze, maar je moet wel van het dieselgeratel houden.

De geteste 1.2 TCe met automaat levert 120 pk en 205 Nm, wat resulteert in een acceleratie van 10,6 seconden naar 100 km/u en een topsnelheid van 192 km/u. Dat is niet indrukwekkend, maar in de praktijk voldoende. Het verbruik van 5,6 l/100 km is netjes voor een benzine met automaat. De CO2-uitstoot van 127 g/km is gemiddeld voor die tijd.

Qua prestaties scoort de Captur laag in de benchmark: hij is beter dan slechts 10-11% van zijn concurrenten op het gebied van vermogen, koppel, topsnelheid en acceleratie. Dat betekent dat er veel snellere auto's in dit segment zijn, maar ook dat de Captur niet extreem traag is. Het is gewoon een auto die niet om snelheid draait, maar om zuinigheid en gebruiksgemak.

De stoelen van de Captur zijn vermoedelijk redelijk comfortabel, met een goede zithouding dankzij de hoge daklijn. De voorstoelen bieden waarschijnlijk voldoende zijdelingse steun voor normaal rijgedrag, maar bij sportief rijden zul je ze missen. De achterbank is minder royaal: met een wielbasis van 2.606 millimeter is er niet veel beenruimte, en de achterpassagiers zitten vrij rechtop.

De vering is afgestemd op comfort, wat betekent dat hobbels in de stad goed worden geabsorbeerd, maar dat je op de snelweg wat deining kunt voelen. De geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Captur: windgeruis rond de spiegels en bandengeruis zijn vermoedelijk duidelijk aanwezig boven de 120 km/u. De dieselmotoren zijn ook niet de stilste, vooral bij koude start.

Voor lange ritten is de Captur acceptabel, maar niet ideaal. De stoelen hebben niet veel verstelmogelijkheden en de middenarmsteun is vaak klein. De airconditioning is standaard, maar een automatische klimaatregeling was niet altijd leverbaar op de lagere uitvoeringen. Als je veel kilometers maakt, is een hogere uitvoering met betere stoelen aan te raden.

In de stad is de Captur juist prettig: de hoge zit geeft goed zicht, de auto is wendbaar en de vering slikt klinkers en drempels zonder al te veel protest. De automatische transmissie maakt stop-and-go rijden een stuk relaxter. Het is duidelijk dat deze auto is ontworpen met de stadsmens in gedachten.

Het interieur van de Captur is een van de meest opvallende aspecten van deze auto. Het zwevende dashboard met een groot touchscreen dat rechtop staat, was in 2017 nog redelijk uniek. De materialen zijn echter niet overal prettig: veel hard plastic, maar wel netjes in elkaar gezet. De kleuraccenten op het dashboard en de deuren geven het geheel een vrolijke uitstraling, maar na verloop van tijd kan dat gaan vervelen.

De ergonomie is wisselend. De bediening van de ventilatie is eenvoudig met draaiknoppen, maar het infotainmentsysteem is soms traag en de menu's zijn niet altijd logisch. Fysieke knoppen voor het volume zijn er wel, maar die zitten laag bij de versnellingspook, wat onhandig is tijdens het rijden. De stoelverwarming is vaak een extra optie, en de bediening zit op een onlogische plek naast de handrem.

De afwerking is voor een auto in dit segment redelijk, maar niet uitzonderlijk. Er zijn goedkope plastic delen die kraken bij aanraking, maar ook delen die stevig aanvoelen. De ruimte voorin is goed, met voldoende opbergruimte, zoals een groot handschoenenkastje en deurvakken die een fles kunnen bevatten. De middenconsole is echter smal en biedt weinig plaats voor je telefoon of sleutels.

Een opvallend detail is de verschuifbare achterbank, die in de Captur standaard is in veel uitvoeringen. Dat is een slimme oplossing om meer bagage of beenruimte te creëren, maar het maakt de auto ook wat complexer. De zitkussens kunnen verschoven worden, wat handig is als je afwisselend mensen of spullen vervoert.

Met een kofferruimte van 377 liter is de Captur niet de ruimste in zijn klasse. De benchmark zegt dat hij beter is dan 31% van zijn concurrenten, wat betekent dat veel rivalen meer bagage kunnen meenemen. De laadopening is hoog, maar de drempel is niet al te hoog, wat het inladen vergemakkelijkt. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, en door de verschuifbare bank kun je de ruimte vergroten van 377 naar 455 liter, maar dan verlies je beenruimte.

De achterbank is niet bijzonder ruim. Twee volwassenen passen erin, maar drie is een uitdaging. De deuren zijn groot, wat het instappen vergemakkelijkt, maar op een krappe parkeerplaats kan dat een nadeel zijn. De hoge carrosserie geeft een goed zicht naar voren, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter, wat bij het parkeren extra aandacht vraagt.

Parkeren wordt geholpen door de relatief kleine afmetingen en een strakke draaicirkel, maar een achteruitrijcamera is niet standaard op alle uitvoeringen. Parkeersensoren zijn ook niet altijd aanwezig, dus je moet goed opletten bij het manoeuvreren in de stad. De spiegels zijn groot en geven een goed beeld, maar de dodehoek is aanwezig.

Voor een jong gezin is de Captur redelijk praktisch, maar niet ideaal. De Isofix-bevestigingspunten zijn aanwezig, maar het installeren van een kinderstoel kan lastig zijn vanwege de hoge instap. De bagageruimte is voldoende voor een kinderwagen, maar als je op vakantie gaat met vier personen en bagage, wordt het krap. Dan is een T-Cross of een iets grotere SUV een betere keuze.

Het infotainmentsysteem van de Captur was in 2017 redelijk modern, met een touchscreen dat overwegend goed werkt, maar soms traag reageert. Apple CarPlay en Android Auto waren tegen het einde van deze generatie leverbaar, maar niet standaard op alle uitvoeringen. De navigatie is optioneel en werkt redelijk, maar de kaartupdates zijn niet altijd gratis.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt in deze generatie. Zo was er geen adaptieve cruisecontrol, maar wel een gewone cruisecontrol met snelheidsbegrenzer. Lane departure warning was tegen het einde van de productieperiode leverbaar, maar werkt niet altijd nauwkeurig. Automatische noodrem werd niet aangeboden, wat tegenwoordig wel een gemis is.

De Captur heeft een digitaal instrumentenpaneel dat niet op alle uitvoeringen leverbaar is, en het is niet bijzonder goed. Het toont basisinformatie, maar is niet aanpasbaar. De head-up display is een optie die je niet vaak ziet, en het is een goed systeem dat de snelheid projecteert op een plastic plaatje voor de bestuurder.

Wat betreft connected functies: Renault biedt een app waarmee je de auto kunt volgen, maar die was in deze periode niet erg geavanceerd. Je kunt de deuren op afstand niet vergrendelen of het brandstofniveau checken. Het is dus geen auto voor de tech-liefhebber, maar voor wie gewoon een auto wil die werkt.

De officiële verbruikscijfers van de Captur zijn goed. De 0.9 TCe noteert 5,1 l/100 km, de 1.2 TCe 5,6 l/100 km, en de diesels variëren van 3,8 tot 3,9 l/100 km. In de praktijk zul je met de benzineversies al snel 6,5 tot 7 liter verbruiken, zeker in de stad. De diesels zijn zuiniger, maar je moet wel veel rijden om het prijsverschil terug te verdienen.

De CO2-uitstoot van de benzineversies ligt tussen de 113 en 127 g/km, wat destijds resulteerde in een relatief lage wegenbelasting. De diesels zitten tussen de 95 en 101 g/km, wat nog gunstiger is. Houd er rekening mee dat dieselauto's in Nederland steeds meer worden ontmoedigd, dus de restwaarde kan lager zijn.

De vanafprijs van de Captur was in Nederland € 22.334, wat hem in 2017 een betaalbare optie maakte. Concurrenten zoals de Volkswagen T-Cross waren duurder, maar boden meer ruimte en een beter infotainment. De Opel Corsa-e is elektrisch en heeft een hogere aanschafprijs, maar lagere gebruikskosten.

Op het gebied van betrouwbaarheid staat Renault niet bovenaan, maar de Captur is geen drama. De 1.2 TCe-motoren hebben soms last van overmatig olieverbruik, dus controleer het peil regelmatig. De automatische transmissie is over het algemeen betrouwbaar, maar kan bij hoge kilometers schokkerig worden. Onderhoud is niet duur, maar houd rekening met vervangingskosten van de distributieriem bij de benzineversies.