Renault Captur: zuinige stadsmuis die op het platteland zijn staart verliest

De Renault Captur ziet eruit alsof hij op een goede dag is bedacht door iemand die net zijn bril had afgezet. Het is een vrolijke, bijna speelse verschijning met hoge taille, dikke bumpers en een dak dat in een contrasterende kleur kan. De proporties zijn typisch crossover: hoog, kort en met een flinke dosis plastic rondom. Het maakt hem niet mooi, maar wel herkenbaar. Opvallend is dat hij er tegenwoordig wat gedateerd uitziet, zeker naast de strakkere lijnen van de Suzuki Baleno uit dezelfde periode.

Ga je zitten, dan valt het hoge zitpunt op. Dat is fijn voor het overzicht in de stad, maar het betekent ook dat je je als bestuurder bovenop de auto voelt zitten in plaats van erin. Het interieur probeert vrolijk te zijn met felle accenten, maar de harde plastics en het goedkope schuim van het dashboard temperen het enthousiasme. Het is geen kwaliteitsgevoel dat je in een Ford B-Max vindt, maar het is ook niet ronduit armoedig. Het is gewoon: Renault uit 2013.

De kofferbak opent hoog en de laaddrempel is fors. Niet handig voor zware spullen, maar wel typisch voor dit segment. Met 377 liter is de ruimte prima, al doet de Dacia Dokker het met zijn veel grotere achterklep beter voor hetzelfde geld. De Captur is vooral een auto die je koopt met je hoofd, niet met je hart.

Op basis van de cijfers is de Captur geen auto die je wakker houdt. Met een leeggewicht van 1.180 kg is hij relatief licht, wat gunstig is voor het rijgedrag. Het onderstel is duidelijk gericht op comfort, niet op sportiviteit. In bochten helt hij merkbaar over en de besturing is licht en vrij gevoelloos. Het is geen auto die uitnodigt tot hard rijden; hij wil vooral rustig van A naar B. Dat past bij het karakter, maar het betekent ook dat je op de snelweg bij 120 km/u weinig communicatie hebt.

De vering is zacht en dat is een zegen op Nederlandse drempels, maar een vloek op golvende Duitse snelwegen. De auto wiegt dan. Het hoge gewicht van de carrosserie in combinatie met de lange veerweg maakt dat je bij harde wind moet corrigeren. In de stad is hij juist op zijn best: licht, wendbaar en met een draaicirkel die parkeren makkelijk maakt. De remmen zijn goed doseerbaar, maar voelen bij herhaaldelijk hard remmen snel vermoeid aan.

De 1.2 TCe met 116 pk is geen krachtpatser, maar het koppel van 190 Nm ligt laag in het toerengebied. Daardoor voelt hij in de stad vlotter aan dan de acceleratiecijfers doen vermoeden. Op de snelweg moet je echter terugschakelen om mee te kunnen komen. De 6AT-automaat schakelt vloeiend maar traag; hij zoekt te vaak het hoogste toerental op bij een inhaalpoging, met een hoop herrie maar weinig vooruitgang.

Renault bood de Captur aan met zes motorversies, verdeeld over drie benzine- en drie dieselmotoren. De benzinebasis is de 0.9 TCe met 90 pk, een driecilinder die je vooral in de stad moet houden; op de snelweg is hij buiten adem. De 1.2 TCe is er met 116 pk en is de meest gebalanceerde keuze, al blijft de acceleratie van 10,9 seconden naar 100 km/u ronduit traag voor dit vermogen. In vergelijking met concurrenten uit dezelfde periode doet hij het slechter dan 84% van de auto's op acceleratiegebied.

De diesels zijn interessanter. De 1.5 dCi is een beproefde krachtbron die in de Captur met 90 pk en 110 pk leverbaar is. Het verbruik van 3,7 l/100 km is indrukwekkend en maakt hem op papier de zuinigste in dit gezelschap. De 90 pk-versie is echter geen snelheidsduivel; je moet de vijfversnellingsbak goed gebruiken om op gang te komen. De 110 pk-versie met zesbak is de betere keuze voor wie veel snelweg rijdt.

Alle versies zijn voorwielaangedreven, wat voor dit segment logisch is. De topsnelheid van de 1.2 TCe is 192 km/u, maar die haal je alleen met veel geduld en een rechte, lege snelweg. De 6AT-automaat is niet aan te raden; hij is traag en verhoogt het verbruik. De handgeschakelde versies zijn lichter en zuiniger.

De stoelen voorin zijn zacht en breed, met weinig zijdelingse steun. Dat is prima voor rechtuit rijden, maar in bochten glijd je heen en weer. De achterbank is verrassend ruim voor een auto van 4,12 meter lang; twee volwassenen kunnen achterin zitten, al is de hoofdruimte krap als de optionele glazen dak is gemonteerd. De zitpositie is hoog, wat veel bestuurders prettig vinden, maar het gebrek aan lendensteun wordt na twee uur rijden merkbaar.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Captur. Windgeruis is duidelijk hoorbaar vanaf 100 km/u, en op ruw asfalt klinkt het bandengerol alsof je in een regenton rijdt. De dieselmotoren zijn overigens stiller dan je zou verwachten; het is vooral de benzine-TCe die bij accelereren een schorre, onaangename toon produceert. De vering is comfortabel op korte oneffenheden, maar bij langere golven in het wegdek komt de auto in beweging.

Voor lange ritten is de Captur geen straf, maar ook geen aanrader. Het is een auto die je neemt voor de dagelijkse rit naar werk of school, niet voor de jaarlijkse vakantie naar Zuid-Frankrijk. Daarvoor is de B-Max met zijn betere stoelen en stillere interieur een betere keuze.

Het interieur van de Captur is een mix van vrolijke kleuren en goedkope materialen. Het dashboard is gemaakt van hard plastic dat bij aanraking kraakt, maar de vormgeving is origineel met een zwevend ogende middenconsole en ronde ventilatieroosters. Het is geen plaats waar je je schaamt, maar het voelt wel een klasse lager dan de Ford B-Max of de Suzuki Baleno. De afwerking is redelijk; de kieren zijn gelijkmatig, maar de gebruikte materialen zijn niet duurzaam.

De ergonomie is wisselend. De bediening van de ventilatie is simpel en logisch met grote, fysieke knoppen, maar het infotainmentsysteem is traag en de menu's zijn onlogisch. De TomTom-navigatie werkt naar behoren, maar het aanraakscherm is klein en reageert niet altijd even nauwkeurig. Fysieke knoppen voor het volume zijn er wel, en dat is een pluspunt.

Opvallend is de opbergruimte: het dashboardkastje is groot en er is een handig vak onder de armsteun. De deurvakken zijn echter smal en kunnen geen fles van een halve liter bevatten. Het stuur is in hoogte en diepte verstelbaar, maar het bereik is beperkt. Lange bestuurders zitten daardoor te dicht op het pedaal, een bekend punt bij Renaults uit deze periode.

De Captur is een praktische auto in de stad. De hoge zit geeft goed zicht over het verkeer, en de compacte afmetingen maken parkeren eenvoudig. De achteruitrijcamera is optioneel, maar door de kleine achterruit is die bijna noodzakelijk; het zicht naar achteren is beperkt. De daklijn loopt af, waardoor je bij het invoegen op de snelweg flink je hoofd moet draaien om de dode hoek te controleren.

De achterbank is verschuifbaar over 16 centimeter, een slimme oplossing die je niet vaak ziet in dit segment. Daarmee kun je kiezen tussen beenruimte of kofferbakruimte. Met de bank in de achterste stand is de kofferbak 377 liter; schuif je hem naar voren, dan groeit dat naar ongeveer 455 liter. Het is geen revolutionaire oplossing, maar wel een die de Captur flexibeler maakt dan de meeste concurrenten.

De instap is hoog, wat voor ouderen en mensen met een slechte rug prettig is. De achterklep is echter zwaar en heeft geen gasveren die hem openhouden; je moet hem zelf omhoogduwen. De laaddrempel ligt hoog, waardoor het tillen van zware boodschappen onhandig is. De Dacia Dokker is op dit vlak veel praktischer, maar die mist dan weer de charme van de Captur.

Renault was in 2013 niet de koploper op technologisch gebied, en dat is te merken. Het R-Link-systeem is traag, met een lage resolutie en een onlogische menustructuur. Het koppelen van een telefoon via Bluetooth gaat vaak gepaard met haperingen; het systeem vergeet regelmatig je telefoon. De TomTom-navigatie is bruikbaar maar niet snel, en de kaartupdates zijn duur.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is een snelheidsbegrenzer en cruisecontrol op de hogere uitvoeringen, maar adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie ontbreken. Dat is niet ongebruikelijk voor deze periode, maar de concurrentie van de Ford B-Max bood al wel een actieve stadsremfunctie. De Captur heeft alleen een waarschuwingssysteem voor onbedoeld rijbaanverlaten, dat zo gevoelig is dat het bijna constant piept op provinciale wegen.

Positief is dat de Captur een noodremsysteem heeft dat bij lage snelheden kan ingrijpen, al werkt het alleen boven de 5 km/u en niet bij voetgangers. Het is een systeem dat je vooral moet zien als een laatste vangnet, niet als iets waar je op moet vertrouwen. De technologie is dus functioneel maar verre van vooruitstrevend.

Het verbruik is het sterkste punt van de Captur. De 1.2 TCe noteert een officieel gecombineerd verbruik van 5,4 l/100 km, wat beter is dan 81% van de concurrentie uit deze periode. In de praktijk zul je met deze benzineversie richting de 6,5 liter gaan, maar dat is nog steeds netjes. De diesels zijn de echte zuinigaards: de 1.5 dCi met 90 pk haalt officieel 3,7 l/100 km, een cijfer dat in de praktijk met rustig rijden benaderbaar is.

De CO2-uitstoot van 125 g/km voor de 1.2 TCe is laag voor dit vermogen, waardoor de wegenbelasting in Nederland meevalt. De diesels stoten met 96-98 g/km nog minder uit, maar de hogere aanschafprijs van een diesel moet je wel terugverdienen met veel kilometers. Voor minder dan 15.000 kilometer per jaar is de benzineversie voordeliger.

Met een vanafprijs van € 19.100 in Nederland is de Captur niet goedkoop voor wat je krijgt. De Dacia Lodgy en Dokker zijn goedkoper en bieden meer ruimte, maar die zijn ook een stuk minder verfijnd. De Suzuki Baleno is met € 16.698 een stuk goedkoper en zuiniger, maar die heeft minder kofferruimte. De onderhoudskosten van de Captur zijn gemiddeld, maar de 1.2 TCe staat bekend om zijn distributieketting die bij hogere kilometerstanden problemen kan geven. Laat die bij een tweedehands exemplaar goed controleren.