Renault Clio RS: prijsvechter met een rauw randje

De Clio RS is geen auto die je over het hoofd ziet, maar hij schreeuwt ook niet om aandacht. De proporties zijn typisch hot hatch: kort, breed en laag, met 17-inch wielen die de wielkasten goed vullen. De LED-dagrijverlichting geeft het gezicht een chagrijnige uitstraling, wat bij dit type auto wel past. Achteraan een diffuser-achtige bumper en een uitlaat die er stoer uitziet, al is het geheel minder dramatisch dan bij sommige concurrenten.

Met 200 pk en 240 Nm op de voorwielen is de Clio RS een auto die respect vraagt. De specificaties suggereren dat hij in bochten vermoedelijk scherp aanvoelt, maar je moet alert blijven op de tractie. Het lage gewicht van 1.204 kg helpt, en de achteras volgt waarschijnlijk gehoorzaam, maar bij volgas uit een bocht zal de elektronica aan het werk moeten. Op de snelweg is hij stabiel en de automatische bak schakelt soepel, maar in de stad kan de dubbele koppeling soms wat schokkerig aanvoelen bij lage snelheden.

De 1.6-liter turbomotor is het hart van deze Clio RS. Met 200 pk en 240 Nm is hij krachtiger dan 64% van de vergelijkbare auto's uit die periode, en de acceleratie van 0-100 in 6,7 seconden is beter dan 77% van diezelfde groep. Dat zijn cijfers die je vroeger alleen in een duurdere sportauto vond. De motor is vermoedelijk levendig, met een piekkoppel dat al vroeg beschikbaar is, maar de automatische zesbak is de enige optie. Wie op zoek is naar een handgeschakelde ervaring, moet elders kijken. De topsnelheid van 230 km/u is prima, maar op de Duitse Autobahn zal hij moeite hebben tegen moderne EV's.

De Clio RS is geen comfortwonder, maar dat mag je ook niet verwachten. Het onderstel is vermoedelijk aan de stevige kant, vooral op 17-inch wielen, maar de vering is niet oncomfortabel. De stoelen bieden goede steun, maar zijn niet elektrisch verstelbaar en kunnen bij lange ritten wat hard worden. Op snelweg is er wel wat windgeruis, maar dat is acceptabel voor een auto uit deze klasse. In de stad is hij wendbaar en compact, wat het dagelijks gebruik vergemakkelijkt.

Het interieur van de Clio RS is functioneel, maar niet bijzonder. De materialen zijn van redelijke kwaliteit, met wat zacht plastic op het dashboard, maar er zijn ook harde delen die aan de onderkant van het interieur zitten. De stoelen zijn sportief bekleed en bieden goede zijdelingse steun, maar de achterbank is krap. Het stuurwiel is afgeplat en heeft een R.S.-logo, wat een sportief accent geeft. De knoppen voor de airco zijn groot en duidelijk, maar het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn verouderd.

Met een kofferbak van 300 liter is de Clio RS niet de meest praktische auto in zijn klasse, maar voor een hot hatch is het acceptabel. De achterbank is alleen voor kinderen of als je de passagiers voorin wat naar voren schuift. De instap is laag, wat sportief is maar minder handig voor ouderen. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Parkeren is eenvoudig dankzij de compacte afmetingen, al zijn de spiegels wat klein.

De Clio RS is uitgerust met een infotainmentsysteem met een 7-inch touchscreen, maar de reactiesnelheid is niet om over naar huis te schrijven. Het systeem ondersteunt navigatie en smartphone-integratie, maar de interface is rommelig en niet intuïtief. De rijassistentie is beperkt tot de basis, zoals ABS en stabiliteitscontrole, maar mist moderne systemen zoals adaptieve cruisecontrol. De R.S. Drive-modus verandert de reactie van het gaspedaal en de stuurbekrachtiging, maar het effect is subtiel.

Met een officieel verbruik van 6,3 l/100 km en een CO2-uitstoot van 144 g/km is de Clio RS niet de zuinigste, maar ook niet de dorstigste in het segment. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 8 liter uitkomen, maar dat is normaal voor een 200 pk sterke benzine. De wegenbelasting is betaalbaar, maar de verzekering kan duur zijn voor jonge bestuurders. Onderhoud is niet extreem duur, maar de automatische bak vereist wel periodiek onderhoud.