Rolls-Royce Dawn: extreem, maar niet voor iedereen

De Dawn is niet mooi, hij is imposant. Met 5,30 meter lengte en een brede grille die de hele neus lijkt te vullen, trekt hij meer aandacht dan een rode loper in Cannes. De verhoudingen zijn klassiek cabriolet: lang kap, korte achterkant, maar door het hoge gewicht van 2.560 kilo oogt hij eerder als een drijvend landhuis dan als een sportauto. Toch is er iets geruststellends aan de massieve aanwezigheid; je stapt niet in een auto, je betreedt een domein. Het dak is stof, maar het ziet er strak uit, en de chromen accenten zijn overvloedig, maar niet ordinair. Dit is een auto die je niet over het hoofd ziet, of je dat nu wilt of niet.

Op basis van de cijfers moet je niet verwachten dat de Dawn een bochtenmonster is. Met 2.560 kg aan leeggewicht en achterwielaandrijving zal de besturing vermoedelijk vaag zijn bij lage snelheid en zwaar aanvoelen bij parkeren. Maar zodra je snelheid maakt, lijkt de auto te zweven; de luchtvering zal oneffenheden wegfilteren als een spons. De 601 pk en 840 Nm zijn genoeg om de massa in beweging te krijgen, maar het zal geen adrenalinekick geven zoals een McLaren. De acceleratie van 4,9 seconden naar 100 km/u is indrukwekkend voor een koelkast met wielen, maar het gevoel is waarschijnlijk meer dat van een vliegtuig dat opstijgt: gestaag, onverbiddelijk, maar zonder haast. Remmen zullen krachtig moeten zijn, maar met dit gewicht is het een wonder dat ze het doen.

De Dawn is er in twee smaken: 571 pk en 601 pk, beide een 6,6-liter V12 met 8-traps automaat. De 601 pk-versie levert 840 Nm koppel, goed voor 98% beter dan vergelijkbare auto's uit zijn tijd. De sprint naar 100 km/u duurt 4,9 seconden, wat sneller is dan 88% van de concurrentie, maar de topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat minder extreem is dan de Lamborghini's die 300+ halen. De V12 is een meesterwerk van techniek: hij draait zijdezacht, maar met een onderliggende grom die je doet glimlachen. Het verbruik is echter een ramp: 14,7 l/100 km gecombineerd, en als je het gaspedaal vaker indrukt, kun je rekenen op 20+. De CO2-uitstoot van 337 g/km is belachelijk hoog, dus je betaalt ook nog eens BPM alsof het een huis is.

De stoelen zijn vermoedelijk banken van leer die je omarmen, met elektrische verstelbaarheid in alle richtingen en ventilatie die je koel houdt in de zomer. De luchtvering zorgt voor een comfort dat je alleen in een Rolls-Royce vindt; het is alsof je over een wolk rijdt, maar dan met 2,5 ton aan massa die over de weg glijdt. Windgeruis met dak dicht is minimaal, maar met dak open zul je de wind wel voelen, want het is een echte cabrio. Lange ritten zijn geen probleem, want de auto is gemaakt voor cruisen op de snelweg, waar je in stilte 200 km/u kunt rijden zonder dat je haar in de war raakt. In de stad is het echter een beproeving: de auto is zo breed dat je elke parkeerplek mijdt, en de dode hoeken zijn enorm.

Het interieur is een feest van materialen: de beste leren bekleding, houtfineer dat je in een jacht zou verwachten, en metaal dat koel aanvoelt. De knoppen zijn een mix van ouderwetse schakelaars en moderne touchscreen, maar het geheel voelt niet gedateerd, eerder tijdloos. Het stuurwiel is groot en dun, zoals het hoort. De tellers zijn analoog, maar er is een head-up display dat vermoedelijk helder is. Een opvallend detail: de parasol die in de deuren zit, voor als je uitstapt in de zon. Het is typisch Rolls-Royce. Er is geen gebrek aan opbergruimte voor kleine spullen, maar de achterbank is meer een bank voor jassen dan voor mensen, en de kofferbak van 320 liter is krap voor een auto van dit formaat.

De Dawn is niet praktisch, en dat weet je. De achterbank is te krap voor volwassenen, en de kofferbak is 320 liter, wat minder is dan een Volkswagen Polo. In- en uitstappen is laag en je moet jezelf in de stoel laten vallen, maar de deuren openen naar voren (suicide doors), wat een drama is in een krappe parkeergarage. Het zicht naar achteren is beperkt, en met het dak dicht is het achterraam klein. Parkeren is een nachtmerrie in de stad, want de auto is 1,95 meter breed. Aan de andere kant: je koopt dit niet om boodschappen te doen, maar om gezien te worden. En voor dat doel is het perfect.

Rolls-Royce heeft niet de nieuwste tech, maar wel de beste uitvoering ervan. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op een oudere BMW iDrive, maar het werkt vloeiend en is logisch opgebouwd. Er is een head-up display, nachtzicht, en een set camera's die je helpen bij het manoeuvreren, al zal je die vaak nodig hebben. Rijassistentie is aanwezig: adaptieve cruisecontrol, lane departure warning, maar geen volledig autonoom rijden. Het systeem is waarschijnlijk niet zo geavanceerd als in een Tesla, maar het doet wat het moet doen. Een eigenaardigheid: de knop voor de transmissie zit in het dashboard, en je moet eraan draaien, wat even wennen is. Het geluidssysteem is waarschijnlijk uitstekend, maar het geluid van de V12 is al muziek op zich.

Het verbruik is een ramp: 14,7 l/100 km gecombineerd, wat betekent dat je in de praktijk eerder 18-20 liter zult halen. De CO2-uitstoot van 337 g/km is zo hoog dat je in Nederland een fikse BPM betaalt, en in België een verkeersbelasting die je portemonnee doet huilen. Met een tank van 80 liter kom je misschien 500 kilometer ver, als je rustig rijdt. Onderhoud is duur, want het is een Rolls-Royce, en banden zijn speciaal, dus reken op een fortuin. De afschrijving is echter minder dan je zou denken, want dit is een statussymbool dat zijn waarde behoudt. Maar als je niet multi-miljonair bent, is dit geen auto om te bezitten.