SEAT Leon: de vergeten Spanjaard die stiekem alles kan

De SEAT Leon is geen auto waar je abrupt voor stopt, maar hij heeft wel een eigen smoel. De scherpe lijnen en de aflopende achterkant geven hem een iets sportievere uitstraling dan zijn technische broer, de VW Golf. Hij staat laag op zijn wielen, wat hem een beetje 'hot hatch'-achtig maakt, ook al is het gros van de motoren daar niet naar.

De verhoudingen zijn strak en evenwichtig: 4,37 meter lang en 1,45 meter hoog, waardoor hij er meer als een coupé uitziet dan als een traditionele vijfdeurs. Voor wie een auto wil die er niet uitziet alsof hij elk weekend naar de bouwmarkt gaat, is de Leon precies goed. Het interieur maakt een eerste nette indruk, maar glans is er niet direct; het is vooral functioneel en overzichtelijk.

Op basis van de cijfers – 204 pk en voorwielaandrijving – verwacht ik dat de Leon met de 1.4 TSI plug-in hybride lekker pittig stuurt, maar wel opletten bij hard accelereren. Voorwielaandrijving met 204 pk is altijd een beetje stuurwieltrekken bij vol gas, zeker op een nat wegdek. Het onderstel is waarschijnlijk het sterkste punt: SEAT staat bekend om een iets strakkere afstelling dan VW, wat zich vertaalt in een levendig en communicatief geheel.

Op de snelweg zal de Leon vermoedelijk rustig en stabiel liggen, al is een plug-in hybride door het extra gewicht van de accu iets minder wendbaar dan de reguliere versies. De besturing is waarschijnlijk licht en precies, maar zonder veel gevoel – dat is tegenwoordig de norm. Remmen is met regeneratie altijd een beetje wennen, maar moderne systemen zijn daar steeds beter in.

Met 204 pk en een koppel dat je vooral laag in het toerengebied voelt, is de 1.4 TSI plug-in hybride de snelste Leon die je zonder een sportbadge kunt krijgen. De acceleratie zal vermoedelijk rond de 7 seconden naar 100 km/u liggen, al is dat niet bevestigd. Belangrijker is de elektrische actieradius: die is officieel niet opgegeven, maar op basis van het accupakket kun je rekenen op een kilometer of 50-60, genoeg voor woon-werkverkeer.

Het motorengamma is breed: van een zuinige 1.0 TSI met 90 pk tot een 2.0 TSI met 190 pk voor wie echt wil. De 1.5 TSI met 150 pk is waarschijnlijk de beste keuze voor wie geen hybride wil: soepel, stil en met genoeg trekkracht. De diesel met 150 pk is een uitstekende keuze voor snelwegrijders, al maakt de CO2-uitstoot hem fiscaal minder aantrekkelijk. De 1.0 TSI met 90 pk is alleen voor wie echt nooit haast heeft.

De stoelen in de Leon zijn stevig maar comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor de bochtige B-weg. De vering is aan de stevige kant, wat sportief aanvoelt maar op slecht wegdek misschien wat onrustig wordt. De 18-inch wielen die bij de hogere uitvoeringen horen, helpen daar niet bij.

Geluidsisolatie is waarschijnlijk een van de mindere punten: SEAT's zijn nooit zo stil als hun VW-broers, en op de snelweg hoor je vooral windgeruis rond de spiegels. Voor lange ritten is de Leon echter prima, zeker met de adaptieve cruisecontrol die je snelwegkilometers moeiteloos maakt. In de stad is hij wendbaar, al is het zicht naar achteren door de aflopende daklijn niet geweldig.

Het interieur van de Leon is typisch VW-concern: strak, functioneel, maar een beetje kil. De materialen zijn degelijk maar niet luxueus; hard plastic op de deuren en een relatief eenvoudig dashboard. Het 10,25-inch digitale instrumentarium is helder en duidelijk, maar de infotainment is volledig touchscreen – en dat is een minpunt.

SEAT heeft bijna alle fysieke knoppen weggehaald, inclusief die voor de klimaatregeling. Dat betekent dat je tijdens het rijden door menu's moet vissen voor de temperatuur, wat afleidt en irritant is. De bediening is niet zo slecht als bij sommige concurrenten, maar het is duidelijk dat dit een auto is die is ontworpen met de kosten voor ogen, niet met het gebruiksgemak.

Met 379 liter kofferruimte in de plug-in hybride zit de Leon in de middenmoot; de reguliere versies hebben iets meer ruimte, maar allemaal minder dan een Skoda Octavia. De achterbank is redelijk ruim voor twee volwassenen, maar drie op de achterbank is behelpen door de middentunnel. Het instappen achterin is door de coupé-achtige daklijn niet ideaal voor lange mensen.

Parkeren is dankzij de duidelijke camera en de redelijke draaicirkel prima te doen, al is het zicht naar achteren beperkt. De achterklep is groot en laad je gemakkelijk, maar de laaddrempel is wat hoog. Voor een gezin met kinderen is er genoeg ruimte, maar wie echt veel moet vervoeren, koopt beter een break of een SUV.

De Leon is voorzien van de nieuwste generatie infotainment van het VW-concern, met draadloze Apple CarPlay en Android Auto. Dat werkt soepel, maar het systeem heeft de neiging om af en toe te haperen, vooral bij het opstarten. De stemassistent is niet altijd even slim, maar dat geldt voor vrijwel alle systemen.

Rijassistentie is uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en verkeersbordherkenning zitten erop, maar de rijbaanassistent is soms te actief en trekt aan het stuur. De digitale snelheidsmeter is prettig afleesbaar, maar de bediening via het touchscreen is afleidend. Kortom: de techniek is modern, maar de uitvoering had beter gekund.

De plug-in hybride 1.4 TSI is officieel zeer zuinig, met een verbruik dat op papier rond de 1,5 liter per 100 km ligt – maar dat is alleen haalbaar als je elke dag oplaadt. In de praktijk zul je met een lege accu al snel richting de 7 liter gaan. De CO2-uitstoot is laag, wat fiscaal voordelig is voor bedrijven.

De vanafprijs van € 23.500 voor de instapversie is scherp, maar de als-getest 1.4 TSI met 204 pk zal aanzienlijk duurder zijn. Concurrenten zoals de VW Golf (duurder) en de Peugeot 308 (goedkoper) bieden vergelijkbare techniek. Onderhoud is redelijk geprijsd, maar de hybride componenten kunnen op termijn duur zijn om te vervangen. Banden zijn standaard maatwerk, dus niet goedkoop.