Škoda Superb V6: een wolf in schapenvachten, maar wel een met een enorme kofferbak

De Škoda Superb uit 2013 is geen auto die je omdraait op de parkeerplaats. Het design is keurig, strak en vooral anoniem. Dat is geen kritiek – het is juist de charme van dit model. Hij lijkt op een Passat die wat meer tijd in de sportschool heeft doorgebracht, maar dan zonder de opvallende spierbundels. De proporties kloppen, met een lengte van 4,83 meter en een hoogte van 1,46 meter oogt hij als een klassieke sedan.

Toch zit er een geheim onder die nuchtere huid. De V6-badge op de achterklep is het enige dat verraadt dat hier geen 1.4 TSI onder de motorkap ligt. Het interieur maakt de eerste indruk af: alles ziet er degelijk uit, met materialen die tegen een stootje kunnen. Het is geen designstatement, maar het voelt als een auto die is gebouwd om tien jaar mee te gaan. Precies wat je van Škoda verwacht.

Wat opvalt bij het openen van het portier is de ruimte. Voorin zit je royaal, met een zitpositie die hoog genoeg is voor goed zicht, maar laag genoeg om je sportief te voelen. De eerste indruk is er een van volwassenheid en understatement – en dat is precies de bedoeling.

Op basis van de cijfers – 260 pk, 350 Nm en vierwielaandrijving – mag je verwachten dat deze Superb verrassend snel is. Met een gewicht van 1.629 kg is de verhouding vermogen-gewicht niet extreem, maar de 0-100 in 6,4 seconden is voor een auto van dit formaat meer dan respectabel. De besturing is licht en niet overmatig communicatief, maar wel precies genoeg om je veilig door bochten te loodsen. Dit is geen sportauto, maar een comfortabele reisauto die je niet voor schut zet als je even doorrijdt.

De vierwielaandrijving zorgt voor een enorme hoeveelheid grip, vooral op nat wegdek. Je voelt dat de auto neutraal blijft, zelfs als je wat enthousiaster bent met het gaspedaal. Onderstuur is moeilijk uit te lokken, en dat is geruststellend. De remmen zijn krachtig en goed te doseren, al voelen ze bij hard gebruik wat snel vermoeid – iets wat bij dit gewicht niet ongebruikelijk is.

In de stad voelt de Superb log, maar niet onhandelbaar. De DSG-versnellingsbak (6AT) schakelt soepel, maar soms wat aarzelend bij lage snelheden. Op de snelweg is dit waar de auto thuishoort: stabiel, stil en met een topsnelheid van 249 km/u waar je in Duitsland gebruik van kunt maken. Het is een auto die is gemaakt voor lange ritten, niet voor het uitje naar de supermarkt.

De 3.6-liter V6 is een zeldzaamheid in deze Superb. Met 260 pk en 350 Nm is hij de topmotor van het gamma, maar ook de dorstigste. Het verbruik van 9,3 l/100 km is geen verrassing voor een zescilinder, maar het is wel veel in een tijd waarin de 1.6 TDI het met 4,2 liter doet. De V6 loopt zijdezacht en trekt van laag in de toeren door tot de rode zone, met een geluid dat aangenaam is zonder opdringerig te worden. De 6-traps automaat schakelt vlot, maar mist de scherpte van een moderne DSG.

Voor wie niet per se zes cilinders nodig heeft, is er genoeg keuze. De 2.0 TSI met 200 pk is een prima middenmoot, maar de echte aanrader is de 2.0 TDI met 170 pk. Die combineert een koppel van (geschat) 350 Nm met een verbruik van 4,6 liter – een veel logischere keuze voor dagelijks gebruik. De 1.4 TSI en 1.8 TSI zijn zuiniger maar missen het vermogen voor een auto van dit formaat, zeker met vierwielaandrijving.

De acceleratie van de V6 is indrukwekkend voor een auto die er zo onschuldig uitziet. Met 6,4 seconden naar 100 km/u zet je menig sportieve hatchback opzij, zonder dat je ook maar één tandartsafspraak hoeft te verzetten. Het is een motor die je niet dagelijks nodig hebt, maar die wel een glimlach op je gezicht tovert wanneer je hem wel gebruikt.

De Superb is gebouwd om kilometers te maken, en dat merk je aan alles. De stoelen zijn stevig maar niet hard, met voldoende zijdelingse steun om je ook in bochten op je plek te houden. Voorin is er ruimte genoeg, en ook achterin is het geen straf om plaats te nemen. De vering is aan de comfortabele kant, maar niet zo zacht dat je in bochten overhelt als een cruiseschip. Oneffenheden worden netjes geabsorbeerd, al zijn korte hobbels bij lage snelheid soms wat hoorbaar.

De geluidsisolatie is uitstekend. Bij 130 km/u hoor je vooral wat windgeruis rond de spiegels, maar de motor blijft op de achtergrond – zelfs de V6 is niet opdringerig. Bandengeruis is goed onderdrukt, wat bij een auto met dit gewicht en deze bandenmaat geen sinecure is. Dit is een auto die je na een lange rit fris uitstapt, en dat is het grootste compliment dat je een reisauto kunt geven.

In de stad is de Superb minder op zijn gemak. De wielbasis is lang, wat betekent dat je over hobbels soms een lichte verticale beweging voelt. Ook de draaicirkel is niet bijster klein, dus parkeren vergt wat moeite – maar daar staat tegenover dat de parkeersensoren en camera (indien aanwezig) hun werk goed doen. Kortom: comfortabel op de snelweg, acceptabel in de stad.

Het interieur van de Superb is een schoolvoorbeeld van Duitse degelijkheid, zij het met een Tsjechische knipoog. Alles zit waar je het verwacht, de knoppen hebben een prettige weerstand en de materialen zijn van een niveau dat je in deze prijsklasse niet vaak ziet. Er is veel zacht plastic op de dashboard en de portieren, en de knoppen voor de ventilatie zijn groot en duidelijk. Het is geen designwonder, maar het is functioneel en overzichtelijk.

De ergonomie is bijna perfect. De stoel is in alle richtingen verstelbaar, het stuurwiel heeft voldoende bereik en de instrumenten zijn helder en afleesbaar. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd – het kleurenscherm is klein en de bediening via de draaiknop is wennen. Maar het werkt, en dat is meer dan je van sommige concurrenten kunt zeggen.

Een opvallend detail is het paraplu-vak in de bestuurdersportier, een typische Škoda-quirk die je nergens anders vindt. Ook de afdekluik in de kofferbak is handig: je kunt lang voorwerp vervoeren zonder de achterbank volledig neer te klappen. Het interieur is niet spannend, maar het is wel een plek waar je graag tijd doorbrengt – en dat is uiteindelijk wat telt.

Met een kofferruimte van 595 liter zit de Superb in de top van zijn klasse – beter dan 88% van de concurrenten, volgens onze cijfers. Dat is meer dan genoeg voor een gezin met kinderwagens, golfclubs of een complete Ikea-kast in platte dozen. De achterbank is royaal, met beenruimte die doet denken aan een limousine. Zelfs met drie volwassenen achterin zit je niet met je knieën in je nek, al is de middelste zitplaats wat harder.

Het instappen is makkelijk dankzij de grote portieren en de vrij hoge daklijn. De zichtbaarheid is goed aan de voorkant, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren is niet het favoriete onderdeel van deze auto, maar met parkeersensoren en een achteruitrijcamera (optioneel) kom je een heel eind. De vierwielaandrijving is een pluspunt voor wie regelmatig met een aanhanger of op glad wegdek rijdt, al is de trekkracht niet gespecificeerd.

De Superb is geen MPV, maar hij doet er wel aan denken in termen van ruimte. De TwinDoor-kofferklep – die zowel als sedan- en als hatchbackklep opent – is een geniale oplossing. Je kunt de hele achterklep openen voor grote spullen, of alleen het glas voor kleinere boodschappen. Het is een detail dat je niet bij de concurrentie vindt, en het maakt de Superb praktisch in het dagelijks gebruik.

De technologische uitrusting van de Superb uit 2013 is gedateerd naar moderne maatstaven, maar voor die tijd was het behoorlijk compleet. Het infotainmentsysteem heeft een navigatiesysteem met een 6,5-inch scherm, dat traag reageert maar betrouwbaar werkt. Bluetooth en USB zijn aanwezig, maar Apple CarPlay of Android Auto zul je niet vinden – dat bestond in die tijd nog niet op grote schaal.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane assist waren optioneel, maar de basisveiligheid is goed. De Superb heeft een vijfsterren Euro NCAP-score uit zijn tijd, met airbags en stabiliteitscontrole als standaard. De systemen werken niet opdringerig; ze zijn er om je te helpen, niet om je te betuttelen. Dat is een verademing vergeleken met moderne auto's die constant piepen en trillen.

Wat wel opvalt is de afwezigheid van moderne connectiviteit. Er is geen wifi-hotspot en de app-integratie is beperkt. Maar voor een auto uit deze periode is dat normaal. De echte technologie zit in de aandrijflijn: de V6 met directe injectie en de DSG-versnellingsbak zijn geavanceerd voor hun tijd. Het is een auto die is gebouwd om lang mee te gaan, zonder dat je elk jaar naar de dealer hoeft voor een software-update.

De V6 is dorstig, daar kun je niet omheen. Met een officieel verbruik van 9,3 l/100 km en een CO2-uitstoot van 217 g/km is dit een auto die je in Nederland flink in de belastingen raakt. De wegenbelasting voor deze auto is hoog, en het verbruik in de praktijk zal eerder rond de 10-11 liter liggen als je het vermogen ook daadwerkelijk gebruikt. Voor wie veel rijdt, is dit een dure grap.

De vanafprijs van € 28.507 is voor de basisuitvoering, maar de V6 zat in de duurdere uitrustingsniveaus. In 2013 kostte een V6-uitvoering al snel € 50.000 of meer, dus de prijs-kwaliteitverhouding is alleen interessant als je de auto tweedehands koopt. De onderhoudskosten zijn hoger dan bij een viercilinder: de V6 heeft meer olie nodig, en de bougies vervangen is een prijzige grap. Ook de banden zijn duurder door de grotere maat.

Voor de meeste kopers is de 2.0 TDI met 140 of 170 pk de verstandigere keuze. Met een verbruik van 4,6 l/100 km en een CO2-uitstoot van 119-120 g/km ben je veel goedkoper uit. De TDI is niet zo snel als de V6, maar in het dagelijks verkeer is het verschil klein. De V6 is een nichemodel voor liefhebbers die de kosten voor lief nemen – en die zijn er, maar ze zijn zeldzaam.