Škoda Superb Combi: de stille reus die je niet nodig hebt, maar wél wilt

De Superb Combi is geen auto die je hart sneller laat kloppen. Hij is functioneel, hoekig en vooral ontzettend nuchter. Maar wie goed kijkt, ziet een auto die met zijn lengte van 4,83 meter en scherpe lijnen een zekere présence heeft. Het is geen designicoon, maar wel een auto die precies weet wat hij wil zijn: een ruimtewonder zonder poespas.

Vooral de verhoudingen vallen op. De wielbasis is lang, de overhangen zijn kort, en dat vertaalt zich in een enorme achterbank en kofferbak. Het is geen auto om indruk mee te maken op een feestje, maar wel één die je buren jaloers maakt als ze je zien inladen voor de vakantie. Het is de belichaming van 'meten is weten'.

Het interieur oogt bij eerste aanblik wat saai en donker, maar de opzet is logisch. Alles zit waar je het verwacht, en de materialen voelen degelijk aan, ook al zijn ze niet zacht of luxueus. Het is een auto die zichzelf niet belangrijker voordoet dan hij is, en dat is op zich al verfrissend.

Toch is daar die V6. Die 3.6-liter unit onder de motorkap is een buitenbeentje in dit verder zo pragmatische model. Het is een motor die je hier niet verwacht, en dat maakt de Superb juist weer interessant voor de liefhebber die stiekem toch iets bijzonders wil.

Op basis van de specificaties is de Superb met de 3.6 V6 een interessante paradox. Met 260 pk en 350 Nm, gekoppeld aan een DSG en vierwielaandrijving, sprint hij in 6,5 seconden naar de 100. Dat zijn cijfers die een Golf GTI uit die tijd even laten zweten, maar de Superb doet het zonder enige opwinding. Het is een express-trein, geen achtbaan.

De besturing is zoals je van een grote Škoda uit die periode mag verwachten: voorspelbaar, licht en met weinig feedback. Het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden, maar wel één die je met een gerust hart lange afstanden laat afleggen. De DSG schakelt vloeiend en de 4x4-aandrijving zorgt voor een enorme hoeveelheid grip, vooral in natte omstandigheden.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, en op de snelweg is de Superb een rots in de branding. In bochten voel je wel dat je in een auto van 1.651 kilo zit, maar hij blijft plakken en is nooit onveilig. Het is geen auto die je doet glimlachen op een bergweg, maar wel één die je zonder stress door weer en wind brengt.

De remmen zijn krachtig genoeg voor het gewicht, maar het geheel voelt meer aan als een comfortabele cruiser dan als een sportieve break. Het is de kunst van het weglaten: geen enkele opwinding, maar ook geen enkele fout. En dat is voor veel kopers precies wat ze zoeken.

Het motorengamma van de Superb Combi uit 2013-2015 is een feest van keuze, met maar liefst 14 versies. Van de zuinige 1.6 TDI met 105 pk tot de topversie: de 3.6-liter V6 met 260 pk. Die V6 is een buitenbeentje, een motor die je eerder in een Passat R36 of een Golf R verwacht. Hij loopt zijdezacht, trekt als een trein en klinkt volwassen, maar met een verbruik van 9,3 l/100 km en 217 g/km CO2 is hij verre van zuinig.

De V6 is gekoppeld aan een 6-traps automaat (DSG) en vierwielaandrijving. Die combinatie maakt de Superb razendsnel, maar ook zwaar en dorstig. Het is een auto voor de liefhebber die het allemaal kan waarderen, maar niet voor de rationele koper. De echte aanrader is de 2.0 TDI, die in diverse vermogensvarianten leverbaar is. Met 140 of 170 pk en een gemiddeld verbruik van rond de 4,6 tot 4,7 l/100 km, is dat de motor die bij dit karakter past.

De benzinevarianten 1.4 TSI en 1.8 TSI zijn prima voor wie weinig kilometers maakt, maar de diesels zijn duidelijk de populairste keuze in dit segment. De 1.6 TDI is wat aan de zwakke kant voor deze grote auto, maar de 2.0 TDI biedt de perfecte balans tussen prestaties en efficiëntie. De handgeschakelde 6-bak is prettig en precies, terwijl de DSG in de file een stuk comfortabeler is.

De 0-100-tijd van 6,5 seconden voor de V6 is indrukwekkend, maar de topsnelheid van 249 km/u is vooral theoretisch. Op de Duitse Autobahn zal hij goed meekomen, maar in Nederland is dat vooral een leuke anekdote. De acceleratie van de 2.0 TDI is met circa 9 seconden meer dan voldoende voor dagelijks gebruik.

Comfort is het kernwoord bij de Superb. De stoelen zijn groot, stevig en bieden genoeg steun voor lange ritten. De vering is afgestemd op comfort, wat betekent dat je over slecht asfalt zweeft in plaats van schudt. Het is een auto die gemaakt is om kilometers te verslinden zonder dat je er moe van wordt.

De geluidsisolatie is goed, maar niet uitzonderlijk. De V6 laat bij acceleratie een aangenaam grommend geluid horen, maar op snelheid is het vooral de wind- en bandenruis die op de voorgrond treedt. Het is niet storend, maar ook niet stil zoals in een luxe sedan. Het is het niveau dat je van een degelijke Duitse zakenauto uit die tijd mag verwachten.

Voorin zitten is prettig, maar achterin is het helemaal feest. De beenruimte is gigantisch, zelfs voor volwassenen van boven de 1,90 meter. Je kunt achterin comfortabel drie volwassenen vervoeren, al wordt de middelste positie wat bekneld door de transmissietunnel. Voor lange vakantieritten is dit een van de beste plekken in zijn klasse.

De airconditioning is effectief en de stoelverwarming warmt snel op. Het is geen auto met massagestoelen of geventileerd leer, maar dat is ook niet nodig. De basis is zo goed dat je het luxe niet mist. Het is een auto die je na een rit van 800 kilometer uitstapt alsof je net de deur uitging.

Het interieur van de Superb is functioneel en overzichtelijk, maar mist de flair van sommige concurrenten. De materialen zijn stevig en goed gemonteerd, maar hard en glanzend. Het is geen auto die je met fluwelen handschoenen moet behandelen, maar één die tegen een stootje kan. Dat is ook wel de charme: het is een werkezel, geen pronkstuk.

De ergonomie is uitstekend. Alle knoppen zitten logisch en binnen handbereik, en de bediening is intuïtief. De klimaatregeling werkt goed en de opbergvakken zijn ruim. Wel is het infotainmentsysteem inmiddels gedateerd; de graphics zijn blokkerig en de reactiesnelheid is traag. Het werkt, maar het voelt als een overblijfsel uit een ander tijdperk.

Een van de grootste pluspunten is de slimheid van de details. Denk aan de paraplu in de deur, de ijskrabber in de tankklep en de vele opbergmogelijkheden. Het zijn dit soort doordachte oplossingen die Škoda onderscheiden van het meer serieuze zustermerk Volkswagen. Het laat zien dat de auto is ontworpen door mensen die zelf ook auto rijden.

Het stuurwiel is prettig van formaat en ligt goed in de hand, maar de bedieningstoetsen voelen wat goedkoop aan. De tellerklokken zijn duidelijk afleesbaar, maar het display ertussen is klein en toont weinig informatie. Het is allemaal functioneel, maar niet bijzonder. Voor wie meer wil, is er de optionele Columbus-navigatie, maar die is ook niet meer van deze tijd.

Praktisch is de Superb Combi in superlatieven. Met een kofferbakvolume van 634 liter zit hij in de top 10% van zijn klasse, en dat is te merken. De opening is groot en laag, waardoor laden en lossen een fluitje van een cent is. Met de achterbank neergeklapt ontstaat er een enorm laadruim dat bijna vrachtwagenachtig is.

De achterbank is niet alleen ruim voor benen, maar ook voor schouders en hoofden. Zelfs met drie kinderen achterin is er genoeg ruimte voor iedereen en hun spullen. De deuren openen wijd, wat het instappen vergemakkelijkt. Het is een auto die is gemaakt voor het gezinsleven in al zijn chaotische vormen.

Het zicht naar voren en opzij is goed, maar naar achteren is het wat beperkt door de hoge gordellijn en de dikke C-stijlen. Parkeren is door de lengte van 4,83 meter geen pretje, maar met parkeersensoren en een achteruitrijcamera is het goed te doen. De draaicirkel is met 11,2 meter aan de ruime kant, wat in de stad soms lastig is.

De vierwielaandrijving van de V6 is een pré voor wie met een caravan of aanhanger rijdt. Het trekt de auto stabiel en zelfverzekerd, zelfs op nat wegdek. Maar ook de voorwielaangedreven versies zijn prima in staat om het vermogen op de weg te krijgen. Het is een auto die je niet snel voor verrassingen stelt.

Het technologieniveau van de Superb uit 2013-2015 is gedateerd, maar dat is geen ramp. De basis is degelijk: ABS, ESC, meerdere airbags en een vermoeidheidsherkenner die zijn werk doet. De rijassistentiesystemen zijn echter beperkt. Adaptive cruise control was optioneel en werkt zoals je van die periode mag verwachten: het houdt afstand, maar reageert soms abrupt.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt. Het is traag, de kaarten zijn verouderd en de bediening is niet intuïtief. Het is beter om je smartphone te gebruiken voor navigatie en muziek, al is de Bluetooth-verbinding niet altijd even stabiel. Het is een systeem dat je negeert, niet één dat je gebruikt.

De V6 heeft wel een aantal leuke snufjes, zoals een elektrische achterklep en keyless entry, maar die zijn optioneel. Het is geen auto die vol zit met technologie, maar het is ook geen auto die je dat laat missen. Het is de technologie die je nodig hebt, niet de technologie die je wil.

De bi-xenon koplampen die optioneel waren, doen het nog steeds goed en bieden een uitstekende verlichting. De LED-dagrijverlichting is een fijne toevoeging. Het is geen feest van innovatie, maar wel een auto die je veilig en comfortabel van A naar B brengt zonder gedoe.

Het verbruik is sterk afhankelijk van de gekozen motor. De 1.6 TDI is met 4,3 tot 4,6 l/100 km de zuinigste, terwijl de 2.0 TDI rond de 4,6 tot 5,2 l/100 km noteert. De benzineversies zijn dorstiger, met de 1.4 TSI op 6,1 l/100 km en de 1.8 TSI op 6,9 tot 7,1 l/100 km. De 3.6 V6 is met 9,3 l/100 km de grote uitschieter naar boven.

De CO2-uitstoot varieert van 113 g/km voor de zuinigste diesel tot 217 g/km voor de V6. Dat betekent dat de V6 in Nederland in een hogere bijtellingsklasse valt, wat hem voor zakelijke rijders onaantrekkelijk maakt. Voor particulieren is het vooral een kwestie van portemonnee: een verbruik van 1 op 10,8 is geen pretje.

De onderhoudskosten zijn voor Škoda-doorgaans redelijk, maar de V6 is een complexe machine met vierwielaandrijving en een DSG. Die kunnen op termijn duur uitvallen als ze niet goed zijn onderhouden. De 2.0 TDI is een stuk eenvoudiger en daardoor goedkoper in het onderhoud. Het is een auto die je beter met een onderhoudshistorie kunt kopen.

De wegenbelasting is voor de V6 fors, vooral door het hoge gewicht en de CO2-uitstoot. De diesels zijn iets voordeliger, maar ook zij zijn niet goedkoop. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar wel voor wie veel kilometers maakt en comfort belangrijk vindt. De afschrijving is inmiddels stabiel, wat hem een interessante tweedehandskeuze maakt.