Brabus cabrio: een grap van 102 pk die je serieus moet nemen

Met 2,69 meter lengte is dit de kleinste cabrio die je voor serieus geld kunt kopen. De Brabus-uitvoering gooit er nog een schepje bovenop met een agressievere bumper en aparte wielen, waardoor hij eruitziet als een boze teckel die denkt dat hij een Duitse herder is. Dat contrast is precies de charme: dit is een auto die je niet serieus kunt nemen, maar die zichzelf wel héél serieus neemt.

Het formaat is opvallender dan welk designelement dan ook. Naast een Nissan CrossCabriolet of Opel Cascada lijkt hij een speelgoedautootje, maar juist die disproportie maakt hem onweerstaanbaar eigenwijs. De cabriokap is elektrisch en klapt in enkele seconden weg, waarna je in een kuipje zit dat meer wegheeft van een zonnebed op wielen dan van een echte auto.

Met een wielbasis van 1,87 meter en een gewicht van 810 kg belooft dit een go-kart-ervaring te worden, en de specificaties ondersteunen dat beeld. Achterwielaandrijving op dit formaat is zeldzaam en zorgt voor een speels karakter, al moet je met 147 Nm koppel geen driftauto verwachten. De korte wielbasis betekent wel dat je over hobbels goed moet opletten; de achteras zal vermoedelijk snel onrustig worden.

De besturing is elektrisch en zal in de stad vermoedelijk licht genoeg zijn om met één vinger te draaien. Op de snelweg is het een ander verhaal: met 154 km/u topsnelheid zit je dicht bij het maximum, en zijwindgevoeligheid is bij dit formaat onvermijdelijk. Dit is een auto voor de stad, niet voor de reis naar Zuid-Frankrijk.

De 1.0-liter driecilinder met 102 pk is de enige motor in deze Brabus-uitvoering, en met 810 kg aan gewicht is de verhouding gunstig. De 0-100-sprint van 8,9 seconden is respectabel voor een auto van dit formaat, al wordt hij door vrijwel elke moderne stadsauto verslagen. De koppelcurve van 147 Nm zal vermoedelijk pieken rond de 2500-3500 toeren, waar de driecilinder zijn beste werk doet.

De vijftrapsautomaat is een zwak punt. Die is traag in de reactie en schakelt niet altijd logisch. Handmatig schakelen via de flippers is een optie, maar dan moet je wel geduld hebben. Het motorgeluid is typisch driecilinder: een licht schurend, karaktervol geluid dat bij sportief gebruik best vermakelijk is. Een handgeschakelde versie had dit een stuk leuker gemaakt, maar die is er niet in deze Brabus.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een auto die korter is dan 2,7 meter. De korte wielbasis zorgt ervoor dat elk hobbeltje in het wegdek wordt doorgegeven, en met de cabrio-verstevigingen zal de koets vermoedelijk niet de stijfheid hebben van een gesloten fortwo. Op lange ritten wordt dat vermoeiend, maar in de stad is het prima te doen.

De stoelen zijn verrassend goed voor dit formaat, met voldoende zijdelingse steun om je op je plek te houden in bochten. Geluidsisolatie is een woord dat de ingenieurs van Smart vermoedelijk niet kennen; met de kap dicht hoor je de wind, de motor en de banden. Met de kap open is het natuurlijk een feestje, maar bij snelwegvaart wordt communiceren een uitdaging.

Het interieur is een mengelmoes van speels design en goedkope materialen. De ronde ventilatieroosters en de grote tellerpartij zijn typisch Smart, maar het plastic is hard en kraakt bij aanraking. De Brabus-uitvoering voegt wat sportieve accenten toe, maar dit blijft een auto die qua afwerking een klasse onder de concurrentie scoort.

De ergonomie is eenvoudig: alles ligt binnen handbereik, al is het een zoektocht naar de juiste knop voor het bedienen van de ramen. Die zitten op een onlogische plek op de middenconsole, net als in de eerste generatie. Het is wennen, maar na een week weet je het wel. De digitale tellerpartij is duidelijk afleesbaar, al had de weergave van het verbruik best wat subtieler gemogen.

Met een kofferruimte van 221 liter is dit een van de weinige cabrio's waar je daadwerkelijk iets kunt meenemen. Twee weekendtassen passen erin, al moet je wel slim inpakken. De achterbank is natuurlijk een grap: die is er niet. Dit is een tweezitter, en dat moet je weten voordat je instapt.

Parkeren is het grote voordeel van dit formaat. Je kunt dwars op een parkeerplek staan, in een parkeergarage waar geen andere auto past, en de draaicirkel zal vermoedelijk kleiner zijn dan die van een bus. Het instappen is laag en vereist enige lenigheid, vooral met de kap dicht. Het zicht rondom is goed, al is de achteruitkijkspiegel klein en zie je weinig door het kleine achterraampje.

De technologische snufjes zijn beperkt en gedateerd. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag, maar voor een auto uit 2012 is dat normaal. Bluetooth en een USB-aansluiting zijn aanwezig, maar verwacht geen Apple CarPlay of Android Auto. Het systeem voelt aan als een aftermarket-radio die in een dashboard is geperst.

Rijassistentie is minimaal: ABS en ESP zijn er, maar dat was in 2012 al standaard. De Brabus heeft wel een sportmodus die de gaspedaalrespons verscherpt, maar het effect is subtiel. De echte technologische hoogstandjes zitten in de carrosserie: het verstevigde dak en de rolbeugels zijn knap ontworpen voor een auto van dit formaat.

Met een officieel verbruik van 5,2 l/100 km en een CO2-uitstoot van 119 g/km scoort deze Smart verrassend goed voor een Brabus. In de praktijk zal je met sportief rijden eerder rond de 6,5 liter uitkomen, maar dat is nog steeds netjes. De kleine tank van 33 liter betekent wel dat je vaak bij het station staat, maar met dit formaat is dat geen straf.

De aanschafprijs is het grote struikelblok. Brabus-toeslag is niet goedkoop, en voor dat geld koop je een veel snellere en praktischere Opel Cascada. Wel is de Smart zuinig en goedkoop in de wegenbelasting, en het onderhoud is voor een Brabus verrassend betaalbaar. Verzekeren is echter een ander verhaal: dit is een auto die jongeren aantrekt, en dat merk je aan de premie.