Suzuki Jimny: een icoon dat je niet koopt met je verstand

De Jimny ziet eruit als een klein scheermesje dat per ongeluk is opgeblazen. Hij is amper 3,5 meter lang en toch 1,7 meter hoog, met een bijna verticale voorruit en een grille die je grootmoeder nog zou herkennen. Dit is geen auto die zich aanpast aan de tijd; dit is een auto die doet alsof 1998 nog steeds actueel is. En dat heeft een zekere charme, zolang je niet te hard nadenkt.

De hard-top versie oogt wat meer als een echte auto dan de cabrio, maar de proporties blijven komisch. Hij staat hoog op zijn wielen, met grote overhangen voor en achter die op de weg vooral voor extra wiebeligheid zorgen. De plastic bumpers en de simpele lak maken duidelijk: dit is geen designobject, dit is gereedschap. Maar zoals bij een goede Leica-camera: het werkt, en dat zie je.

Op basis van de cijfers hoef je geen wonderen te verwachten. Met 84 pk en 1.105 kg heeft de Jimny een vermogen-gewichtsverhouding die je niet snel zal doen vergeten dat je in een terreinwagen zit. De acceleratie van 17,2 seconden naar 100 km/u is niet eens een prestatie, het is een meditatieoefening. Je plant inhaalmanoeuvres alsof je een schip door een sluis manoeuvreert.

De vierwielaandrijving is het echte verhaal. Met een lage gearing en een starre achteras is de Jimny in het terrein waarschijnlijk onaantastbaar, maar op asfalt vertaalt dat zich in een stuiterende achterkant en een besturing die aanvoelt alsof je een boodschappenkarretje met een lek wiel duwt. De 4AT-automaat zal het geheel nog wat verder verzachten, maar ook niet redden. Op de snelweg is hij luid, onrustig en vooral traag.

De 1.3 DOHC-motor is een ouwe bekende, en niet omdat hij zo goed is. Met 84 pk en 110 Nm moet hij 1.105 kilogram voortbewegen, en dat doet hij met tegenzin. De handgeschakelde 5MT-versie is met 7,1 l/100 km en 162 g/km CO2 marginaal beter dan de 4AT (7,3 l/100 km en 167 g/km), maar beide zijn dorstig voor zo'n kleine auto. De acceleratie van 17,2 seconden in de automaat zegt genoeg: je kunt sneller naar de supermarkt lopen.

De motor is wel robuust en eenvoudig te onderhouden, wat hem in het terrein een zegen maakt. Maar op de weg voelt hij zich vooral moe. De topsnelheid van 135 km/u is theoretisch, want bij 120 km/u draait de motor al op toeren dat je gesprekken moet overstemmen. De benchmarkcijfers bevestigen: qua vermogen, koppel en acceleratie scoort de Jimny in de onderste regionen van zijn klasse. Alleen het leeggewicht is hoger dan 93% van de concurrentie, wat bij een terreinwagen logisch is, maar op de weg vooral een nadeel blijkt.

De stoelen zijn recht, dun en bieden weinig steun. Na een uur rijden voel je elke rib. De vering is afgestemd op offroad-gebruik, wat betekent dat je op de snelweg het gevoel hebt dat de auto onafhankelijk van de weg beweegt. Het is niet oncomfortabel op een hobbelige bospaadjes, maar op asfalt is het een constante strijd tegen de elementen.

De geluidsisolatie is vrijwel afwezig. Windruis bij 100 km/u is aanwezig, maar het motorgeluid bij 120 km/u overstemt alles. De Jimny is dus vooral een auto voor korte ritten of voor terrein waar snelheid geen rol speelt. Voor lange ritten is hij niet gemaakt, en dat merk je aan alles.

Het interieur is een ode aan de jaren '90. Harde plastics, een simpel dashboard en knoppen die je blind kunt bedienen, omdat er gewoon niet veel is. Dat heeft ook een voordeel: het is functioneel en waterafstotend, mocht je met modderlaarzen instappen. De materialen zijn niet premium, maar ze zijn wel gemaakt om tegen een stootje te kunnen.

De ergonomie is logisch, maar de afwerking is primitief. Er is geen franje, geen verborgen opbergvakken voor je telefoon, geen draadloos opladen. Het infotainment is, als het er al is, hopeloos verouderd. Maar dat is niet waar je een Jimny voor koopt. Je koopt hem voor de eenvoud, en die krijg je in overvloed.

De kofferbak is met 113 liter bijna een grap. Dat is minder dan een boodschappentas. Met de achterbank neergeklapt wordt het beter, maar dan zit je met de bank die je zelf moet demonteren. De achterbank zelf is recht en biedt weinig beenruimte, dus kinderen of kleine honden zijn de enige passagiers die zich daar comfortabel voelen.

Instappen is hoog, maar de deuren zijn klein en het instappen vergt enige lenigheid. Het zicht rondom is uitstekend dankzij de hoge zit en de grote ramen, wat parkeren vergemakkelijkt. Maar met een lengte van 3,5 meter en een draaicirkel die klein is, is parkeren in de stad geen probleem — als je de snelheid maar niet nodig hebt om ergens te komen.

De Jimny is technologisch een fossiel. Rijassistentie is beperkt tot ABS en waarschijnlijk airbags, maar vergeet adaptieve cruisecontrol, lane assist of noodremassistentie. Het infotainment is, als het aanwezig is, basis en traag. Dit is geen auto voor wie moderne snufjes wil; dit is een auto die je koopt omdat je geen snufjes wilt.

Maar er is één technologisch hoogstandje: het vierwielaandrijvingssysteem. Met een reductiebak en een sperrend differentieel is de Jimny in staat om dingen te doen die moderne crossovers alleen in hun dromen kunnen. De techniek is ouderwets, maar juist daardoor betrouwbaar en voorspelbaar. In het terrein is dit de beste technologie die je kunt krijgen: geen elektronica die in de weg zit.

Met een officieel verbruik van 7,1 tot 7,3 l/100 km is de Jimny geen zuinigheidskampioen. In de praktijk zal dat al snel richting de 8 liter gaan, zeker als je de 4AT neemt. De CO2-uitstoot van 162-167 g/km is hoog voor een kleine auto, wat betekent dat je in België waarschijnlijk een aardige belasting betaalt.

De prijs van een nieuwe Jimny is fors voor wat je krijgt, maar de restwaarde is extreem hoog omdat het een icoon is. Onderhoud is goedkoop dankzij de eenvoudige techniek, maar je moet rekening houden met banden die sneller slijten door het hoge gewicht en de offroad-oriëntatie. Als je hem gebruikt waarvoor hij gemaakt is, zijn de kosten te rechtvaardigen. Als je hem alleen voor woon-werk gebruikt, is het een dure grap.