Toyota Agya: klein, eerlijk en hopeloos traag

Met een lengte van 3.599 mm is de Agya een van de kleinste auto's die je kunt kopen. De hoge daklijn en korte overhangen doen denken aan een doorsnee Japanse kei-car, maar dan net iets groter. Het design is niet bepaald spannend – het lijkt alsof Toyota de ontwerpers de opdracht gaf om 'gewoon een auto' te maken en daarna naar huis stuurde.

Toch heeft de Agya wel iets eerlijks. Hij schreeuwt niet om aandacht, maar staat ook niet voor schut. De 15-inch wielen (als ze er al onder zitten) en de strakke lijnen maken dat hij er van buiten prima uitziet, zeker in vergelijking met sommige Europese concurrenten uit dezelfde periode. Het is geen auto waar je verliefd op wordt, maar wel een waar je geen hekel aan krijgt.

Op basis van de cijfers – 65 pk en een gewicht dat waarschijnlijk rond de 900 kg ligt – kun je verwachten dat de Agya zich in de stad redelijk wendbaar voelt. De elektrische stuurbekrachtiging is licht en de draaicirkel is klein, wat parkeren tot een eitje maakt. Maar zodra je de snelweg op moet, zul je merken dat het vermogen ver te zoeken is. De 1.0-liter driecilinder moet hard werken om de auto op snelheid te houden, en dat hoor je.

De vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, gezien het doel van de auto, maar met zo'n korte wielbasis zal hij op oneffen wegen al snel gaan hobbelen. In bochten helt de carrosserie behoorlijk, en de banden – waarschijnlijk smalle exemplaren – bieden weinig grip. Het is geen auto die uitnodigt tot sportief rijden, en dat is ook niet waar hij voor bedoeld is. Hij is voorspelbaar en veilig, meer niet.

De 1.0-liter benzinemotor levert 65 pk en 91 Nm koppel. Dat zijn cijfers die je in het slechtste percentiel van vergelijkbare auto's uit die periode plaatsen – beter dan slechts 1% van de concurrentie. Om dat in perspectief te plaatsen: een gemiddelde stadsauto uit die tijd had al snel 70 tot 90 pk. De Agya is dus niet gewoon traag, hij is op papier een van de traagste in zijn klasse.

Er zijn twee versies: een handgeschakelde 5-versnellingsbak en een 4-traps automaat. De handbak is waarschijnlijk de beste keuze, want met een automaat met maar vier verzetten moet de motor nog harder toeren. De acceleratie van 0-100 km/u zal ergens rond de 15 seconden liggen – als je het al haalt op een helling. Op de snelweg is de Agya geen pretje: bij 120 km/u draait de motor waarschijnlijk rond de 4.000 toeren, met een constant geraas als gevolg.

De stoelen van de Agya zijn dun maar niet oncomfortabel, zeker voor korte ritten. De zithouding is hoog en rechtop, wat een goed overzicht geeft. Maar de beenruimte is beperkt, en lange mensen zullen al snel hun knieën tegen het dashboard of de deur voelen. Het is een auto die duidelijk is ontworpen voor de stad, niet voor lange reizen.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Agya. Wind- en bandengeruis dringen gemakkelijk door, en de motor is bij acceleratie duidelijk aanwezig. Op de snelweg is het geen auto waar je een gesprek kunt voeren zonder je stem te verheffen. In de stad valt het mee, maar zodra je harder gaat dan 80 km/u, wordt het lawaai een factor van belang.

Het interieur van de Agya is functioneel en sober. Het harde plastic domineert, maar de afwerking is netjes – geen scherpe randen of losse panelen. Het dashboard is overzichtelijk, met grote, duidelijke meters en eenvoudige bedieningselementen. Het voelt niet premium, maar het is ook niet gênant.

Er is een opvallend detail: de Agya heeft een aantal knoppen die je in duurdere auto's zou verwachten, zoals elektrische ramen en centrale vergrendeling, maar ze voelen goedkoop aan. Het infotainmentsysteem, als het er al is, is eenvoudig en reageert traag. Maar voor een auto die vooral als budgetvervoer is bedoeld, is het allemaal acceptabel. Je krijgt waar je voor betaalt, en dat is hier niet veel.

Met een lengte van 3.599 mm is de Agya ideaal voor de stad: je kunt overal parkeren en door nauwe straatjes manoeuvreren. De achterbank is echter krap – twee volwassenen passen er alleen als de voorstoelen ver naar voren staan. De kofferbak is met 200 liter klein, maar de achterbank kan neergeklapt worden voor meer ruimte.

De instap is hoog genoeg, maar de achterdeuren zijn klein en de opening is smal, wat het lastig maakt om kinderen in een kinderstoel te zetten. Het zicht rondom is goed, mede dankzij de hoge daklijn en de dunne stijlen. Parkeersensoren zijn niet eens nodig – je kunt de achterkant bijna voelen. Maar wees gewaarschuwd: de Agya is niet ontworpen voor het vervoeren van grote personen of veel bagage.

Op technologiegebied is de Agya niet meer van deze tijd. Hij werd geïntroduceerd in 2012 en is sindsdien nauwelijks bijgewerkt. Verwacht geen geavanceerde rijhulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol of noodremassistentie – die zijn er niet, of alleen in de duurste uitvoeringen. De basisveiligheid is aanwezig, maar meer ook niet.

Het infotainmentsysteem, als je dat zo mag noemen, bestaat uit een eenvoudige radio met bluetooth. Dat is het wel. Er is geen navigatie, geen smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto, en de bediening gaat via een klein scherm of knoppen die niet altijd logisch reageren. Voor wie moderne technologie belangrijk vindt, is dit een reden om verder te kijken.

Het officiële verbruik van de Agya is niet gespecificeerd in onze gegevens, maar op basis van de motor en het gewicht kun je een verbruik van rond de 1 op 20 verwachten. Dat is zuinig, maar niet uitzonderlijk voor een auto van dit formaat. De CO2-uitstoot zal laag zijn, wat gunstig is voor de wegenbelasting in sommige landen.

De prijs van de Agya is laag, maar de afschrijving is ook aanzienlijk – Toyota's zijn niet zo waardevast als ze ooit waren. De onderhoudskosten zijn naar verwachting laag, dankzij de eenvoudige techniek en het betrouwbare merk. Maar houd rekening met de automaatversie: die is minder zuinig en kan duurder zijn in onderhoud. Wie kiest voor de handgeschakelde versie, doet zichzelf een plezier.