Toyota GT 86: een zeldzame, pure achterwielaandrijver die je met je handen en voeten moet besturen

De Toyota GT 86 is een auto die je niet snel vergeet, al is het vooral door wat hij níét doet. Geen enorme grille, geen overdreven vleugels, geen nep-luchtgaten. Hij staat laag, breed en kort op zijn wielen, met een daklijn die doet denken aan een coupé uit de jaren negentig. De proporties kloppen, en dat is zeldzaam in een tijd waarin elke sportauto een SUV wil zijn.

Het interieur is minder feestelijk. Veel hard plastic, eenvoudige instrumenten en een stuurwiel dat vooral functioneel is. Maar dat past bij de filosofie: dit is geen auto om in te pronken, maar om in te rijden. De lage zitpositie en de dunne A-stijlen geven je meteen het gevoel dat je in een echte sportauto zit, niet in een veredelde gezinsbak.

Op basis van de cijfers – 208 pk, 212 Nm en een leeggewicht van 1.258 kg – is de GT 86 geen raket. Maar het gaat hier niet om cijfers, het gaat om de manier waarop de auto reageert. Met een gewicht dat beter is dan 84% van de concurrentie, voelt hij vermoedelijk licht en wendbaar aan, precies zoals een sportcoupé hoort te zijn. De achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt (dankzij de boxermotor) beloven een speels bochtgedrag.

De besturing is vermoedelijk direct en communicatief, zoals je van dit merk mag verwachten. De automaat met 6 versnellingen is niet de eerste keuze, maar de handbak is waarschijnlijk een feestje: kort, precies en met een koppeling die je zelf laat schakelen. In de stad is de auto vermoedelijk wat stug, maar op een bochtige B-weg komt hij tot leven. Remmen zijn krachtig genoeg, al moet je ze hard gebruiken om de 1.258 kg tot stilstand te brengen.

De 2.0-liter boxermotor is het hart van de GT 86. Met 208 pk en 212 Nm is hij niet indrukwekkend op papier – het koppel is beter dan slechts 20% van de concurrentie – maar het vermogen is beter dan 64%. Dat betekent dat je hem hoog in de toeren moet houden om eruit te halen wat erin zit. Dat is geen straf, want een atmosferische boxermotor die gretig toeren maakt, is een zeldzaamheid in deze tijd van turbomotoren.

De automaat schakelt vermoedelijk vlot, maar de handbak is de enige echte keuze. Hij is niet alleen sneller, maar ook zuiniger: 8,7 l/100 km voor de automaat tegenover 9,8 l/100 km voor de handbak. Dat is een interessant detail – meestal is de automaat juist dorstiger. De acceleratie zal niet overweldigend zijn, maar het gaat hier om het gevoel, niet om de cijfers. Wie een echte raket wil, moet elders kijken.

De GT 86 is geen auto voor lange ritten, maar dat weet je van tevoren. De stoelen zijn sportief en bieden vermoedelijk goede zijdelingse steun, maar ze zijn hard en niet elektrisch verstelbaar. De vering is stug, wat op slechte wegen voor een onrustig rijgedrag zorgt, maar op een circuit of een glad asfaltweg is het precies goed.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt – je hoort de motor, de banden en de wind. Maar dat hoort bij een sportauto. In de stad is de auto vermoedelijk vermoeiend door de stugge vering en de lage zit, maar op de snelweg valt het mee zolang je onder de 130 km/u blijft. Voor een weekendje weg is hij prima, maar voor dagelijks woon-werkverkeer zou ik een andere keuze maken.

Het interieur van de GT 86 is functioneel, maar sober. Veel hard plastic, eenvoudige bedieningselementen en een infotainmentsysteem dat niet veel voorstelt. Maar er zijn ook slimme details, zoals de drie wijzerplaten die je doen denken aan een vliegtuigcockpit. De stoelen zijn laag geplaatst, wat een sportief gevoel geeft, maar het in- en uitstappen is niet eenvoudig – je moet echt laag duiken.

De materialen zijn niet premium, maar ze voelen degelijk aan. De afwerking is netjes, met gelijke kieren en geen kraakgeluiden. De knoppen zijn logisch gerangschikt, al is het touchscreen niet het snelste systeem. Maar je koopt deze auto niet voor het infotainment, je koopt hem voor het rijgedrag. En dat is duidelijk.

De kofferbak van de GT 86 is met 195 liter belachelijk klein – beter dan slechts 4% van de concurrentie. Een paar boodschappen of een weekendtas past er net in, maar vergeet de golfclubs of een kinderwagen. De achterbank is ook meer een suggestie dan een zitplaats; volwassenen passen er alleen als je je benen afzaagt.

Het zicht naar voren is goed dankzij de dunne A-stijlen, maar naar achteren is het beperkt door de hoge schouderlijn en de kleine achterruit. Parkeren is niet eenvoudig, maar met parkeersensoren en een achteruitrijcamera (als die erop zit) is het te doen. De instap is laag, wat voor oudere mensen een probleem kan zijn, maar voor de doelgroep is dat juist goed.

De GT 86 is niet de auto voor technologieliefhebbers. Het infotainmentsysteem is simpel, met een klein scherm en niet veel connectiviteit. Geen Apple CarPlay of Android Auto, geen head-up display, geen adaptieve cruisecontrol. Dat is misschien een minpunt, maar het houdt de auto ook licht en eenvoudig.

De rijassistentie is minimaal – wat eigenlijk een pluspunt is voor de purist. Geen waarschuwingssystemen die je lastigvallen, geen lane-assist die aan het stuur trekt. Je moet zelf opletten, en dat is precies wat de GT 86 wil. Voor wie moderne technologie belangrijk vindt, is dit niet de juiste auto, maar voor wie puurheid zoekt, is dit een zegen.

Het officiële verbruik van de GT 86 met automaat is 8,7 l/100 km, wat beter is dan 15% van de concurrentie. Dat is niet zuinig, maar voor een sportauto met 208 pk is het acceptabel. De handbak is met 9,8 l/100 km nog dorstiger, wat opvallend is – meestal is de automaat juist zuiniger. In de praktijk zul je vermoedelijk dichter bij de 10 liter zitten als je het gaspedaal vaker indrukt.

De prijs van de GT 86 is relatief scherp voor een sportcoupé, maar de onderhoudskosten kunnen hoog zijn, vooral als je de auto op het circuit gebruikt. Banden slijten snel, en de boxermotor heeft specifieke zorg nodig. Maar als je de auto netjes onderhoudt, is hij vermoedelijk betrouwbaar – Toyota staat bekend om zijn degelijkheid. De verzekering is wel duur, want dit is een auto die uitnodigt tot onverantwoord rijgedrag.