HiLux Double Cab: onverwoestbaar, maar de cijfers liegen er niet om

De HiLux Double Cab ziet er precies zo uit als een pick-up hoort te zijn: hoekig, hoog en met een houding van 'kom maar op'. Met zijn 5,33 meter lengte en 1,85 meter breedte is hij een blikvanger, maar niet op een elegante manier – het is meer een statement van bruikbaarheid. De grote grille en de hoge neus geven hem een stoere uitstraling, al is het design inmiddels wat gedateerd. Het interieur dat je bij het instappen ziet, is functioneel maar weinig inspirerend; harde kunststoffen en een simpele opzet overheersen. Toch voelt het solide aan, alsof het tegen een stootje kan. En dat is precies wat je van een HiLux verwacht.

Achter het stuur voel je direct dat je in een vrachtwagentje zit: je zit hoog, het stuur is licht maar niet communicatief, en de achteras klappert onafhankelijk over hobbels. De vering is afgestemd op belading, dus onbeladen is de achterkant nerveus en springerig. In de stad is de HiLux met zijn grote draaicirkel en 2.045 kg gewicht geen pretje; parkeren is een sport op zich. Op de snelweg is hij stabiel, maar de windgevoeligheid en het weinige comfort maken lange ritten vermoeiend. De remmen doen hun werk, maar je moet vroeg anticiperen gezien het gewicht. Kortom: dit is geen auto voor de liefhebber van rijplezier, maar een werktuig dat zijn werk doet.

De 2.4 D-4D dieselmotor met 150 pk en 400 Nm koppel is geen krachtpatser – dat blijkt wel uit de acceleratie van 12,8 seconden naar 100 km/u en een topsnelheid van 171 km/u, waarmee hij tot de langzaamste 5% van zijn klasse behoort. Maar koppel is belangrijker dan pk's in een pick-up, en met 400 Nm trekt hij moeiteloos zware lasten. De 6-traps automaat schakelt vloeiend, maar reageert soms traag op kick-down. De handgeschakelde versie is directer, maar de automaat is comfortabeler in het dagelijks gebruik. Toyota biedt ook een 2.7-liter benzinemotor met 166 pk, maar die is vooral geschikt voor wie weinig kilometers maakt en geen diesel wil. Voor zwaar trekwerk is de diesel echter de enige logische keuze.

Comfort is niet het sterkste punt van de HiLux. De bladveren achter zorgen voor een stugge rit, vooral onbeladen. Op oneffen wegen hobbelt de achterkant, en passagiers achterin worden flink door elkaar geschud. De stoelen voorin zijn redelijk, maar bieden weinig zijdelingse steun en zijn aan de harde kant. Geluidsisolatie is matig: je hoort de dieselmotor duidelijk, vooral bij acceleratie, en windgeruis is aanwezig bij snelwegvaart. Voor korte ritten naar de bouwplaats is het prima, maar voor een lange vakantierit met het gezin zou ik een andere auto kiezen. De HiLux is gebouwd om te werken, niet om te verwennen.

Het interieur van de HiLux is functioneel maar sober. Harde kunststoffen domineren, en de afwerking is degelijk maar niet premium. De bediening is logisch: grote knoppen en duidelijke tellers, geen onnodige poespas. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag, maar doet wat het moet doen. Opvallend is de enorme hoeveelheid opbergruimte: je kunt overal spullen kwijt, van de grote deurvakken tot het handschoenenkastje. De stoelverstelling is handmatig, wat in deze prijsklasse wat karig is. Maar ja, dit is een pick-up, geen luxe sedan. Wie op zoek is naar een mooi afgewerkt interieur, moet elders kijken.

De HiLux Double Cab is een meester in praktisch gebruik. De laadbak biedt 1.127 liter ruimte – beter dan 98% van zijn concurrenten – en kan zware lasten aan. Achterin is de ruimte voor passagiers redelijk, maar de zitpositie is rechtop en het hoofdraken van het dak is voor langere mensen een risico. Instappen vereist een klim, vooral achterin, en de hoge laadrand maakt het laden zwaar. Het zicht rondom is goed, maar de achteruitrijcamera is essentieel vanwege de beperkte zichtbaarheid van de laadbak. Parkeren is een uitdaging vanwege de lengte, maar met sensoren en camera is het te doen. Kortom: voor werk is het ideaal, voor dagelijks gebruik minder.

Toyota staat bekend om zijn betrouwbaarheid, maar op technologisch gebied loopt de HiLux niet voorop. Het infotainmentsysteem is verouderd, met kleine schermen en trage reacties. Apple CarPlay en Android Auto zijn beschikbaar, maar de interface voelt niet modern aan. De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistent, werken naar behoren maar zijn niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. De veiligheidssystemen zijn compleet, maar sommige functies, zoals de dodehoekmonitor, zijn niet standaard. Voor een auto uit dit segment is het voldoende, maar verwacht geen technologisch hoogstandje. Toyota richt zich meer op duurzaamheid en eenvoud dan op innovatie.

Met een officieel verbruik van 7,8 l/100 km en een CO2-uitstoot van 204 g/km is de HiLux niet zuinig te noemen – hij scoort slechter dan 71% van zijn concurrenten op verbruik. In de praktijk zul je met een zware lading of aanhanger al snel boven de 10 liter uitkomen. De onderhoudskosten zijn over het algemeen laag dankzij de betrouwbaarheid van Toyota, maar de banden zijn groot en duur, en de oliestelheid is hoger dan bij een gewone auto. De wegenbelasting is hoog vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot. Voor wie de HiLux zakelijk gebruikt, zijn er fiscale voordelen, maar particulier betaal je flink. Kortom: goedkoop in onderhoud, duur in gebruik.