Toyota Mirai: waterstofauto met een houdbaarheidsdatum

De Toyota Mirai ziet er opvallend uit, maar niet per se mooi. De enorme grille en de scherpe lijnen maken hem futuristisch, maar ook een beetje overdreven. Het is een auto die duidelijk wil laten zien dat hij anders is, en dat kan best aantrekkelijk zijn voor wie een statement wil maken. De proporties zijn die van een grote sedan: bijna 4,9 meter lang, laag en breed. Het interieur oogt in eerste instantie netjes, maar bij nadere inspectie voelt het niet als een auto van bijna tachtigduizend euro. Er is veel hard plastic en het geheel oogt wat ouderwets, zeker vergeleken met de concurrentie uit die periode.

Met 155 pk en een leeggewicht van 1.850 kg is de Mirai geen sportieveling. De acceleratie van 9,3 seconden naar 100 km/u is traag voor een elektrische auto, maar dat is niet het hele verhaal. Het koppel van 335 Nm staat er meteen, dus in de stad voelt hij redelijk vlot aan. Het onderstel is vooral op comfort gericht, en dat merk je: oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in bochten helt de carrosserie behoorlijk. De besturing is licht en precies genoeg, maar mist gevoel. Op de snelweg is de Mirai stabiel en stil, maar de topsnelheid van 179 km/u is aan de lage kant voor een auto in dit segment.

De Mirai is geen gewone EV: hij rijdt op waterstof en een brandstofcel die elektriciteit opwekt. De enige motorversie levert 155 pk en 335 Nm, wat in de praktijk voldoende is voor normaal rijgedrag, maar niet voor meer. Het vermogen is beter dan 43% van de concurrentie, maar het gewicht van 1.850 kg maakt dat je dat niet echt voelt. De acceleratie van 9,3 seconden is beter dan 41% van de concurrentie, maar dat is vooral omdat veel concurrenten SUV's of zwaardere auto's zijn. De topsnelheid van 179 km/u is ronduit teleurstellend: beter dan slechts 12% van de concurrentie. Het is geen auto voor snelwegritten met hoge snelheden, maar dat is ook niet waar hij voor bedoeld is.

De stoelen van de Mirai zijn comfortabel en bieden voldoende steun voor lange ritten. De vering is zacht en dat zorgt voor een rustige rit, zelfs op slecht wegdek. Geluidsisolatie is uitstekend: weinig wind- of bandengeluid dringt door in de cabine. In de stad is de auto vanwege de afmetingen minder handig, maar het comfort maakt veel goed. De achterbank biedt plaats aan twee personen, maar het middendeel is hard en onhandig vanwege de waterstoftank die eronder zit. Voor vier personen is de Mirai een comfortabele reisgenoot, maar een vijfde inzittende is geen pretje.

Het interieur van de Mirai is netjes gebouwd, maar voelt niet premium. Er is veel plastic en de knoppen zijn typisch Toyota: functioneel maar niet bijzonder. Het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd. De materialen zijn wel stevig en de afwerking is goed, maar voor een prijs van bijna tachtigduizend euro verwacht je meer luxe. De stoelen zijn bekleed met stof of leer, afhankelijk van de uitvoering, maar het geheel oogt wat sober. Het digitale instrumentarium is klein en toont weinig informatie. Er zijn wel fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, wat fijn is, maar de lay-out is niet altijd logisch.

De kofferbak van de Mirai heeft een inhoud van 362 liter, wat minder is dan de meeste middenklassers. Dat komt doordat de waterstoftank veel ruimte inneemt. De achterbank is niet neerklapbaar, dus je zit vast aan die 362 liter. Voor een auto van dit formaat is dat teleurstellend: beter dan slechts 29% van de concurrentie. De auto is lang en breed, maar het zicht rondom is redelijk dankzij grote spiegels. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar het lage dak maakt instappen achterin wat lastig. Het tanken van waterstof is een apart ritueel: je moet naar een speciaal station en het duurt langer dan benzine tanken, maar korter dan laden.

De Mirai was bij zijn lancering technologisch geavanceerd, maar inmiddels is het systeem verouderd. Het infotainment is traag en de navigatie is niet altijd up-to-date. Toyota's Safety Sense is aanwezig, met adaptieve cruisecontrol en lane departure warning, maar de systemen werken wat houterig. De waterstoftechnologie zelf is interessant: de brandstofcel zet waterstof om in elektriciteit, met als enige uitstoot water. Maar het rendement is lager dan bij een batterij-EV, en de infrastructuur is beperkt. Er zijn geen over-the-air updates, dus de software blijft zoals die was bij aankoop.

De Mirai rijdt op waterstof, en dat is duur. De prijs per kilo waterstof is hoog, en het verbruik ligt rond de 1 kg per 100 km, afhankelijk van rijstijl. De actieradius is ongeveer 500 km, maar dat is in de praktijk minder. De CO2-uitstoot is nul, maar de productie van waterstof is vaak niet groen. De vanafprijs van € 79.989 is fors, zeker voor een auto met deze prestaties. Onderhoud is duur vanwege de complexe techniek, en de waterstoftank heeft een beperkte levensduur. De afschrijving is onzeker, omdat de tweedehandsmarkt voor waterstofauto's vrijwel niet bestaat.