Toyota Tacoma Double Cab: Oerdegelijk, maar het moet wel je ding zijn

De Tacoma Double Cab ziet er precies zo uit als een Amerikaanse pick-up hoort te zijn: hoog, hoekig en met een licht agressieve grille die geen enkele twijfel laat bestaan over zijn doel. Dit is geen auto die zich wil verstoppen tussen de stads-SUV's. Met 5,39 meter lengte en 1,79 meter hoogte is het een kolos die je niet over het hoofd ziet. De proporties kloppen, al is het vooral functioneel in plaats van mooi.

Stap je in, dan valt de hoge zitpositie op en het gevoel dat je in een vrachtwagen zit. Het interieur is praktisch maar sober, met harde kunststoffen die tegen een stootje kunnen. Het is geen plek waar je 's ochtends graag even tot rust komt, maar het straalt wel degelijkheid uit. De Tacoma is gebouwd om te gebruiken, niet om te bewonderen.

Met een leeggewicht van 2.032 kilo is de Tacoma geen lichtgewicht, maar de 282 pk en 359 Nm koppel van de V6 zorgen voor voldoende trekkracht. Op de snelweg voelt hij stabiel en onaangedaan, maar je moet niet op bochtenwerk rekenen. Het onderstel is afgestemd op het dragen van lasten, niet op het wekken van rijplezier. De besturing is vaag en het hoge zwaartepunt vraagt om een rustige rijstijl.

In de stad is de Tacoma een lastige klant. De enorme draaicirkel en het gebrek aan gevoel in de besturing maken parkeren tot een sport. De hoge motorkap en het beperkte zicht naar achteren (mede door de dubbele cabine) maken manoeuvreren een kwestie van vertrouwen op de parkeersensoren. Op onverhard terrein komt hij echter tot zijn recht, waar het onderstel zich bewijst op ruw terrein.

De 3.5-liter V6 is de motor die je wilt hebben. Met 282 pk en 359 Nm is hij krachtig genoeg om de Tacoma vlot te laten rijden, maar het is geen raket. De acceleratie is adequaat, maar het gewicht is altijd voelbaar. De zesversnellingsautomaat schakelt soepel en past goed bij het karakter van de motor. De handgeschakelde versie is voor de purist, maar de automaat is de betere keuze voor dagelijks gebruik.

Het motorengamma omvat ook een 2.7-liter viercilinder met 161 pk. Die is duidelijk minder krachtig en zal vooral moeite hebben met een volle lading of aanhangwagen. Voor wie de Tacoma puur als werkpaard gebruikt en geen haast heeft, is de viercilinder een optie, maar de V6 is de beste keuze. Het verbruik is fors, maar dat hoort bij een Amerikaanse pick-up met dit formaat.

De stoelen van de Tacoma zijn stevig maar niet bijzonder comfortabel. Ze bieden voldoende steun, maar voor lange ritten missen ze de verfijning van bijvoorbeeld een Ford Ranger. De vering is duidelijk afgestemd op het dragen van lasten, wat betekent dat je op een lege laadvloer elk oneffenheidje in het asfalt voelt. Het is geen auto die je voor het comfort koopt.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt. Wind- en bandengeluid dringen duidelijk door in de cabine, vooral bij hogere snelheden. De Tacoma is geen stiltevend reisgenoot, maar dat is ook niet waar hij voor gemaakt is. Het is een werktuig dat je vergeet zodra je uitstapt, maar onderweg moet je er wel tegen kunnen.

Het interieur is functioneel en robuust, maar het materiaalgebruik is gedateerd. Overal harde kunststoffen, maar wel van het soort dat tegen een stootje kan. Het dashboard is overzichtelijk met grote, duidelijke knoppen die je met handschoenen aan kunt bedienen. De stoelen zijn bekleed met stevige stof of leder, afhankelijk van de uitvoering, maar het geheel oogt niet premium.

Ergonomisch is er weinig aan te merken. Alles zit op de plek waar je het verwacht, en de bediening is logisch. Het infotainmentsysteem is echter duidelijk uit een vorig tijdperk, met kleine knoppen en een trage reactie. Voor een auto uit deze periode is het acceptabel, maar het is niet het niveau dat je in een moderne Toyota gewend bent.

De dubbele cabine biedt ruimte aan vijf personen, maar de achterbank is krap voor volwassenen. Het is eerder een noodoplossing dan een comfortabele zitplaats voor lange ritten. De kofferbak is daarentegen een van de grootste in zijn klasse, met een laadvermogen dat indrukwekkend is. Het is duidelijk dat de Tacoma is ontworpen om dingen te vervoeren.

Het instappen is een sportje vanwege de hoge instap, maar eenmaal binnen heb je een goed overzicht over de weg. Het zicht naar achteren is echter beperkt door de hoge laadbakrand. Parkeren is een uitdaging, maar met de optionele achteruitrijcamera wordt het werkbaar. De Tacoma is een echte werktruck, geen gezinsauto.

De Tacoma biedt een aantal rijhulpsystemen, maar ze zijn niet zo geavanceerd als in moderne auto's. Zo is er een eenvoudige cruise control en een achteruitrijcamera, maar geen adaptieve cruise control of lane-keeping assist. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is niet altijd even intuïtief. Het is duidelijk dat Toyota zich hier heeft gericht op eenvoud en betrouwbaarheid, niet op technologische hoogstandjes.

De offroad-technologie is echter wel indrukwekkend. De vierwielaandrijving met lage gearing en een sperdifferentieel maken de Tacoma zeer capabel in het terrein. De functies zijn eenvoudig te bedienen met fysieke knoppen, wat in dit segment een pluspunt is. Het is geen auto die je koopt voor de gadgets, maar voor de functionaliteit.

Het officiële verbruik van de 3.5 V6 is niet opgegeven, maar we kunnen wel raden dat het fors is. Met een gewicht van 2.032 kilo en een V6-motor is het realistisch om op een verbruik van 1 op 8 te rekenen in de praktijk. Dat betekent hoge brandstofkosten voor dagelijks gebruik. De 2.7 viercilinder is zuiniger, maar ook een stuk minder krachtig.

De prijs van de Tacoma is hoog, zeker in Europa waar hij niet officieel wordt verkocht. De onderhoudskosten zijn gemiddeld voor een pick-up, maar onderdelen kunnen duur zijn vanwege de importstatus. De betrouwbaarheid van Toyota is legendarisch, maar je betaalt daar wel voor. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor wie hem nodig heeft voor werk of hobby.