Astra Sports Tourer 2.0 CDTi: de stille krachtpatser die niemand ziet aankomen

De Astra Sports Tourer is geen auto die je doet omkijken. Het design is functioneel en hoekig, met een vrij hoge daklijn die vooral ruimte belooft. De geteste 2.0 CDTi staat op 17-inch wielen en heeft een subtiele achterruitspoiler, maar verder weinig opsmuk. Het is een station dat zijn praktische doel niet verbergt, en dat is op zich geen schande.

Met 400 Nm koppel vanaf 1.750 toeren trekt de 2.0 CDTi stevig op, al voelt de auto door zijn 1.503 kg niet direct lichtvoetig aan. De besturing is vrij direct maar mist gevoel; je stuurt vooral met je handen, niet met je achterwerk. In bochten blijft de auto redelijk vlak, maar de achteras wil bij hard doorrijden wel eens lichtjes gaan zweven. Op de snelweg is hij stabiel en stil, al is de zesversnellingsbak niet de meest precisie die ik ooit heb vastgepakt. Remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al moet je bij een volgeladen auto wel wat meer druk zetten.

De 2.0 CDTi is de sterkste diesel in het gamma en levert 195 pk en 400 Nm. Dat klinkt beter dan het rijdt: de sprint naar 100 km/u duurt 8,4 seconden, wat niet indrukwekkend is voor dit vermogen, maar het koppel zorgt voor een soepele inhaalmanoeuvre op de snelweg. De topsnelheid van 225 km/u is prima, maar je zult hem zelden halen. De motor is niet de stilste, maar ook niet hinderlijk luid. De handgeschakelde zesbak is prima, al is de pook wat houterig. Voor wie minder vermogen nodig heeft, zijn er ook 1.6 CDTi's met 110 en 136 pk, die aanzienlijk zuiniger zijn maar minder trekkracht bieden.

De stoelen zijn stevig maar bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten. De vering is aan de stevige kant, maar weet oneffenheden redelijk goed te absorberen, zeker op de snelweg. Wind- en bandengeluid zijn goed gedempt; alleen bij hoge snelheden hoor je wat windgeruis rond de spiegels. In de stad is de auto wendbaar genoeg, al is de draaicirkel niet bijzonder klein.

Het interieur is functioneel maar gedateerd. Veel harde plastics, maar ze voelen degelijk aan. De stoelverwarming en het stuurwiel zijn fijn, maar het dashboard is een zee van kleine knopjes die niet intuïtief zijn gerangschikt. Het infotainmentscherm is klein en reageert traag; de navigatie is omslachtig. Positief: de fysieke knoppen voor de airco zijn groot en duidelijk, iets wat moderne auto's vaak missen.

Met 501 liter kofferruimte zit je goed, en de laadrand ligt niet al te hoog. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie wordt krap. De achteruitspoiler beperkt het zicht naar achteren enigszins, maar dodehoekspiegels helpen. Parkeren gaat prima dankzij de duidelijke hoeken, al is de auto met 4,7 meter lengte niet de kleinste.

De Astra is uitgerust met een basis infotainmentsysteem dat verouderd is. Bluetooth werkt, maar de interface is traag en de grafische vormgeving doet denken aan een gps uit 2010. Rijassistentie is beperkt tot eenvoudige systemen zoals cruise control en een snelheidsbegrenzer. Adaptieve cruise control of lane-keeping zijn niet beschikbaar, wat in deze periode wel vaker voorkwam maar nu gedateerd aanvoelt.

Het officiële verbruik van 5,1 l/100 km is netjes voor een 195 pk sterke diesel, en in de praktijk zul je met rustig rijden waarschijnlijk rond de 6 liter zitten. De CO2-uitstoot van 134 g/km betekent een redelijke wegenbelasting in Nederland. Verzekering is gemiddeld, en de onderhoudskosten zijn niet extreem, maar de 2.0 CDTi is wel een complexe motor die na verloop van tijd problemen kan geven met de EGR-klep. Het goede nieuws: de kofferbak is groot, dus je kunt altijd een reserveoliekan meenemen.