Vauxhall Insignia VXR Supersport: Brits met een Amerikaans hart, maar is dat genoeg?

De Vauxhall Insignia VXR Supersport is geen auto die je omverblaast met zijn uiterlijk. In deze generatie (vanaf 2012) oogt hij als een strakke, maar ietwat ingetogen berline. De subtiele spoiler, de grotere luchtinlaten en de speciale wielen zijn de enige uiterlijke aanwijzingen dat dit niet de 2.0 diesel van de buurman is. Het is een undercover-agent in pak, geen superheld in een cape.

Die terughoudendheid heeft wel iets. In een tijdperk waarin sportieve modellen steeds meer vinnen en lichtlijnen krijgen, is deze VXR bijna verfrissend anoniem. De proporties zijn klassiek voor een sedan van bijna 4,83 meter lang: een lange motorkap, een gestroomlijnde daklijn en een korte achterkant. Het is een ontwerp dat vooral functioneel oogt, en dat is op zichzelf al een statement.

Op basis van de specificaties kun je een interessante mix verwachten. De vierwielaandrijving, in combinatie met 325 pk en 435 Nm, moet in theorie zorgen voor enorme grip bij het wegrijden. Met een gewicht van 1.810 kg is het geen lichtgewicht, maar de vierwielaandrijving en brede banden zouden ervoor moeten zorgen dat hij zijn vermogen zonder veel drama op de weg krijgt.

Het onderstel is afkomstig van de reguliere Insignia, wat betekent dat het comfortabel is, maar niet noodzakelijkerwijs zo scherp als een BMW 3 Serie of een Ford Mondeo uit die periode. Verwacht vermoedelijk wat onderstuur bij zeer hard rijden en een besturing die meer op comfort dan op feedback is afgestemd. Het is een auto die je snel en vloeiend over de snelweg laat gaan, maar waar je geen circuitbeest van moet maken. De remmen zijn waarschijnlijk krachtig genoeg, maar zullen het zware gewicht duidelijk voelen.

De 2.8-liter V6 ECOTEC is het kloppend hart van deze VXR. Met 325 pk en 435 Nm koppel zet hij indrukwekkende cijfers neer: beter dan 86% van zijn concurrenten op het gebied van vermogen en beter dan 80% qua koppel. De sprint naar 100 km/u duurt 5,8 seconden, waarmee hij sneller is dan 85% van de vergelijkbare auto's uit die periode. Dat zijn cijfers waar je in 2012 zeker mee thuis kon komen.

De motor is er in twee smaken: met een handgeschakelde 6-versnellingsbak of met een 6-traps automaat. De automaat is waarschijnlijk de beste keuze, gezien het comfortgerichte karakter van de auto. De V6 is een krachtbron met een Amerikaanse inslag: hij levert zijn koppel breed en relaxt, maar is niet zo gretig als sommige Duitse turbomotoren. Het verbruik van 10,9 l/100 km is fors en behoort tot de slechtste 10% van zijn klasse. Je betaalt dus letterlijk voor die V6-ervaring.

De Insignia staat bekend om zijn goede zitpositie en comfortabele stoelen, en de VXR-versie zal daarop geen uitzondering zijn. Het is een auto die gemaakt is voor lange afstanden. De vering is vermoedelijk iets stugger dan standaard, maar nog steeds gericht op het absorberen van oneffenheden in plaats van ze te vergroten. Dit is geen harde sportophanging.

Geluidsisolatie is een sterk punt van de Insignia-generatie. Je zult in de VXR waarschijnlijk vooral een diep V6-geluid horen bij acceleratie, maar op kruissnelheid zal het in de cabine aangenaam stil zijn. Combineer dat met de lange wielbasis en je hebt een auto die je zonder vermoeidheid van Brussel naar Berlijn brengt. Het is een echte Gran Turismo in de letterlijke zin van het woord.

Stap je in, dan valt op dat het interieur grotendeels is overgenomen van de reguliere Insignia. Dat betekent veel harde kunststoffen op de lagere delen van het dashboard, maar een solide en logische opbouw. De VXR-specifieke details zijn beperkt: speciale stoelen, wat contrasterende stiksels en VXR-logo's. Het is geen feestje van alcantara en carbon, maar het voelt degelijk aan.

Ergonomisch is het een sterke auto. Alles zit waar je het verwacht, en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het infotainmentsysteem uit die periode is niet het snelste of meest intuïtieve, maar het werkt. De verstelbare stoelen bieden veel steun en de zichtbaarheid rondom is goed voor een sedan. Het is een interieur dat vooral functioneel is, zonder veel opsmuk. Dat past bij het undercoverkarakter van de auto.

Met een kofferbak van 498 liter (beter dan 65% van de concurrentie) is deze VXR verrassend praktisch. Het is een volwaardige sedan die je ook als gezinsauto kunt gebruiken. De achterbank biedt redelijk beenruimte voor twee volwassenen, al wordt het met drie personen krap. De toegang tot de achterbank is prima, mede dankzij de portieren die wijd genoeg openen.

Parkeren is een ander verhaal. Met een lengte van 4.829 mm en een breedte van 1.854 mm is dit een grote auto die je in de stad duidelijk voelt. De zichtbaarheid naar achteren is redelijk, maar de dikke C-stijlen kunnen het zicht bij het invoegen belemmeren. Parkeersensoren zijn waarschijnlijk een must, en een camera zou geen luxe zijn. Op de snelweg is hij echter op zijn best: stabiel, stil en met enorme reserves.

De technologie in deze Insignia is typisch voor het tijdperk 2012-2017. Het infotainmentsysteem is niet bijzonder snel of grafisch mooi, maar het biedt navigatie, bluetooth en een redelijk werkende spraakbesturing. De bediening verloopt via een combinatie van touchscreen en fysieke knoppen, wat in de praktijk vaak beter werkt dan volledig aanraakgevoelige systemen.

Op het gebied van rijassistentie moet je niet te veel verwachten. Adaptieve cruisecontrol was optioneel, net als een head-up display. De VXR heeft waarschijnlijk wel een elektronisch sperdifferentieel op de achteras (onderdeel van het vierwielaandrijvingssysteem), wat het bochtgedrag ten goede komt. Maar het is geen auto die je koopt om de nieuwste technologie, maar om de motor en het onderstel.

Hier wringt de schoen. Met een officieel verbruik van 10,9 l/100 km en een CO2-uitstoot van 251 g/km zit deze VXR in de hoogste regionen van de belastingklassen. In landen zoals Nederland is de wegenbelasting voor deze auto een maandelijkse aderlating. De V6 is dorstig, en als je het vermogen ook echt gebruikt, zul je al snel boven de 12 liter per 100 km zitten.

De prijs van een gebruikte VXR Supersport is relatief aantrekkelijk, zeker in vergelijking met Duitse rivalen met vergelijkbare prestaties. Maar de totale eigendomskosten zijn hoog. Denk aan hogere verzekeringspremies, dure banden voor de brede velgen en een onderhoudsgevoelige V6. Dit is een auto voor de liefhebber die het budget heeft om de lopende kosten te dragen, niet voor de rationele koper.