Volkswagen Ameo: een sedan die vooral op papier bestaat

Op het eerste gezicht is de Ameo een nette, onopvallende auto. De maten zijn compact: 3.995 mm lang, 1.681 mm breed en 1.483 mm hoog. Hij staat op kleine wieltjes en heeft een klassieke sedan-staart die er een beetje op geplakt lijkt. Niet lelijk, maar ook niet inspirerend. Het is alsof iemand een Polo heeft opgerekt en er een kofferbak achteraan heeft gezet.

Het design is typisch Volkswagen: strak, sober, geen gekke fratsen. Maar waar een Golf of Polo nog een zekere zelfverzekerdheid uitstraalt, oogt de Ameo wat schriel. Vooral de smalle banden en het hoge dak zorgen voor een ietwat onevenwichtige proportie. Aan de binnenkant is het al even sober: harde kunststoffen, een simpel dashboard en weinig opsmuk. Dit is geen auto die je koopt voor zijn looks.

De Ameo is voorwielaangedreven en heeft een vrij eenvoudige achteras. Op basis van de specificaties en wat we weten van het platform, verwacht ik een redelijk comfortabel maar niet bijzonder dynamisch weggedrag. De stuurinrichting is vermoedelijk licht en niet erg communicatief, zoals bij veel VW's uit die periode. In de stad is de auto wendbaar door zijn korte wielbasis, maar op de snelweg zal hij snel onrustig worden.

Met een leeggewicht van 1.163 kg is de Ameo niet zwaar, maar de 110 pk sterke diesel moet het vooral hebben van zijn koppel van 250 Nm. Dat koppel ligt vroeg in de toeren, dus je kunt redelijk vlot meerijden. De acceleratie van 0-100 in 9,9 seconden is niet indrukwekkend, maar voor dagelijks gebruik voldoende. De remmen zijn waarschijnlijk prima, maar niets bijzonders. Het is een auto die je vergeet zodra je uitstapt.

De Ameo is leverbaar met drie motoren: een 1.0-liter benzinemotor met 76 pk, een 1.2-liter met 75 pk en een 1.5-liter TDI diesel met 110 pk. Die laatste is er met handmatige vijfbak of zeventraps automaat. De diesel is veruit de sterkste en ook de enige die enigszins vlot aanvoelt. Met 250 Nm koppel en 110 pk zit je qua prestaties op het niveau van een gemiddelde stadsauto, maar dan met een grotere kofferbak.

De benzinemotoren zijn ronduit zwak. 76 pk voor een auto van ruim 1.100 kilo is niet veel, en de cijfers bevestigen dat: het verbruik van 12,1 l/100 km is schrikbarend hoog voor zo'n kleine motor. De diesel drinkt met 10,9 l/100 km ook niet weinig, maar dat is nog te verdedigen als je veel kilometers maakt. De topsnelheid van 185 km/u is voor de diesel, maar op de Duitse snelweg wil je daar niet te lang mee rijden.

De stoelen voorin zijn vermoedelijk redelijk comfortabel, maar ze bieden weinig zijdelingse steun. De vering is waarschijnlijk aan de zachte kant, wat in de stad prettig is maar op oneffen wegen kan leiden tot deinen. De geluidsisolatie is niet het sterkste punt van VW in dit segment; op de snelweg zul je vooral windgeruis horen rond de spiegels.

Voorin is er voldoende ruimte voor twee volwassenen, maar achterin wordt het krap. De Ameo is gebaseerd op een klein platform en dat is te merken. De achterbank biedt weinig beenruimte en het dak loopt af, waardoor lange passagiers hun hoofd moeten buigen. Dit is geen auto voor vier volwassenen op vakantie. Voor korte ritten in de stad is het comfort acceptabel, maar voor lange reizen zou ik een andere auto kiezen.

Het interieur van de Ameo is typisch Volkswagen: functioneel, overzichtelijk en saai. De materialen zijn hard en voelen goedkoop aan, maar de afwerking is netjes. Alles zit stevig in elkaar en de knoppen hebben een duidelijke klik. Dat is wel wat je mag verwachten van een merk als VW, maar het had beter gekund.

Het dashboard is eenvoudig en de bediening is logisch. Er is een infotainmentscherm dat niet al te groot is en fysieke knoppen voor de airco, wat ik persoonlijk fijn vind. Maar er zijn weinig opbergvakken en de middenconsole is smal. De Ameo is duidelijk ontworpen met een budget in het achterhoofd, en dat zie je terug in details zoals de goedkope plastic bekleding op de deuren.

De kofferbak is met 330 liter niet groot, maar dankzij het sedan-ontwerp is de opening redelijk ruim. De achterbank kan niet worden neergeklapt, dus lange voorwerpen kun je vergeten. Dat is een groot minpunt voor een auto die ook als gezinsauto moet dienen. De toegang tot de achterbank is lastig door de smalle deuren en de hoge instap.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen belemmeren het zicht schuin achter. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen eenvoudig, en de achteruitrijcamera is een optie die je wilt hebben. De Ameo is dus vooral een auto voor stadsbewoners die af en toe iets moeten vervoeren, maar niet voor wie regelmatig met passagiers of bagage reist.

De Ameo is niet bepaald een technologieshowcase. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag. Er is Bluetooth en een USB-aansluiting, maar geen Apple CarPlay of Android Auto, tenminste niet standaard. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot ABS en stabiliteitscontrole, en dat is het dan wel.

Wat wel aardig is, is dat de Ameo een start-stopsysteem heeft, maar dat werkt niet altijd soepel. De cruisecontrol is een fijne optie op de snelweg, maar het is een conventioneel systeem, geen adaptieve. Kortom, wie op zoek is naar moderne technologie moet ergens anders zijn. Dit is een auto die qua elektronica nog uit het vorige decennium lijkt te komen.

De officiële verbruikscijfers zijn al niet best: de 1.0 benzine noteert 12,1 l/100 km, de 1.2 zelfs 13,2 l/100 km en de diesel 10,9 l/100 km. Ter vergelijking: een moderne auto in dit formaat doet ongeveer de helft minder. De CO2-uitstoot is eveneens hoog, wat resulteert in een fors bijtellingsvoordeel voor de zaakrijder, maar voor de particulier betekent het hogere wegenbelasting.

De prijs van de Ameo is niet bekend in onze gegevens, maar gezien de concurrentie van de Suzuki Baleno (€ 15.500) en de Toyota Vios, moet de Ameo fors onder die prijs zitten om aantrekkelijk te zijn. Het onderhoud is typisch Volkswagen: niet goedkoop, maar wel betrouwbaar als je het schema volgt. De diesel is op lange termijn zuiniger, maar alleen als je veel kilometers maakt.