Volvo S60 Cross Country: de verhoogde break die niemand vroeg, maar sommigen nodig hadden

De Volvo S60 Cross Country is een auto die je even laat knipperen. Een verhoogde sedan met plastic wielkastbekleding en een iets hogere neus – het ziet eruit alsof Volvo een S60 heeft voorzien van een opkikker, maar dan wel eentje die serieus is uitgevoerd. De proporties zijn niet zo elegant als die van de normale S60, maar er zit wel een zekere robuustheid in. Vooral in een donkere kleur oogt hij stoer, al blijft het een auto die je niet direct als 'cross-over' zou bestempelen.

Het interieur maakt direct duidelijk dat dit een Volvo uit het midden van de jaren 2010 is. Het dashboard is overzichtelijk, met een opvallende zwevende middenconsole die inmiddels een klassieker is geworden. De materialen voelen degelijk aan, maar niet bijzonder luxueus. De stoelen zijn – zoals we van Volvo gewend zijn – uitstekend, met veel verstelmogelijkheden. De eerste indruk is vooral: solide, veilig en ietwat nuchter. Precies wat je van een Zweed verwacht.

Op basis van de cijfers – een leeggewicht van 1.684 kg en een bodemvrijheid die hoger is dan normaal – kun je verwachten dat de S60 Cross Country zich anders gedraagt dan een gewone S60. Het zwaartepunt ligt hoger, wat betekent dat je in bochten meer carrosseriebeweging zult voelen. Maar Volvo heeft de vering afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. Dat is geen straf: op de snelweg is dit waarschijnlijk een uitstekende cruiser, die hobbels en oneffenheden met gemak absorbeert.

De besturing is typisch Volvo: licht en niet overdreven communicatief, maar wel voorspelbaar. In de stad is de auto dankzij de duidelijke proporties goed te plaatsen, al is de draaicirkel niet bijzonder klein. Op onverharde wegen – waar de Cross Country zich op zou moeten richten – zal de verhoogde ophanging zijn voordeel tonen, maar verwacht geen wonderen. Dit is geen terreinwagen, maar een auto die wat beter overweg kan met slechte wegen dan een gewone sedan. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al is het gewicht duidelijk voelbaar bij hard remmen.

De T5-benzine die wij als representatieve uitvoering hebben bekeken, is een 2.5-liter vijfcilinder met 254 pk en 361 Nm koppel. Dat is een heerlijke motor, al is het verbruik met 8,5 l/100 km en een CO2-uitstoot van 198 g/km bepaald niet zuinig te noemen. In 7,0 seconden sprint je naar 100 km/u en de topsnelheid ligt op 209 km/u. Dat zijn respectabele cijfers, maar in de praktijk zal de vijfcilinder vooral opvalt door zijn karakteristieke geluid en soepele krachtopbouw.

De dieselmotoren zijn interessanter voor wie veel kilometers maakt. De D3 en D4 met 150 of 190 pk zijn zuinig (4,2 tot 4,6 l/100 km) en bieden voldoende trekkracht voor dagelijks gebruik. De D4 met 190 pk is de beste keuze: die combineert een pittig koppel met een laag verbruik. De D5 met 190 pk en vierwielaandrijving is een stuk dorstiger (5,7 l/100 km), maar biedt meer tractie. De handgeschakelde versnellingsbakken zijn prettig, de 8-traps automaat schakelt soepel maar soms wat traag. De T5 is alleen leverbaar met automaat en vierwielaandrijving – een combinatie die vooral voor de Amerikaanse markt bedoeld lijkt.

Het comfort is het grootste pluspunt van de S60 Cross Country. De stoelen zijn geweldig – stevig maar niet hard, met een goede zijdelingse steun en lange zittingen die je benen goed ondersteunen. Zelfs na een lange rit zul je geen last hebben van vermoeidheid. De vering is aan de comfortabele kant afgesteld, wat op slechte wegen een zegen is. De verhoogde carrosserie zorgt voor een iets hogere instap, maar dat is geen probleem.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Op de snelweg hoor je vooral windgeruis rond de spiegels en, bij de dieselmotoren, een duidelijk dieselsnor. De benzine-T5 is stiller, maar heeft dan weer een hoger verbruik. In de stad is de auto stil en soepel, mede dankzij de automatische transmissie die je niet steeds laat schakelen. Kortom: dit is een auto die gemaakt is om lange afstanden te overbruggen zonder dat je er moe van wordt.

Het interieur van de S60 Cross Country is een beetje een tweeslachtige zaak. Enerzijds is het typisch Volvo: functioneel, overzichtelijk en met een zwevende middenconsole die ruimte biedt voor opbergvakken. De materialen zijn van goede kwaliteit, met zachte kunststoffen op de dashboardtop en stevige bekleding op de deuren. Maar er zijn ook goedkopere harde plastics op plekken die je niet vaak aanraakt – dat is niet anders dan in de reguliere S60.

Het infotainmentsysteem is duidelijk gedateerd. Het scherm is klein, de graphics zijn basic en de bediening gaat via knoppen en een draaiknop – niet via aanraking. Dat is niet per se slecht, want het werkt prima, maar je mist de moderne functies zoals Apple CarPlay en Android Auto. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn daarentegen een verademing: je kunt alles blind bedienen, wat de veiligheid ten goede komt. Een opvallend detail is de knop voor de stoelverwarming, die je – heel Volvo – ook via het scherm kunt bedienen, maar dat is omslachtig.

De S60 Cross Country is geen auto die je koopt voor zijn ruimte. De kofferbak biedt slechts 379 liter – dat is minder dan een gemiddelde middenklasser en duidelijk minder dan een stationwagen. De achterbank is redelijk ruim voor twee volwassenen, maar drie is een uitdaging vanwege de middentunnel en de relatief smalle zitplaats. De instap is dankzij de verhoogde carrosserie iets makkelijker dan bij een normale S60, maar het blijft een sedan – geen SUV.

Het zicht rondom is matig: de dikke A-stijlen en de hoge achterzijde maken het manoeuvreren lastig. Parkeersensoren zijn dan ook bijna onmisbaar, en een achteruitrijcamera was in deze periode een optie. De verhoogde bodemvrijheid is wel een pluspunt als je regelmatig over onverharde wegen of hoge stoepranden moet. Maar verwacht geen wonderen: dit blijft een auto die vooral op de weg tot zijn recht komt. Voor wie veel moet vervoeren, is een V60 Cross Country – de stationversie – een logischere keuze.

Het technologieniveau van de S60 Cross Country is wisselend. Aan de ene kant biedt Volvo een uitgebreid pakket aan veiligheidssystemen, zoals automatische noodrem, dodehoekassistent en adaptieve cruisecontrol. Die systemen werken doorgaans betrouwbaar en zijn niet overdreven betuttelend. Het is duidelijk dat Volvo hier veel ervaring mee heeft.

Het infotainment is echter het zwakke punt. Het systeem is traag, de navigatie is omslachtig en de grafische weergave is ouderwets. Er is geen ondersteuning voor Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze periode steeds meer gemeengoed werd. De bediening via de draaiknop is veilig, maar niet intuïtief voor moderne gebruikers. Als technologie belangrijk voor je is, zijn er betere opties – maar als je vooral een auto zoekt die veilig en comfortabel is, dan is dit prima.

De S60 Cross Country is geen auto voor wie op de kleintjes let. De T5-benzine verbruikt 8,5 l/100 km en stoot 198 g/km CO2 uit – dat is in het huidige klimaat lastig te verantwoorden, zowel voor je portemonnee als voor het milieu. De dieselmotoren zijn een stuk zuiniger: de D3 en D4 komen op 4,2 tot 4,6 l/100 km, wat voor een auto van dit formaat keurig is. De D5 met vierwielaandrijving zit daar met 5,7 l/100 km tussenin.

De vanafprijs van € 47.859 is fors – een flinke meerprijs ten opzichte van een gewone S60. Daar krijg je wel de verhoogde ophanging, vierwielaandrijving (bij de D5 en T5) en een completere uitrusting voor terug. Maar in vergelijking met concurrenten zoals de SEAT Tarraco of Volkswagen CC is het aanbod aan ruimte en technologie voor dat geld beperkt. Het onderhoud is typisch Volvo: niet goedkoop, maar ook niet exorbitant duur. De dieselmotoren staan bekend als betrouwbaar, al moet je bij hoge kilometers rekening houden met roetfilterproblemen. Kortom: reken op gemiddelde kosten, maar verwacht geen zuinige auto.