Volvo S90 T8: Zweedse serene krachtpatser met een stekker

De Volvo S90 is geen auto die je over het hoofd ziet, maar hij schreeuwt ook niet om aandacht. Hij staat er gewoon, met die kenmerkende 'Thor's Hammer'-koplampen en een grille die je van verre herkent als een Volvo. De proporties zijn klassiek: een lange motorkap, een strakke daklijn en een korte achterkant, wat hem een elegante, bijna coupé-achtige uitstraling geeft. Het is geen auto die je hart sneller laat kloppen, maar wel een die respect afdwingt.

De afmetingen zijn fors: 4.963 mm lang, 1.895 mm breed en 1.443 mm hoog. Daarmee is hij een maatje groter dan de meeste concurrenten, en dat zie je ook in het interieur. Het design is tijdloos, maar niet zonder eigenzinnigheid. Zo is de achterlichtenpartij opvallend, met een doorlopende lichtbalk die in het donker een herkenbaar beeld geeft. Het is een auto die je niet snel verwart met een Duits of Frans alternatief, en dat is precies wat veel kopers zoeken.

Met 390 pk en 400 Nm koppel, gekoppeld aan een achttrapsautomaat en vierwielaandrijving, zijn de prestaties van de S90 T8 indrukwekkend. Volgens de cijfers sprint hij in 5,1 seconden naar 100 km/u, en dat voelt vermoedelijk nog sneller aan omdat de elektromotor direct zijn maximale koppel levert. De acceleratie is moeiteloos, maar nooit opdringerig. Je moet echt op het gaspedaal trappen om de 2.031 kilogram in beweging te krijgen, maar eenmaal op snelheid is hij heerlijk stabiel.

De besturing is licht en comfortabel, maar niet bijzonder communicatief. Dat is geen verrassing voor een auto die is ontworpen voor comfort, niet voor bochtenwerk. De S90 is op zijn best op de snelweg, waar hij met een geruststellende rust rechtuit rijdt. In de stad voelt hij log aan door zijn lengte, maar de vierwielaandrijving en de elektrische ondersteuning maken het wegrijden vlot. De remmen zijn krachtig, maar de overgang tussen regeneratief en mechanisch remmen is niet altijd even vloeiend, iets wat we vaker zien bij plug-in hybrides.

Het motorengamma van de S90 is breed, met benzine-, diesel- en hybrideversies. De T8 is het topmodel, met een 2,0-liter viercilinder die zowel een turbo als een compressor heeft, gecombineerd met een elektromotor. Het gecombineerde vermogen van 390 pk is goed voor 63% van de vergelijkbare auto's uit die periode, en de acceleratie van 5,1 seconden is beter dan 58% van de concurrentie. De topsnelheid van 249 km/u is netjes, maar in de praktijk zul je die zelden halen.

De achttrapsautomaat schakelt vloeiend en snel, maar reageert soms wat traag op een plotselinge kickdown. De T8 heeft een elektrische actieradius die genoeg is voor dagelijks woon-werkverkeer, maar na 50 kilometer is de pret voorbij en moet de benzinemotor bijspringen. Dat is ook meteen het punt van de hybride: wie geen laadpaal heeft, rijdt rond met een zware auto en een lege accu, en dat kost brandstof. De dieselversies, zoals de D4 met 190 pk, zijn voor lange-rijders wellicht een beter idee, maar de T8 is de enige die je voor minder dan 50 gram CO2 per kilometer rijdt.

Comfort is het belangrijkste doel van de S90, en dat is te merken. De vering is zacht en vergevingsgezind, en de stoelen zijn uitstekend, met veel verstelmogelijkheden. Zelfs na een lange rit zul je niet snel last krijgen van rugpijn. De geluidsisolatie is goed, al hoor je bij hogere snelheden wel wat windgeruis rond de spiegels. De T8 is extra stil dankzij de elektrische modus, maar zodra de benzinemotor aanslaat, is er een licht gerommel hoorbaar.

Op de achterbank is het minder comfortabel dan je zou verwachten van een auto van dit formaat. De zitpositie is vrij hoog en de hoofdruimte is beperkt door de aflopende daklijn. Het is geen auto waarin je drie volwassenen op de achterbank wilt vervoeren over lange afstanden, twee is prima, maar drie wordt krap. Het adaptieve onderstel, dat optioneel is, maakt de rit nog comfortabeler, maar het is jammer dat je daar extra voor moet betalen.

Het interieur van de S90 is een toonbeeld van Scandinavische eenvoud. Mooie materialen, zoals echt hout en leder, zijn gecombineerd met een minimalistisch design. Het portretformaat touchscreen van 9 inch is het centrale bedieningselement, en dat is zowel een zegen als een vloek. Het ziet er prachtig uit en de grafische kwaliteit is hoog, maar het betekent wel dat je voor bijna alles op het scherm moet kijken, van de stoelverwarming tot de ventilatiestand.

De afwerking is over het algemeen goed, maar er zijn wat harde plastics op plekken die je niet vaak aanraakt. De knop voor de startmotor is een draaiknop die je om moet draaien, een typisch Volvo-detail, en de volumeknop zit op een verrassende plek achter het stuur, wat in het begin even wennen is. Het interieur is niet zo overzichtelijk als dat van een BMW 5-serie, maar het heeft wel een eigen karakter dat je leert waarderen.

De kofferbak van de S90 T8 heeft een inhoud van 501 liter, wat beter is dan 59% van de concurrentie. Dat is genoeg voor een paar grote koffers, maar minder dan je zou verwachten van een auto van 4,96 meter lang. De oorzaak is de accu die onder de kofferbakvloer ligt, waardoor de laadruimte minder hoog is. Het is jammer, maar het is een bekend compromis bij plug-in hybrides.

Het instappen is makkelijk voorin, maar achterin moet je wat meer bukken vanwege de aflopende daklijn. Het zicht naar achteren is beperkt door de hoge gordel, maar de dodehoekassistent helpt. Parkeren is door de lengte een uitdaging, maar de parkeersensoren en een eventuele 360-graden camera maken het dragelijk. In de stad is de S90 groot, maar op de snelweg is hij een heerlijke reisgenoot.

Het Sensus-infotainmentsysteem van Volvo is inmiddels gedateerd. Het werkt vlot, maar de menustructuur is niet intuïtief en het systeem ondersteunt geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto (dat vereist een kabel). Volvo is inmiddels overgestapt op een nieuw systeem op basis van Android, maar dat is niet beschikbaar op de S90 van deze generatie. Dat is jammer, want het betekent dat je voor navigatie en media toch vaak je telefoon moet gebruiken.

De rijassistentiesystemen zijn goed, met name de adaptieve cruisecontrol met file-assistent die het rijden in de file bijna volledig overneemt. Het systeem werkt soepel en voorspelbaar, beter dan veel Duitse concurrenten. Verder zijn er de gebruikelijke systemen zoals dodehoekassistent, verkeersbordherkenning en een head-up display, maar die zijn niet allemaal standaard. Het is een gemiste kans dat Volvo, dat bekend staat om zijn veiligheid, niet de nieuwste technologie in deze auto heeft geïntegreerd.

Het officiële verbruik van de T8 is 1,7 l/100 km en de CO2-uitstoot is 40 g/km. Dat is beter dan 39% van de concurrentie, maar die cijfers zijn alleen haalbaar als je de accu regelmatig oplaadt en vooral elektrisch rijdt. Zodra de accu leeg is, zal het verbruik stijgen naar het niveau van een zware benzineauto, en dat is aanzienlijk. De vanafprijs van € 57.135 is niet goedkoop, maar gezien de prestaties en het comfort is het niet onredelijk.

De wegenbelasting voor een plug-in hybride is lager dan voor een benzine- of dieselauto, maar dat voordeel vervalt deels door het hoge gewicht van 2.031 kg. Het onderhoud is Volvo-typisch duur, en de banden zijn groot en dus niet goedkoop. Wie veel kilometers maakt, kan beter voor een diesel kiezen, maar wie vooral stadsritten maakt en thuis kan laden, zal met de T8 de laagste totale kosten hebben.