Volvo V40 T5: de stille rebel die niemand op de radar had

De Volvo V40 is een vreemde eend in de bijt. Hij is in 2012 geïntroduceerd en is inmiddels een van de oudere modellen in het segment, maar zijn design is nog steeds fris. De coupé-achtige daklijn en de kenmerkende achterlichten die tot in de C-stijl doorlopen, maken hem onmiskenbaar een Volvo, maar dan een die meer op de weg wil liggen dan de gemiddelde Zweedse stationcar.

De proporties zijn gedrongen en laag, wat hem een sportieve uitstraling geeft. Het interieur oogt direct vertrouwd Volvo: een minimalistisch dashboard met een zwevend middenpaneel, dunne portieren en die iconische dunne A-stijlen. Het geheel voelt degelijk aan, ook al is het plastic op sommige plekken wat hard. De eerste indruk is er een van degelijkheid met een vleugje eigenzinnigheid.

De T5 met 213 pk en 300 Nm koppel is de snelste V40 die je kunt krijgen. Met een sprint naar 100 km/u in 6,9 seconden en een topsnelheid van 230 km/u is hij snel, maar niet extreem. De zesbak-automaat schakelt vloeiend en past bij het karakter: deze auto wil niet uitgedaagd worden, hij wil ontspannen snel zijn. Het onderstel is aan de comfortabele kant, met een vering die oneffenheden prima absorbeert, maar in bochten merk je dat de carrosserie wat overhelt.

Het stuur is licht en niet overdreven communicatief, maar dat past bij de doelgroep. Op de snelweg is de V40 een rustige reisgenoot, met een goede richtingsstabiliteit en weinig windgeruis. In de stad voelt hij wendbaar door zijn compacte afmetingen (4,37 meter lang), al is het zicht naar achteren beperkt door de dikke C-stijlen. Remmen is geen probleem: de remmen zijn krachtig en goed doseerbaar. Het is geen hot hatch, maar een comfortabele cruiser die af en toe zijn spieren laat zien.

De T5 is een 2.0-liter viercilinder turbobenzine met 213 pk en 300 Nm. Die cijfers zijn goed voor 77% van de concurrentie in verbruik, maar qua acceleratie zit hij in het midden (45% beter). Dat betekent dat hij niet de snelste is in zijn klasse, maar wel een van de zuinigste. Het officiële verbruik van 7,5 l/100 km is netjes voor dit vermogen, en de CO2-uitstoot van 174 g/km is ook niet gênant.

Het motorgamma van de V40 is breed: van zuinige diesels zoals de D2 met 114 pk en 3,6 l/100 km tot de krachtige T5. De benzineversies T2, T3 en T4 zijn prima keuzes voor wie minder vermogen nodig heeft, maar de T5 is de enige die echt vooruit gaat. De automaat is een traditionele 6-traps die vloeiend schakelt, maar niet zo snel als een moderne DSG. Wie handmatig wil schakelen, kan bij de handgeschakelde versies terecht, maar die zijn vooral bij de kleinere motoren leverbaar.

De stoelen in de V40 zijn Volvo door en door: ze bieden uitstekende ondersteuning en zijn ook na lange ritten nog comfortabel. De vering is afgestemd op comfort, wat betekent dat je oneffenheden goed voelt maar ze niet vervelen. Het geluidsniveau is binnen de perken, al hoor je bij snelwegvaart wel wat bandengeruis.

De V40 is niet de ruimste auto in zijn klasse, maar voorin is er voldoende hoofd- en beenruimte. De achterbank is wat krap voor volwassenen, vooral als de bestuurder lang is. De kofferbak is met 334 liter kleiner dan die van veel concurrenten (beter dan 23% van de vergelijkbare auto's). Dat is een duidelijk minpunt voor wie veel bagage wil meenemen. Maar als je vooral alleen of met z'n tweeën reist, is de V40 een comfortabele metgezel.

Het interieur van de V40 is herkenbaar Volvo: strak, overzichtelijk en met een zwevend middendeel dat er nog steeds fris uitziet. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar sommige plastics zijn hard. De afwerking is netjes, maar niet bijzonder. De stoelen zijn uitstekend, met een stoffering die zowel in de zomer als winter prettig is.

De ergonomie is goed: de meeste functies zijn via het touchscreen of de knoppen op het stuur te bedienen. Fysieke knoppen voor de airco zijn aanwezig, wat een pluspunt is. Het infotainmentsysteem is niet het modernste, maar werkt intuïtief. Een opvallend detail is het zwevende paneel waarachter je spullen kunt opbergen – een typische Volvo-quirk die je niet in elke auto ziet.

De V40 is in de eerste plaats een auto voor de bestuurder. De achterbank is niet ruim, en de kofferbak is met 334 liter aan de kleine kant. Voor een gezin met kinderen wordt het krap, maar voor iemand die af en toe iets vervoert is het prima. De achterbank kan worden neergeklapt, maar dan is de laadvloer niet helemaal vlak.

Het instappen is gemakkelijk voorin, maar achterin moet je wat bukken door de aflopende daklijn. Het zicht naar achteren is beperkt, maar parkeersensoren en een camera helpen. In de stad is de V40 wendbaar, maar de draaicirkel is niet bijzonder klein. Het praktisch nut is dus een compromis: je krijgt een stijlvolle auto, maar ruimte is niet het speerpunt.

De V40 is niet de nieuwste auto, maar qua technologie heeft hij genoeg te bieden. Het infotainmentsysteem is niet zo geavanceerd als dat van de nieuwste Volvo's, maar het werkt prima. Smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto was in het begin niet standaard, maar is later toegevoegd. De rijassistentie is beperkt tot de basis: adaptieve cruisecontrol en een noodremsysteem zijn beschikbaar, maar geen semi-autonome functies.

Wat wel indrukwekkend is, is de aandacht voor veiligheid. Volvo heeft altijd de nadruk gelegd op veiligheid, en de V40 heeft een hoge score in crashtests behaald. De City Safety-functie, die automatisch remt bij lage snelheden, is standaard en werkt goed. Het is geen technologisch paradijs, maar het is functioneel en betrouwbaar.

De T5 heeft een officieel verbruik van 7,5 l/100 km, wat voor een 213 pk sterke benzine niet slecht is. In de praktijk zul je met rustig rijden rond de 8 liter zitten, maar bij sportief rijden loopt het snel op. De CO2-uitstoot van 174 g/km betekent dat je in Nederland een aardig bedrag aan wegenbelasting betaalt.

De vanafprijs van € 29.279 is concurrerend, maar de T5 is niet de goedkoopste motorversie. De T5 is een auto voor wie vermogen wil zonder het torenhoge verbruik van bijvoorbeeld een Ford Grand C-Max (182 pk, maar minder zuinig). Onderhoud is niet goedkoop, maar Volvo's staan bekend om hun degelijkheid. De betrouwbaarheid is over het algemeen goed, maar oudere exemplaren kunnen last hebben van roest op de achteras. Het is een auto die je niet snel in de steek laat, maar je moet wel bereid zijn om te betalen voor kwaliteit.