Volvo V40 Cross Country T5: stoere instapper met een premium prijskaartje

De Volvo V40 Cross Country is geen SUV, maar doet daar wel een beetje alsof. Hij staat zo'n 4 centimeter hoger op zijn poten dan de normale V40, heeft zwarte wielkastbekleding en matzilveren accenten. Het resultaat is een auto die er stoer uitziet, maar eigenlijk gewoon een verhoogde hatchback is. Dat is niet per se slecht: hij oogt een stuk interessanter dan de standaard V40, die toch al wat jaartjes meegaat.

Vooraan zie je de typische Volvo-koetswerkvorm met de kenmerkende 'Thor's Hammer' dagrijverlichting, al is die bij dit model nog niet zo scherp als bij latere Volvo's. De achterkant is hoog en recht, wat een beetje doet denken aan een mini-SUV. De proporties zijn wat eigenaardig: met 4,37 meter lengte is hij compact, maar hij oogt breder en hoger dan hij is. De eerste indruk is vooral 'stoer', maar bij nadere inspectie blijkt het vooral een kwestie van plastic en vering.

Het interieur is meteen herkenbaar als Volvo: minimalistisch, met een zwevende middenconsole en veel donkere materialen. Het ziet er solide uit, maar het ontwerp dateert duidelijk uit 2012. Toch is er iets geruststellends aan die rechtopstaande, dunne middenconsole en de fysieke knoppen. Je weet meteen waar je aan toe bent, en dat is meer dan je van veel moderne auto's kunt zeggen.

Op basis van de specificaties en de onderstelafstelling van de V40-reeks verwacht ik dat deze Cross Country vooral comfortabel is, niet sportief. De verhoogde ophanging betekent meer veerweg, dus oneffenheden worden vermoedelijk vriendelijk weggefilterd. Maar dat heeft een prijs: in bochten zal hij meer overhellen dan de normale V40, en de besturing is waarschijnlijk licht en wat vaag, zoals we van Volvo uit die periode gewend zijn. Het is geen auto om mee te scheuren over een B-weg.

De T5-motor met 245 pk en 350 Nm is wel een flinke krachtbron. Met een 0-100-tijd van 6,1 seconden is hij snel, maar met een leeggewicht van 1.643 kg moet hij behoorlijk wat massa verplaatsen. De vierwielaandrijving zal helpen om het vermogen op de weg te krijgen, maar dit is geen hot hatch. Het is meer een comfortabele cruiser die je op de snelweg vlot laat invoegen. In de stad voelt hij vermoedelijk wat log aan, al helpt de 8-traps automaat om het vermogen soepel over te brengen.

De remmen zijn waarschijnlijk prima, maar met zo'n gewicht en vermogen moet je niet op een circuit gaan rijden. De auto is duidelijk afgestemd op dagelijks gebruik, niet op sportiviteit. Dat is prima, want niet iedereen zit te wachten op een hard onderstel. Wie op zoek is naar rijplezier in de letterlijke zin, moet elders kijken.

De T5 is de topmotor in het gamma, met 245 pk en 350 Nm. Dat is flink voor een auto van dit formaat, maar de cijfers liegen niet: hij accelereert in 6,1 seconden naar 100 km/u en haalt 209 km/u. Dat is sneller dan de meeste concurrenten, al is het verschil met de Kia ProCeed (204 pk) niet enorm. De 8-traps automaat is waarschijnlijk de beste keuze bij deze motor, want die schakelt soepel en snel.

Interessanter is het aanbod beneden de T5. De T3-benzine met 152 pk is een prima keuze voor wie niet veel kilometers maakt, en met een verbruik van 5,6 l/100 km (handgeschakeld) is die ook niet onzuinig. De diesels zijn vooral voor de lange-afstandsrijder: de D2 met 120 pk is zuinig met 3,8 l/100 km en voldoende voor normaal rijgedrag, terwijl de D4 met 190 pk een stuk vlotter is, maar ook duurder in aanschaf.

Wat opvalt is dat alle motoren, op de T5 na, voorwielaandrijving hebben. Dat is logisch, want vierwielaandrijving is voorbehouden aan de topversie. Toch is dat jammer, want juist op een Cross Country zou je verwachten dat meer uitvoeringen vierwielaandrijving bieden. De diesels zijn overigens wel verkrijgbaar met handgeschakelde of automatische versnellingsbak, dus er is keuze genoeg.

De verhoogde ophanging van de Cross Country is duidelijk op comfort gericht. In combinatie met de relatief hoge banden (die bij de Cross Country standaard zijn) dempt hij hobbels vermoedelijk goed. Dat maakt hem geschikt voor lange ritten, al is het onderstel niet zo verfijnd als dat van een echte SUV. De stoelen zijn typisch Volvo: stevig maar niet hard, met goede zijdelingse steun. Ze zijn vermoedelijk comfortabel, ook na uren rijden.

Geluidstechnisch is de V40 geen topper. Er is waarschijnlijk wat wind- en bandengeruis bij snelwegvaart, al is dat bij de Cross Country misschien iets minder door de hogere banden. De T5-motor is niet al te luidruchtig, maar bij accelereren hoor je duidelijk dat het een viercilinder is. In de stad is het prima, maar op de snelweg is het niet zo stil als in een grotere Volvo.

De achterbank is krap voor een auto van dit formaat. Met 4,37 meter lengte is hij niet groot, en dat is te merken aan de beenruimte achterin. Twee volwassenen passen er wel, maar een derde is een straf. De stoelen zijn wel comfortabel, maar voor lange ritten met vier personen is dit niet de beste keuze.

Het interieur van de V40 is al jaren oud, en dat is te zien. Het ontwerp met de zwevende middenconsole was ooit innovatief, maar nu oogt het gedateerd. De materialen zijn wel van goede kwaliteit: zachte kunststoffen op het dashboard en stevige bedieningselementen. De knoppen zijn fysiek en logisch gerangschikt, wat een groot voordeel is ten opzichte van moderne touchscreens. Je kunt alles bedienen zonder te kijken.

De stoelen zijn een hoogtepunt: ze zijn dun maar bieden goede steun, en ze zijn voorzien van een verlengbare dijbeensteun die standaard is op de Cross Country. De digitale instrumenten zijn duidelijk afleesbaar, al is het display wat klein naar huidige maatstaven. Het infotainmentsysteem is niet het meest intuïtieve, maar het werkt. Het is vooral een kwestie van wennen aan de menu-structuur.

Wat opvalt zijn de kleine details: het zwevende opbergvak achter de middenconsole is handig voor kleine spullen, en de luchtroosters zijn mooi vormgegeven. Maar er zijn ook minder leuke dingen: de middenarmsteun is wat aan de korte kant, en het dashboard is vrij hoog, waardoor je je misschien wat opgesloten voelt. Toch is het geheel solide en degelijk, precies wat je van een Volvo verwacht.

De kofferruimte is met 323 liter aan de kleine kant. Hij is beter dan 18% van de concurrentie, wat betekent dat vrijwel elke stationwagen of SUV in dit segment meer ruimte biedt. De Kia ProCeed heeft bijvoorbeeld 405 liter, de DS 5 heeft er 465. Voor een gezin met kinderwagen is dit te krap; voor een stel zonder kinderen is het prima.

De achterbank kan neergeklapt worden, maar dan ontstaat er een oneffen laadvloer. De opening is breed, maar de laadrand is vrij hoog, wat tillen van zware spullen bemoeilijkt. De achterklep is handmatig, wat bij dit prijspunt eigenlijk geen verrassing is, maar wel jammer.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Gelukkig zijn er parkeersensoren achter, en op de T5 is een achteruitrijcamera standaard. Het instappen is gemakkelijk dankzij de verhoogde zitpositie, die wel hoger is dan bij een normale auto, maar lager dan bij een echte SUV. Parkeren in de stad is door de compacte afmetingen prima, al is de draaicirkel niet bijzonder klein.

Het infotainmentsysteem van de V40 is gebaseerd op een systeem dat rond 2012 is ontwikkeld. Het heeft een 7-inch touchscreen, maar dat werkt niet altijd even vlot. De bediening via de knoppen op het stuur is intuïtiever dan het touchscreen, dat soms traag reageert. Apple CarPlay en Android Auto zijn pas later toegevoegd, en niet standaard op alle uitvoeringen.

De rijhulpsystemen zijn beperkt in vergelijking met moderne auto's. Er is adaptieve cruisecontrol beschikbaar, maar die werkt niet zo soepel als de systemen van bijvoorbeeld Audi of BMW. De rijbaanassistent is meer een waarschuwing dan een correctie. Het is allemaal niet slecht, maar het voelt gedateerd aan naast de concurrentie van 2016-2019.

Wat wel goed is, is het geluidssysteem. De Harman Kardon-installatie die optioneel is, klinkt uitstekend. De head-up display is ook een fijne toevoeging, al is die alleen op de topuitvoering leverbaar. Het is duidelijk dat Volvo zich in deze periode meer richtte op veiligheid dan op technologie, en dat is te merken.

De T5 heeft een officieel verbruik van 6,4 l/100 km, wat voor 245 pk niet slecht is. In de praktijk zul je waarschijnlijk eerder rond de 8 liter uitkomen, zeker als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot van 149 g/km betekent dat je in Nederland fors in de bijtelling zit als je hem zakelijk rijdt. Voor particulieren is het vooral de wegenbelasting die telt, die bij dit gewicht en deze uitstoot niet mals is.

De diesels zijn een stuk zuiniger, met een verbruik van rond de 4 l/100 km. Dat maakt ze aantrekkelijk voor wie veel kilometers maakt, maar de hogere aanschafprijs en de mogelijke milieuzones in steden maken ze minder interessant. De T3-benzine is een goed compromis, met een verbruik van 5,6 l/100 km en een lagere CO2-uitstoot van 128 g/km.

De prijs van de Cross Country begint bij € 33.330, wat aan de hoge kant is voor een auto van dit formaat. De T5 die wij als testuitvoering beschouwen, zal al snel boven de 40 mille kosten. Daarvoor krijg je wel een goed uitgeruste auto, maar de concurrentie biedt meer ruimte en moderne technologie voor minder geld. Onderhoud is typisch Volvo: niet goedkoop, maar ook niet extreem duur. Deze auto's staan bekend om hun betrouwbaarheid, al zijn er meldingen van problemen met de automatische versnellingsbak op de vroege modellen.