Volvo V40 Cross Country: verhoogde hakken, maar dan met een vijfcilinderhart

De V40 Cross Country is in feite een V40 met een liftkit en wat plastic rondom. Het resultaat is een auto die er iets stoerder uitziet dan de gewone hatchback, maar niet echt een SUV is. Met 1458 mm hoogte blijft het een laag ding, en dat is ook te zien. De plastic strips rond de wielkasten en bumpers zijn vooral decoratief; je gaat er geen berg mee op.

De basisvorm van de V40 is alweer een jaar of tien oud, maar het ontwerp is nog steeds fris. De zwevende C-stijl en de hoge taille geven de auto een gedrongen, bijna coupéachtige verschijning. Aan de voorkant zit de typische Volvo-grille met het grote logo, en de 'Thor's hammer'-dagrijverlichting was hier nog niet aanwezig – dit is nog de oudere, meer ingetogen lichtsignatuur.

Op basis van de cijfers – 254 pk, 361 Nm en 1633 kg – voelt deze T5 AWD vermoedelijk als een auto die je met een stevige portie enthousiasme moet besturen. De vierwielaandrijving zorgt voor grip, maar het hoge gewicht is voelbaar in de bochten. Het is geen lichtvoetige hot hatch; het is meer een gespierde cross-over die je met kracht door de bocht moet sturen.

De besturing is zoals we van Volvo uit die periode gewend zijn: niet overmatig scherp, maar wel betrouwbaar. De vering is aan de stevige kant, wat bij een verhoogde auto soms zorgt voor een licht schommelend gevoel. Op de snelweg is de auto stabiel, maar in de stad voel je de massa. Remmen zijn krachtig, maar de auto heeft tijd nodig om tot stilstand te komen vanwege het gewicht.

De 2.5-liter vijfcilinder in deze T5 is een van de laatste van zijn soort. Hij levert 254 pk en 361 Nm, goed voor een 0-100-tijd van 6,4 seconden en een topsnelheid van 209 km/u. Dat is sneller dan 60% van de concurrentie uit die periode, maar het gaat hier niet om de cijfers – het gaat om het geluid. Vijfcilinders hebben een karakteristiek, licht ruw geluid dat je niet hoort bij viercilinders. Het is een genot om die motor te horen werken, al is het verbruik met 8,3 l/100 km aan de hoge kant.

Er zijn in totaal zestien motorversies, van de zuinige D2-diesel met 114 pk tot deze T5. De diesels zijn zuiniger – de D2 haalt 3,8 l/100 km – maar ze missen het karakter van de vijfcilinder. De zestrapsautomaat in de T5 schakelt soepel, maar reageert soms traag als je snel wilt optrekken. Handmatig schakelen via de flippers is een optie, maar de automaat is prima voor dagelijks gebruik.

De stoelen van Volvo staan bekend om hun comfort, en dat is hier niet anders. Ze zijn stevig maar ondersteunend, en voor lange ritten zijn ze uitstekend. De vering is aan de stevige kant, maar dat hoort bij een auto met pretenties. Op de snelweg is de geluidsisolatie redelijk – je hoort de motor, maar windgeruis is beperkt.

De hoge instap – hoger dan een gewone V40, maar lager dan een echte SUV – is prettig voor mensen met een slechte rug. In de stad is de auto wendbaar genoeg, maar de brede carrosserie (2042 mm inclusief spiegels) maakt parkeren soms een uitdaging. De achterbank biedt genoeg ruimte voor twee volwassenen, maar drie is krap.

Het interieur is typisch Volvo uit die periode: functioneel, degelijk en met een zweem van luxe. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar het ontwerp is wat sober. Het grote centrale display is een van de eerste met een touchscreen, maar het werkt niet altijd even intuïtief. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog genoeg voor de belangrijkste functies, zoals de klimaatregeling.

Een opvallend detail is het zwevende dashboardpaneel, dat in de V40 werd geïntroduceerd. Het creëert een ruimtelijk gevoel en biedt opbergruimte erachter. De stoelen zijn bekleed met leer dat er duurzaam uitziet, maar de afwerking laat op sommige plaatsen wat steken vallen – vooral in de lagere delen van het dashboard.

De kofferbak is met 334 liter kleiner dan die van de meeste concurrenten – beter dan slechts 23% van vergelijkbare auto's. Dat is een van de grootste minpunten van deze Cross Country. De achterbank kan wel in delen worden neergeklapt, maar de laaddrempel is hoog vanwege de verhoogde ophanging.

Het instappen is gemakkelijk dankzij de hogere carrosserie, en het zicht rondom is redelijk. De achteruitrijcamera is een optie, maar zonder is het zicht beperkt vanwege de hoge taille. Parkeren is niet onmogelijk, maar de brede wielkasten vragen om aandacht. De opbergvakken in het interieur zijn talrijk maar niet bijzonder groot.

De V40 Cross Country biedt technologie die in 2012 modern was, maar inmiddels gedateerd is. Het infotainmentsysteem heeft een touchscreen dat traag reageert en de menu's zijn niet logisch opgebouwd. Navigatie is optioneel en niet van het niveau dat je tegenwoordig gewend bent. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto – dat bestond toen simpelweg nog niet.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en dodehoekwaarschuwing waren beschikbaar, maar ze werken niet zo verfijnd als moderne systemen. De adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt, en de dodehoekwaarschuwing is gevoelig voor valse alarmen. Het is duidelijk dat dit een auto is uit een tijdperk waarin deze systemen nog in de kinderschoenen stonden.

Met een officieel verbruik van 8,3 l/100 km en een CO2-uitstoot van 194 g/km is deze T5 geen vriend van het milieu of van je portemonnee. In de praktijk zul je waarschijnlijk eerder rond de 9 à 10 liter zitten, zeker als je het karakter van de vijfcilinder benut. De wegenbelasting is fors vanwege de CO2-uitstoot, en de verzekering is ook niet goedkoop voor een auto met 254 pk.

De vanafprijs van € 33.469 is aan de hoge kant, maar voor dat geld krijg je wel een auto met vierwielaandrijving en een unieke motor. Concurrenten zoals de Citroën DS5 zijn goedkoper en zuiniger, maar missen het karakter van de vijfcilinder. Onderhoudskosten zijn typisch voor een Volvo: niet goedkoop, maar wel voorspelbaar. Banden zijn aan de prijs vanwege de brede maat.