Volvo V60 Polestar: de stille stationwagen die stiekem een sportauto is

De Volvo V60 Polestar is het toonbeeld van understatement. Waar een BMW M3 of Mercedes-AMG C63 schreeuwt met spoilers en uitlaatpijpen, fluistert deze Zweed. Alleen de blauwe Polestar-accenten, de grotere remmen en de specifieke velgen verraden dat dit geen gewone V60 is. Voor de buitenwereld blijft het een keurige stationwagen, en dat is precies de charme.

De proporties zijn klassiek station: lang dak, korte overhangen en een duidelijke neus. Met 1.864 mm breedte en 1.483 mm hoogte staat hij laag op zijn wielen, maar het ontwerp is meer ingetogen dan agressief. Het is geen auto die je omdraait op de parkeerplaats, maar wel één die bij nadere inspectie zijn geheimen prijsgeeft.

Met 367 pk en 470 Nm door vierwielaandrijving is de tractie waarschijnlijk indrukwekkend. De cijfers suggereren dat je vanuit stilstand zonder wielspin kunt wegrijden, ook op nat wegdek. De 0-100-sprint van 4,8 seconden is sneller dan 91% van de concurrentie uit die periode, dus dit is geen auto die je voorzichtig hoeft te behandelen.

De 8-trapsautomaat zal naar verwachting soepel schakelen, maar niet zo direct als een dual-clutch of een handbak. Het onderstel is vermoedelijk straffer dan een gewone V60, maar nog steeds gericht op comfort. In de stad voelt hij waarschijnlijk groot en zwaar – 1.601 kg is geen kleinigheid – maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. Het stuur is waarschijnlijk precies genoeg, maar niet zo communicatief als in een Duitse rivaal.

De 2.0-liter viercilinder met 367 pk is een technisch hoogstandje: een turbomotor die meer vermogen levert dan de oude 3.0-liter zescilinder, maar met een lager verbruik. Het koppel van 470 Nm ligt al vanaf lage toeren klaar, wat zorgt voor een soepele maar krachtige trekkracht. De topsnelheid van 249 km/u is begrensd, maar dat is meer dan genoeg voor de openbare weg.

De acceleratie van 4,8 seconden naar 100 km/u is ronduit indrukwekkend voor een stationwagen. Het vermogen is beter dan 88% van de vergelijkbare auto's uit die periode, dus je zit in de top van de klasse. De 8-trapsautomaat is waarschijnlijk de beste keuze voor dagelijks gebruik, maar voor de pure rijder is het jammer dat er geen handgeschakelde optie is. De 3.0-liter met 350 pk is een alternatief voor wie houdt van een zescilinder, maar die is trager en drinkt meer.

De V60 Polestar is geen hardcore sportwagen, maar een snelle reisauto. De vering is vermoedelijk strak, maar niet oncomfortabel. Op lange ritten zul je minder last hebben van vermoeidheid dan in een BMW M3, omdat de stoelen zijn ontworpen voor urenlang zitten. De geluidsisolatie is waarschijnlijk goed, al zal het motorgeluid bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn.

In de stad is de auto door zijn afmetingen minder wendbaar, maar de automatische bak en de comfortabele stoelen maken het dragelijk. De achterbank is prima voor twee volwassenen, maar drie personen is krap. Voor een gezin met kinderen is dit een auto die je zonder zorgen dagelijks kunt gebruiken, zolang je niet te veel bagage meeneemt.

Het interieur van de V60 Polestar is typisch Volvo: strak, functioneel en van goede materialen. De stoelen zijn bekleed met leder en bieden veel steun, maar zijn niet zo sportief als die in een Audi RS4. Het dashboard is overzichtelijk, met een grote centrale scherm dat in 2013 al vooruitstrevend was, maar nu gedateerd oogt.

De afwerking is degelijk, maar niet bijzonder. De Polestar-details, zoals blauwe stiksels en een specifiek stuur, geven het interieur een subtiele sportieve toets. De knoppen voor de klimaatregeling zijn fysiek aanwezig, wat fijn is tijdens het rijden. Het infotainmentsysteem is niet het snelste of meest intuïtieve, maar het werkt naar behoren.

Met een kofferbak van 430 liter is de V60 Polestar niet de ruimste stationwagen in zijn klasse. Het is beter dan 45% van de concurrentie, wat betekent dat je met een normale boodschappenlading wegkomt, maar voor een gezinsvakantie zul je moeten puzzelen. De achterbank kan worden neergeklapt, maar dan is het laadvermogen nog steeds niet indrukwekkend.

Het instappen is makkelijk, zowel voorin als achterin, en de zichtbaarheid is goed dankzij de grote ramen. De auto is 4.628 mm lang, dus parkeren in de stad is niet ideaal, maar de parkeersensoren helpen. Voor een auto met deze prestaties is het praktisch genoeg, maar verwacht geen MPV-achtige veelzijdigheid.

De V60 Polestar is uitgerust met vierwielaandrijving die de kracht verdeelt tussen voor- en achteras, wat zorgt voor optimale tractie. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op Volvo's Sensus-platform, dat in 2013 nieuw was, maar nu achterloopt bij moderne systemen. De navigatie werkt, maar de grafische weergave is gedateerd.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en dodehoekdetectie zijn waarschijnlijk aanwezig, maar werken minder verfijnd dan in de nieuwste Volvo's. De auto heeft ook een head-updisplay, maar dat is optioneel. Voor een auto uit deze periode is de technologie bovengemiddeld, maar niet baanbrekend.

Het officiële verbruik van de 2.0-liter is 8,1 l/100 km, wat beter is dan de 10,2 l/100 km van de 3.0-liter, maar nog steeds fors. Met een CO2-uitstoot van 186 g/km zit je in de hoogste belastingcategorie, wat in Nederland en België leidt tot hoge jaarlijkse kosten. In de praktijk zul je waarschijnlijk dichter bij de 10 liter zitten als je het vermogen benut.

De prijs van een Polestar is hoog, zeker in vergelijking met een gewone V60. Onderhoudskosten zijn waarschijnlijk ook hoger door de gespecialiseerde onderdelen. Banden zijn groter en duurder, en de remmen zijn niet goedkoop. Als je dit koopt, weet je dat je betaalt voor de zeldzaamheid en de prestaties, niet voor de zuinigheid.