Volvo XC60 (2013-2017): de degelijke Zweed die stiekem toch wil sporten

De XC60 uit 2013-2017 is typisch Volvo: hoekig, degelijk, maar niet saai. De brede grille en de kenmerkende 'Thor's Hammer'-dagrijverlichting (later in deze generatie) geven hem een herkenbaar gezicht. Met 4,64 meter lengte is hij niet enorm, maar oogt hij wel fors – zeker met de hoge taille en de naar achteren aflopende daklijn.

Het interieur straalt rust uit. Veel horizontale lijnen, een zwevende middenconsole en die typische dunne stoelen die meer op meubels lijken dan op kuipstoelen. Alles ziet er solide uit, maar het ontwerp begint in 2017 wel gedateerd te raken – zeker naast de toen net geïntroduceerde tweede generatie XC60.

Op basis van de cijfers is de T6 met 306 pk en 400 Nm een interessante keuze voor wie van accelereren houdt: 0-100 in 6,9 seconden is voor een SUV van 1.626 kg zeker niet traag. De achtbak van Aisin schakelt naar verwachting vloeiend, maar de motorrespons zal bij lage toeren wat tam zijn – turbo's hebben nu eenmaal even tijd nodig.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. De MacPherson-voorwielophanging en de multilink-achteras zijn afgestemd op het gladstrijken van hobbels, niet op het strak volgen van een bocht. Met voorwielaandrijving en 306 pk zal de T6 bij hard optrekken ongetwijfeld wat wielspin laten zien – een AWD-versie was er niet in deze combinatie, dus je moet het doen met de tractie van de voorkant. In de stad voelt de auto wendbaar genoeg, al is de draaicirkel niet bijzonder klein.

Het motorengamma is breed: van zuinige D3-diesels (136 pk) tot de 306 pk sterke T6 benzine. De koppelrijkste keuze is de D5 met 215 pk en 440 Nm – een echte trekker, maar met handbak of automaat en alleen leverbaar met AWD. De T5 (245 pk) is een prima middenmoter, maar de T6 is de enige die je echt laat schrikken.

De 2.0 T6 is een viercilinder met turbo en supercharger – een technisch hoogstandje dat in 2013 nog niet veel voorkwam. De supercharger vult het gat onderin, de turbo zorgt voor de top. Het resultaat: 306 pk bij 5.700 tpm en een koppel van 400 Nm tussen 2.100 en 4.800 tpm. Dat klinkt beter dan het in de praktijk zal zijn, want het gewicht van 1.626 kg voel je. De acceleratie van 6,9 seconden is goed, maar niet spectaculair voor dit vermogen – een Volkswagen Golf R van hetzelfde jaar doet het in 5,3 seconden.

De handgeschakelde versnellingsbakken in de diesels zijn over het algemeen nauwkeurig maar wat houterig. De automaat is een traditionele koppelomvormer – geen moderne DSG – maar schakelt naar verwachting soepel. Wie veel snelwegkilometers maakt, kiest de D4 met automaat: 181 pk en 4,7 l/100 km is een uitstekende combinatie.

De stoelen van Volvo zijn beroemd – en niet zonder reden. Ze zijn stevig, maar ondersteunen goed en bieden zelfs op lange ritten voldoende comfort. De achterbank is minder gastvrij: de rugleuning is wat steil en de zitting is kort, maar voor twee volwassenen is het prima.

De vering is aan de zachte kant, wat in Nederland met al die drempels en klinkerwegen een zegen is. Het geluidsniveau op de snelweg is naar verwachting laag, al zal de T6 bij volle acceleratie duidelijk hoorbaar zijn. De voorwielaandrijving en het relatief lage gewicht (voor een SUV) maken dat de auto niet overhelt als een schip, maar je moet geen sportwagens verwachten.

Materialen zijn goed: zachte kunststoffen op het dashboard, echt hout of aluminium in de hogere uitvoeringen en stevige stoffen. De afwerking is zoals je van Volvo gewend bent – degelijk, geen losse panelen. Het design is echter duidelijk van voor 2017: veel knoppen, een klein scherm en die karakteristieke 'zwevende' middenconsole.

De ergonomie is wisselend. De fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn fijn, maar het infotainmentsysteem met de draaiknop op de tunnel is omslachtig. Het scherm is niet aanraakgevoelig (in deze generatie), dus je moet wennen aan het navigeren met de knop. Dat is niet onoverkomelijk, maar het voelt traag en onlogisch aan – zeker als je een moderne smartphone gewend bent.

Met 490 liter kofferruimte zit de XC60 ruim boven het gemiddelde van zijn klasse – beter dan 62% van de concurrentie. De laaddrempel is laag en de achterbank kan in delen worden neergeklapt, waardoor er 1.450 liter ontstaat. Dat is meer dan genoeg voor een gezin met kinderwagens en vakantiespullen.

De achterbank is niet verschuifbaar, maar de beenruimte is voor twee volwassenen prima. Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter – parkeersensoren zijn dan ook geen overbodige luxe. De auto is met 1.892 mm breedte niet smal, maar met de spiegels ingeklapt kom je door de meeste parkeergarages.

In 2013 was de XC60 vooruitstrevend met features als adaptieve cruisecontrol, dodehoekassistentie en een vermoeidheidsdetectie. Maar in 2017 is dat alles alweer ingehaald door de concurrentie. Het systeem werkt naar verwachting goed – Volvo's zijn betrouwbaar op dat gebied – maar het is niet intuïtief.

Het grootste minpunt is het infotainment. Geen Apple CarPlay of Android Auto in deze generatie, en het eigen navigatiesysteem is traag en onoverzichtelijk. Je kunt via Bluetooth muziek streamen, maar dat is het wel. Voor een auto die in 2017 nog nieuw verkocht werd, is dat een gemis.

De T6 is dorstig: 7,3 l/100 km gecombineerd en 169 g/km CO2. Dat is niet slecht voor 306 pk, maar slechter dan 55% van de concurrentie. De diesels zijn zuiniger, met de D4 als beste: 4,5 l/100 km met handbak en 117 g/km CO2. De D3 met 136 pk is nog zuiniger op papier, maar die moet je echt laten draaien om vooruit te komen.

De vanafprijs van € 52.540 is pittig – dat is meer dan de Volkswagen CC (€ 40.157) en de Subaru Levorg (€ 39.994). Maar je krijgt er wel een Volvo voor terug, met een hoog veiligheidsniveau en een goede restwaarde. Let wel op de wegenbelasting: met 169 g/km CO2 ben je in Nederland duur uit, zeker in 2025. Het onderhoud is niet goedkoop, maar wel voorspelbaar – Volvo's hebben een goede reputatie op het gebied van betrouwbaarheid.