Dodge Challenger: Amerikaans theater met een oer-Hollandse prijs

Met 5,02 meter lengte en 1,92 meter breedte is de Challenger een auto die je niet over het hoofd ziet. De brede grille, de lage daklijn en de dikke wielkasten ademen jaren '70, maar dan met moderne LED-verlichting. Het is geen subtiele verschijning; het is een statement op wielen, en dat bedoel ik positief.

Stap je in, dan valt de hoge gordel en het relatief lage dak op. Het interieur ziet er van buiten al fors uit, maar van binnen is het verrassend ruim. De eerste indruk is vooral: dit is een auto die geen concessies doet aan Europese smaak. En dat is precies zijn charme.

Het stuur is licht en niet erg communicatief, maar dat hoort erbij in een Amerikaanse muscle car. De vering is zacht, waardoor de auto over hobbels wiegt als een schip op de Noordzee. In bochten voel je het gewicht van 1.887 kg, en dat is geen compliment. Toch is het niet onaangenaam: de auto is stabiel genoeg voor een rechte snelweg, waar hij zich thuis voelt.

De remmen zijn krachtig maar moeten hard werken om deze massa te stoppen. De motor reageert direct op het gaspedaal, maar de besturing is niet zo scherp als in een Mustang of een Duitse sportcoupé. Dit is geen auto voor een bochtig circuit; dit is een auto voor lange, rechte wegen en het gevoel dat je een kanon bestuurt.

De 6.4-liter V8 met 492 pk en 644 Nm is het hart van deze Challenger. Het is een ouderwetse, atmosferische krachtpatser die je met een handgeschakelde zesbak aan het werk zet. De acceleratie zal indrukwekkend zijn, al moet je het koppel laag in de toeren zoeken. Het geluid is een diepe, rauwe grom die je niet snel vergeet.

Er zijn ook minder extreme versies: een 3.6 V6 met 309 pk en een 5.7 V8 met 379 pk. Die zijn zuiniger en goedkoper, maar ze missen het theater van de grote V8. Met een 8-traps automaat is de 5.7 een stuk beschaafder, maar nog steeds snel. De keuze is simpel: wil je een echte muscle car, neem dan de 6.4; wil je gewoon een stoere auto, dan is de V6 een prima instap.

De stoelen zijn breed en zacht, typisch Amerikaans. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange rechten stukken zijn ze heerlijk. De geluidsisolatie is redelijk, al hoor je de V8 duidelijk als je het gaspedaal intrapt. Dat is geen straf, maar op de snelweg kan het vermoeiend worden.

De vering is comfortabel op lange rechte wegen, maar in de stad voel je elk putje. De auto is te breed voor smalle Europese straatjes, en parkeren is een uitdaging. De stoelverwarming en airco werken goed, en de ruimte is royaal, ook voor lange mensen.

Het interieur is een mengelmoes van retro-stijl en goedkope plastics. De grote ronde tellers en het analoge gevoel passen bij het karakter, maar de materialen zijn niet van het niveau dat je bij een auto van €71.000 verwacht. Er is veel hard plastic, en sommige knoppen voelen fragiel aan.

De ergonomie is logisch: alles is groot en duidelijk, en de bediening is eenvoudig. Het infotainmentsysteem heeft een groot scherm, maar de grafische kwaliteit is gedateerd. Toch is het systeem functioneel, met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Het is geen hoogstandje, maar het werkt.

De kofferbak biedt 459 liter, wat beter is dan de helft van de concurrentie. Dat is ruim voldoende voor een weekendtas of twee, maar minder dan in een SUV. De achterbank is verrassend bruikbaar voor twee volwassenen, al is de instap door de lage daklijn niet ideaal.

Het zicht rondom is slecht: de dikke C-stijlen en de hoge gordel maken het achteruitrijden een gok. Gelukkig is er een achteruitrijcamera, maar die is niet van de hoogste resolutie. Parkeren is een sport op zich, want de auto is 1,92 meter breed. In een parkeergarage zoek je beter een plekje aan het einde van de rij.

De Challenger biedt moderne rijhulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistentie, maar ze werken niet zo verfijnd als in een Duitse auto. De systemen grijpen soms abrupt in, en de rijstrookassistent stuurt met schokken. Het is technologie die er is, maar niet gepolijst.

Het infotainment is eenvoudig, met ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto. De stemherkenning is traag en snapt niet altijd wat je bedoelt. Er zijn USB-poorten en een wifi-hotspot, maar de interface voelt ouderwets aan. Voor een auto die in 2015 op de markt kwam, is dit niveau acceptabel, maar anno nu is het achterhaald.

Met een verbruik van ongeveer 1 op 5 voor de 6.4 V8 (officieel nog niet eens, maar reken op 12-15 L/100 km) is deze auto geen zuinigheidskampioen. De CO2-uitstoot is hoog, wat in Nederland leidt tot een flinke bijtelling voor zakelijke rijders. De wegenbelasting zal ook fors zijn.

De vanafprijs van €71.107 is veel geld, maar je krijgt er een unieke auto voor. Onderhoudskosten zijn hoog: banden slijten snel, en de V8 heeft regelmatig een oliebeurt nodig. De inruilwaarde is onzeker, want dit is een nichemodel. Maar voor de liefhebber is dat allemaal bijzaak.