Lincoln MKZ: Amerikaans comfort met een dorstige 3.5 V6

Op basis van de cijfers is de Lincoln MKZ een forse verschijning: 4,82 meter lang en 1,83 meter breed. De gestroomlijnde lijn met een aflopende daklijn doet denken aan een vierdeurs coupé, maar dan met Amerikaanse proporties. De chromen grille en de strakke koplampen geven hem een eigen gezicht, al is het design niet zo uitgesproken als bij sommige concurrenten.

Binnenin valt de eerste indruk mee: veel ruimte en een rustige, symmetrische dashboardindeling. De materialen ogen degelijk, maar niet bijzonder luxueus; het is eerder Amerikaans comfort dan Europese premium. De zithouding is hoog en overzichtelijk, typisch voor een auto uit de VS.

Met 263 pk en 338 Nm koppel is de MKZ geen lichtgewicht: 1.722 kg leeggewicht. Dat betekent dat de acceleratie vlot maar niet spectaculair zal zijn. De verwachte 0-100 km/u-tijd ligt rond de 7 seconden, maar de echte kracht van deze auto is het comfort. De vering is zacht en slikt oneffenheden weg, maar in bochten voel je de massa en de neiging tot overhellen.

De besturing is licht en niet erg communicatief, wat past bij de cruiser-mentaliteit. De AWD-uitvoering biedt wel grip, maar het blijft een auto die liever rechtuit rijdt dan bochten neemt. Op de snelweg is hij stabiel en stil, maar in de stad is de 4,82 meter lengte soms een obstakel.

De 3.5-liter V6 is een bekende motor van Ford/Lincoln. Hij loopt soepel en heeft een aangenaam geluid, maar met 12,4 l/100 km is hij niet zuinig. De 6-traps automaat schakelt vloeiend, maar reageert soms traag op kickdown. De 263 pk zijn ruim voldoende voor dagelijks gebruik, maar je voelt het gewicht.

Er zijn ook twee andere motorversies: een 2.5-liter hybride met 156 pk en een 3.5 FWD met 263 pk. De hybride is met 6,0 l/100 km veel zuiniger, maar heeft minder vermogen. De FWD-versie van de V6 is iets zuiniger dan de AWD (11,2 versus 12,4 l/100 km) en zal in de praktijk niet veel minder grip bieden, tenzij je vaak in sneeuw rijdt.

De stoelen zijn breed, zacht en goed gevuld – typisch Amerikaans. Ze bieden niet veel zijdelingse steun, maar voor lange rechten stukken snelweg zijn ze heerlijk. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar de aflopende daklijn beperkt de hoofdruimte achterin.

De geluidsisolatie is uitstekend; wind- en bandengeluid zijn minimaal. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een vloeiende rit, maar bij hobbels kan de auto gaan deinen. In de stad voelt hij log, maar dat is inherent aan een grote sedan.

Het dashboard is overzichtelijk met grote, duidelijke knoppen – een zegen in deze tijd van touchscreens. De klimaatregeling en audio zijn makkelijk te bedienen, al is de mix van knoppen en een klein scherm wat gedateerd. De materialen zijn stevig, maar niet bijzonder; harde plastics op sommige plekken verraden de leeftijd.

De elektrisch verstelbare stoelen en het stuur bieden voldoende aanpassingsmogelijkheden. De middenconsole heeft een handige opbergruimte, maar het algehele gevoel is niet premium. Het is een auto die je neemt voor het comfort, niet voor het interieurdesign.

De kofferbak biedt 467 liter, wat minder is dan de meeste concurrenten – slechts 45% scoort beter. De opening is niet bijzonder groot, maar de bagageruimte is wel bruikbaar voor twee grote koffers. De achterbank is neerklapbaar, maar niet in delen, wat het vervoeren van lange voorwerpen lastig maakt.

Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn, maar de deuren zijn lang en kunnen in krappe parkeervakken een probleem zijn. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen belemmeren het zicht schuin achter. Parkeersensoren zijn waarschijnlijk aanwezig, maar een camera is geen garantie.

Het infotainmentsysteem is gebaseerd op het oude Ford SYNC-systeem, met een klein scherm en veel menu's. Het werkt, maar is traag en niet intuïtief. Gelukkig zijn er fysieke knoppen voor de meest gebruikte functies, zoals volume en klimaatregeling – een pluspunt.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane assist waren in deze periode optioneel. De systemen werken naar verwachting redelijk, maar zijn niet zo geavanceerd als die van Europese merken uit die tijd. De MKZ is geen technologisch hoogvlieger, maar biedt wel de basics.

Met een officieel verbruik van 12,4 l/100 km voor de 3.5 AWD is de MKZ een echte dorst. Dat is slechter dan 85% van de concurrenten uit die periode. In de praktijk zal het verbruik eerder rond de 14-15 l/100 km liggen, zeker in de stad. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar die zal fors zijn.

De prijs van de MKZ is niet gegeven, maar op de tweedehandsmarkt is hij waarschijnlijk aantrekkelijk geprijsd. Onderhoudskosten zijn redelijk voor een Amerikaanse auto, maar delen kunnen duur zijn als ze moeten worden geïmporteerd. De hybride versie is zuiniger en kan op termijn goedkoper zijn, maar de initiële aanschaf is vaak hoger.