Hyundai i20: zuinig, licht en eigenzinnig, maar geen snelheidsduivel

De Hyundai i20 oogt als een strakke, ietwat hoekige verschijning die geen moment doet alsof hij duurder is dan hij is. De scherpe lijnen en de grote grille geven hem een eigen gezicht, al is het design niet bepaald revolutionair. Het is een auto die je niet omkijkt, maar die wel degelijk aanwezig is in het straatbeeld.

Binnenin is de eerste indruk verrassend volwassen. Het dashboard ligt logisch in elkaar, de materialen zijn degelijk maar niet luxueus, en alles voelt stevig aan. De 8-inch touchscreen is netjes geïntegreerd, en de fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn een verademing in een tijd waarin alles in het scherm verdwijnt. Het is geen designstatement, maar het werkt.

Met een leeggewicht van 1.140 kg is de i20 een van de lichtste auto's in zijn klasse — beter dan 95% van de concurrentie. Dat belooft een levendig onderstel, en de specificaties suggereren dat de ophanging stevig maar niet oncomfortabel is. De elektrische stuurbekrachtiging is naar verwachting licht en direct, ideaal voor de stad, maar op de snelweg wellicht iets te gejaagd.

De 100 pk sterke driecilinder moet 1.140 kg voortbewegen, wat resulteert in een 0-100-tijd van 10,4 seconden. Dat is niet snel, maar wel voldoende om mee te komen in het dagelijks verkeer. Het onderstel is vermoedelijk het sterkste punt: met dit gewicht en een onafhankelijke achteras (bij de meeste versies) zou de i20 bochten vlak en voorspelbaar moeten nemen. Remmen zijn naar verwachting goed doseerbaar, al moet je bij stevig doorrijden niet op mirakels rekenen.

De 1.0 T-GDi is een driecilinder met turbo die in twee vermogensvarianten komt: 100 en 120 pk. De 100 pk-versie levert 172 Nm koppel, wat al bij lage toeren beschikbaar is. Dat maakt de auto flexibel in de stad, maar op de snelweg moet je schakelen om vaart te houden. De handbak met zes versnellingen is naar verluidt prettig nauwkeurig, met een korte slag.

Er is ook een 48V-mildhybrideversie die het verbruik verder drukt (4,4 l/100 km tegen 5,6 l voor de pure benzine). Die is leverbaar met handbak of 7-trapsautomaat. De 1.2 MPi zonder turbo is met 84 pk duidelijk het onderste segment en alleen voor wie nooit de snelweg op gaat. De prestaties van de 100 pk-versie zijn matig — beter dan slechts 7% van de concurrentie in acceleratie — maar het lage gewicht compenseert veel. Het is geen hot hatch, maar een zuinige en soepele stadsauto.

De stoelen voorin zijn naar verwachting comfortabel voor lange ritten, met voldoende zijdelingse steun voor een B-segmenter. De achterbank is minder ruim dan in sommige concurrenten, maar twee volwassenen passen er prima, al is de hoofdruimte achterin beperkt voor mensen boven de 1,85 m.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de i20, vermoed ik. De driecilinder klinkt bij acceleratie wat ruw, en windgeruis op de snelweg zal aanwezig zijn. Maar voor een auto in dit segment is het acceptabel. De vering is aan de stevige kant, wat zorgt voor een rustige, stabiele indruk, maar oneffenheden in de stad kunnen wat doordringen.

Het interieur van de i20 is functioneel en overzichtelijk. De materialen zijn hard maar goed in elkaar gezet, en het geheel voelt degelijk aan. De stoelen zijn bekleed met een mix van stof en kunstleer, afhankelijk van de uitvoering, en het dashboard heeft een strakke, horizontale lijn die het geheel breder doet lijken.

Ergonomisch is het een schot in de roos: alle belangrijke bedieningselementen zitten op logische plekken. Het 10,25-inch digitale instrumentenpaneel is helder en aanpasbaar, maar het infotainmentsysteem is niet het snelste of meest intuïtieve van de markt. Fysieke knoppen voor volume en klimaatregeling zijn gelukkig aanwezig, wat de bediening tijdens het rijden veiliger maakt.

Met een kofferbak van 351 liter zit de i20 in de middenmoot van de B-segmenters — beter dan 17% van de concurrentie, dus aan de krappe kant. De laaddrempel is hoog, maar de opening is breed. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, al ontstaat er geen volledig vlakke laadvloer.

Instappen is dankzij de vijf deuren en het redelijk hoge dak gemakkelijk. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera op hogere uitvoeringen, maar de auto is met 4,04 meter lengte makkelijk te manoeuvreren in de stad.

De i20 is leverbaar met een 8-inch of 10,25-inch touchscreen, afhankelijk van de uitvoering. Het systeem ondersteunt Android Auto en Apple CarPlay, maar draadloos is het alleen op de kleinere schermen. De interface is duidelijk maar niet bijzonder vlot; je merkt dat het merk niet de nieuwste processor gebruikt.

Rijassistentie is ruim aanwezig: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en verkeersbordherkenning zijn leverbaar. Op basis van ervaringen met andere Hyundai-modellen werken deze systemen naar behoren, maar niet altijd even subtiel. De rijbaanassistent kan soms wat nadrukkelijk corrigeren, en de adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt op invoegend verkeer.

Het officiële verbruik van de 100 pk-benzineversie is 5,6 l/100 km, wat beter is dan 77% van de concurrentie. In de praktijk zul je daar vermoedelijk dicht bij in de buurt komen, zeker met de 48V-mildhybride die het verbruik verder drukt tot 4,4 l/100 km. CO2-uitstoot van 127 g/km is ook netjes voor een benzine.

De vanafprijs van € 20.342 is scherp voor een auto met deze uitrusting. Hyundai geeft 5 jaar garantie zonder kilometerbeperking, wat een groot pluspunt is. Onderhoudskosten zijn naar verwachting gemiddeld, en de 1.0 T-GDi is een beproefde motor die niet bekend staat om grote problemen. Let wel op de distributieriem die bij sommige motoren oliegevoelig is — check het onderhoudshistoriek.